#DTRH26: dit was de zaterdag van Down The Rabbit Hole 2026
Op de kleinere podia ontvouwt zich een heerlijk festivaldagje
Voorafgaand aan de elfde editie van Down The Rabbit Hole klonk de kritiek dat het programma wat voorspelbaar zou zijn. Zeker op de zaterdag zien we dit: drie van de zes acts op het hoofdpodium (David Byrne, The Last Dinner Party en Sierra Ferrell) speelden dit jaar al in Nederland. 3voor12 Gelderland duikt daarom deze zaterdag dieper het konijnenhol in, waar zich een heerlijke festivaldag ontvouwt.
De festivalbezoekers die zaterdagochtend hun tentjes uitkruipen en de eerste festivalnacht van zich afschudden, worden verwelkomd door misschien wel het ideale festivalweer. Een graadje of 24, een frisse wind die over het meer in de groene heuvels komt aanwaaien, af en toe een zonnetje, maar ook voldoende bewolking om het terrein niet in een bakoven te doen veranderen. Zodoende zitten mensen van dat weer genieten, wagen ze een duik in het meer, staan ze in de rij voor koffie, of komen ze luisteren naar Folk Bitch Trio, die als eerste het podium van de Fuzy Lop betreden vandaag.
Zoals de naam doet vermoeden een drietal Australische dames die rustige, meerstemmige folk maken. Ze staan daarbij wat timide naast elkaar op het podium, maar dat matcht de muziek en het energieniveau van het publiek op dit moment van de dag erg goed. Het drietal uit meermaals hun dankbaarheid voor het publiek dat de moeite genomen heeft zich weg te trekken van het meer en in de donkere tent is komen staan. De drie Aussies lijken minstens even blij om hier te zijn als het publiek dat naar ze luistert.
Daarna is het tijd voor een eerste avontuurlijke wandeling over het terrein. Langs de CROQUE Madame, waar al een lange rij staat voor de revue show van MAISON the FAUX, en het Idyllische Veldje, waar bezoekers leren macrameeën naast een bijzondere geluidsinstallatie. Een nog indrukwekkendere geluidsinstallatie is echter te vinden in Het Bos bij de Radiate VI stage. Hier is de multidisciplinaire kunstenaar Jacob Dwyer bezig is met een performance naast een muur van speakers. De Radiate VI heeft geen traditionele dansvloer, maar er staan overal stenen bankjes en tafels. Hier kun je heerlijk tegen leunen om te luisteren naar de spoken word en field recordings van Dwyer, die soms samenkomen tot een heerlijk ontspannende ambient om op weg te dromen en dan weer schuren en je aandacht terugeisen.
Het is zo heerlijk vertoeven in Het Bos dat het onvermijdelijke tijd vergeten vandaag al vroeg begint. Hierdoor komen we pas een kwartier voordat ze klaar is aan bij MAHA in de Holding. Toch weet de Soedanese muzikant in vijftien minuten te overtuigen. Post-punk met een hele duidelijke boodschap, die extra urgent is omdat het gros van het publiek de Soedanese vlag op het podium nog altijd voor een Palestijnse vlag aanzien. MAHA heeft echter het geduld om haar publiek uit te leggen wat een catastrofe er in haar thuisland plaatsvindt en hoe lastig het is om daar vanuit Nederland naar te moeten kijken en er zo weinig aan te kunnen doen. Haar band mag met nog iets meer pit gaan spelen, maar dan verdient MAHA volgend jaar een plekje op alle post-punk festivals in Nederland.
Het is echt opvallend om te zien hoe erg iedereen het vandaag naar hun zin lijkt te hebben in de Groene Heuvels, zowel op als voor het podium. Bands zijn dankbaar voor de energie en aandacht van hun publiek, het publiek wordt vrolijk van de muziek en elkaars aanwezigheid. Die sfeer is echter duidelijk niet aanwezig bij de Amerikaanse bluesrockers van All Them Witches, die vanaf het begin zichzelf te cool lijken te vinden om enthousiast over te komen, in tegenstelling tot het Mexicaanse Midnight Generation, die de Fuzzy Lop voor het eerst vandaag laten uitpuilen. Hun elektrofunk, met vocoders à la Daft Punk en een synthesizer sound die doet denken aan Jungle, is dan ook wel zeer aanstekelijk en een perfecte soundtrack voor een zonnige festivalmiddag.
Dwaal je daarna weer door, dan vind je snel genoeg een vervolg op die soundtrack, of je nou even wilt uitrusten op de Belgische nederpopliedjes (die soms over Luxemburg gaan) van Frans Kalf op de Bossa Nova of juist het danstempo wat verder wil verhogen met de drum & bass van Zohar in de REX. Kies je voor die laatste optie, dan kan je vanuit daar weer linea recta terug naar de Fuzzy Lop. Daar is de Australische Genesis Owusu een feestje aan het bouwen. Hoewel hij in eerste instantie wat moeite heeft het publiek net zo los te laten gaan als hij dat zelf doet op het podium, lijkt er met het The Clash-esque punk anthem 'DEATH CULT ZOMBIE' iets te klikken. De rest van de set, waarin punk af wordt gewisseld met drum & bass en soul, gaat niet alleen heel de Fuzzy op en neer, maar ontstaat er zelfs linksachter in de tent een grote moshpit.
Natuurlijk is het daarna leuk om bij de Teddy Widder nog net te kunnen horen hoe Johnny Marr met There Is a Light That Never Goes Out zijn set afsluit. Maar om muzikale ondersteuning voor de sfeer te hebben, is het kleine podium Tramontana de place to be. Want waar er op de vrijdag van Down The Rabbit Hole meerdere Gelderse acts stonden, staat daar vandaag met het Nijmeegs Studentenkoor Alphons Diepenbrock de enige lokale act van de dag. Gelukkig wel op precies het juiste moment van de dag, want hun "hardcore klassieke muziek", zoals The Challenge of Thor uit Edward Elgars King Olaf, laat de donkere wolken die zich samenpakken boven het meer nog wat dramatischer lijken. Ook erg knap hoe het vijftig koppige koor zich, volledig onversterkt, verstaanbaar weet te maken tussen alle andere geluiden op het festivalterrein.
Gelukkig blijven de wolken slechts dreigen en komt er geen regen uit: er kan gedwaald blijven worden over het terrein. Bijvoorbeeld langs een soort modderrijk op het Idyllische Veldje, waar een groen geverfde man mensen op een troon zet om uit te kijken over het hele veld. Nog steeds lijkt de sfeer er overal goed in te zitten. Of mensen nou zitten te kletsen, staan te luisteren, liggen te slapen of ook ronddwalen, het is voor iedereen een heerlijke festivaldag. Voor diegenen die rond deze tijd bij de Fuzzy Lop staan al helemaal, want nieuwe indie-darlings Westside Cowboy bevestigen wat ze eerder dit jaar als voorprogramma van Geese lieten horen: ze zijn in staat om liedjes te schrijven die meteen als klassiekers klinken. Kijk niet raar op als over een paar jaar tracks als ‘The Wahs’ en ‘Pin Up Boys’ uit volle borst meegezongen worden tijdens elke Indie Disco.
In alle avontuurlijke dwalingen is het natuurlijk ook noodzakelijk om je door surprise acts te laten verassen. In de timetable staat om half acht 's avonds een tornado emoji (🌪️) aangekondigd in de Holding. Tussen alle nieuwsgierige bezoekers, die tot ver buiten de omgebouwde kerk staan te kijken, kan je precies de kale kop van ZEP zien. De tornado emoji was een toepasselijke metafoor voor de show die hij zou geven, want het gaat zo los dat de kerk nog net niet omgeblazen wordt.
Vanaf dan is het de rest van de avond dansen geblazen. Bij Baxter Dury, die zijn new wave met een hele bak arrogantie staat op te voeren, maar die arrogantie zo ownt, dat je niet anders kan dan er hard om lachen en meedansen. Wat een contrast vervolgens met David Byrne, die met zijn kenmerkende verwondering en lichte vrolijkheid het hele veld voor de Hotot aan het dansen krijg. Achter de PA wordt zo massaal een choreografie meegedanst dat het bijna ingestudeerd lijkt. Het donker is dan inmiddels ingevallen en tussen technoviking ¥ØU$UK€ ¥UK1MAT$U in de Teddy Widder en Ierse folk-punkers The Mary Wallopers in de Fuzzy Lop woedt een hevige strijd wie hun publiek het meest los kan laten gaan. Hierbij zorgt uiteindelijk toch het opzwepende van de Ieren voor meer euforie dan het gebeuk van de Japanner.
De strijdbijl wordt echter weer begraven bij headliner The XX, die met veel visueel spektakel alle feestgangers nog een ruim uur weet te boeien met hun toch vrij introspectieve muziek, zeker voor dit moment van de avond. Een prachtige kroon op een festivaldag waar er in elk hoekje van de Groene Heuvels toch weer pareltjes te ontdekken waren.
