Donker, donkerder, donkerst met Samhain Festival
Laatste, geslaagde editie kleurt Muziekgieterij zwart
Uit heel Nederland, België, Duitsland en zelfs daarbuiten komen blackmetal- en gothicfans speciaal naar Maastricht. Tien bands uit het donkere, grauwe blackmetalgenre laten vandaag zien wat ze waard zijn. We horen veel van hetzelfde (en dat is goed), met een paar uitschieters naar boven!
Wode
Wode is net begonnen als we de zware deur van de kleine zaal opentrekken. We horen een muur van geluid die de rest van de middag en avond ook op ons af zal komen. De muur van Wode is gemetseld met ‘black rock’, als we het genre zo mogen bestempelen. De band uit Manchester heeft een Darkthrone-achtige sound: zwaar, rauw en puur.
De muur van distortion blijft ons veertig minuten lang omverblazen. De ijzersterke vocals van Michael Czerwoniuk bevallen ons goed en trekken de band op sleeptouw. Ondanks die muur heeft Wode een dynamische sound. De spetterende lichtshow maakt deze middagact compleet. Czerwoniuk zoekt geen interactie met het publiek. Geen ‘’How are you doing?’’ en geen ‘’Metal dit en metal dat’’. Gewoon raggen, meer niet. De toon is gezet voor de rest van de dag.
Vemod
In de grote zaal trekt Vemod de geluidsmuur van Wode door, maar dan een stuk meer gepolijst. Het valt op dat zanger Eskil Blix een pupiter gebruikt. Dat is jammer. Van een doorgewinterde, professionele artiest verwachten we dat hij zijn partijen uit het hoofd kan spelen. De teksten kunnen we toch niet verstaan en de verschillende toonhoogtes in zijn stem vallen ons ook niet echt op. Deze principekwestie zal Blix een worst wezen. Samen met Vemod betovert hij de grote zaal met atmosferische black metal. Het is alsof we in trance raken tijdens de langgerekte, meeslepende nummers. Voor veel aanwezige fans speelt deze weemoedige muziek in op het gevoel. Ja hoor, ook blackmetalfans hebben emoties.
Prachtige, rustige intermezzo’s en cleane vocals worden afgewisseld met keiharde, recht-in-je-gezicht-blastbeats en donderende gitaren. Net als Wode stopt Vemod vijf minuten voordat de timetable dat aangeeft. Daar balen we van, want met tien minuten pauze tussen iedere band (opvallend!) missen we na twee bands al een halfuur onvervalste black metal. En juist daarvoor zijn we hier.
Der Weg Einer Freiheit
Na Vemod is het de beurt aan Der Weg Einer Freiheit in de grote zaal. De Duitsers doen een schepje boven op de hypnotiserende muziek van Vemod. Ze spelen echter flink wat sneller en blijven iets meer binnen de lijntjes. Een hoofdrol is weggelegd voor de technisch zeer begaafde drummer Tobias Schuler. Zijn voetenwerk en blastbeats zijn van het allerhoogste niveau, maar daardoor mist Der Weg Einer Freiheit net de persoonlijke touch die Vemod wél weet over te brengen.
Nummers van het laatste album Innern, zoals ‘Eos’, worden goed ontvangen in de volle zaal. De band speelt perfect en ook hier zorgt de geluidsmuur niet voor een gebrek aan dynamiek. Op het ene moment barst de hel los, maar vijf minuten later dreigt de muziek slaapverwekkend te worden. Al met al verdient Der Weg Einer Freiheit de complimenten. De band voert zijn taak perfect uit, maar een echt spektakel blijft helaas uit.
Hessian
In de kleine zaal worden we aangenaam verrast. Hessian uit België speelt een bijzondere mix van black metal en hardcore. We horen breakdowns, skankbeats en veel tempowisselingen, verpakt in een blackmetalsound. Zanger Bram Coussement schreeuwt zijn longen uit zijn lijf. Tussendoor zegt hij tenminste iets tegen het publiek: ‘’Wij zijn Hessian uit België. Bedankt dat we mogen spelen.’’
‘Mànégarmr’ is een van de nummers die echt indruk maakt. De band heeft een vrij unieke sound, zeker voor deze editie van Samhain, en dat vinden we tof. Hessian speelt strakker dan we van de meeste hardcorebands gewend zijn en de combinatie van hardcoreriffs met een doom-, black- en depressieve sound blijkt een geweldige mix. We gaan door naar de volgende verrassing.
Conjurer
Het is de beurt aan Conjurer uit Engeland. De ervaren bassist Conor Marshall, voormalig lid van Sylosis, is op het podium niet stil te krijgen. De band klinkt bij vlagen als veel van wat we eerder op de dag hebben gehoord. De zanger-gitaristen Dan Nightingale en Brady Deeprose schreeuwen echter alsof ze nog harder gemarteld worden dan alle frontmannen die eerder het podium betraden. Ze wisselen hun screams perfect af en dat zorgt zelfs in deze ‘herrie’ voor een vette dynamiek. Verder laat de band in steengoede breakdowns de standaardvierkwartsmaat los. De onverwachte wendingen die daarop volgen, worden uitstekend uitgevoerd. ‘Let Us Live’ is een van de nummers die eruitspringt. Conjurer is, net zoals alle voorgaande bands, goedgekeurd.
Gehenna
Eind 2024 wist Gehenna de originele vijfmansbezetting uit 1993 te herstellen. Alle oorspronkelijke leden zijn weer van de partij, met een speciale setlist die bestaat uit nummers van de eerste drie albums. Dat zijn de dingen waar we van houden. De Noren openen met ‘A Witch Is Born’ en we merken meteen dat drummer Dirge Rep het zichtbaar moeilijk heeft. Als een houthakker moet hij zich een weg door de setlist slaan, maar we geven hem een voldoende. Zijn ruwe passie en werklust, raakt ons harder dan de onpersoonlijke techniek van eerdergenoemde Schuler.
Ook het symfonische element, verzorgd door de synthesizer van Sarcana, valt op. Het geeft de band een unieke sound, zeker met deze bezetting. Het voelt geweldig om de intro van ‘The Shivering Voice of the Ghost’ live te horen, gespeeld door de oorspronkelijke line-up. De hele verdere set van Gehenna is symfonisch, atmosferisch en rauw. De band neemt ons echt mee terug naar de tijd van de primitieve black metal. Hoewel Gehenna technisch en qua sound zeker niet tot de meest gepolijste acts van de dag behoort, kunnen we stiekem toch heel erg van het optreden genieten.
Mork
Vlak voor de headlineshow van Paradise Lost mag Mork er nog een laatste, onvervalste blackmetalset uitgooien tijdens deze laatste editie van Samhain in Maastricht. Mork komt uit Noorwegen, waarschijnlijk uit een plek waar het altijd donker is. De heren hadden de corpsepaint net zo goed achterwege kunnen laten: door de lichtshow zien we alleen schimmen en flitsen. De band rondom Thomas Eriksen voegt helaas niet veel meer toe aan de rest van de dag, want alle trucjes uit de duistere genres hebben we inmiddels voorbij zien komen. Ook met zijn vocals (‘GGRAAAAAAHHH’) weet Eriksen zich niet meer van de rest te onderscheiden. Af en toe verrast Mork ons nog met een afterbeat in een nummer.
Als Eriksen aankondigt: ‘This one is for the ladies’, weten we niet precies wat hij bedoelt. Ook dit nummer klinkt namelijk alsof het uit de diepste krochten van de Noorse duisternis komt. Mork stelt niet teleur, maar weet zich uiteindelijk niet meer te onderscheiden van de voorgangers van vandaag.
Paradise Lost
Het is aan Paradise Lost om deze laatste editie af te sluiten. Vergeleken met de rest van de dag heeft de band een vrij ‘populaire’ sound. De doorgewinterde, pure blackmetalfans zijn dan ook al vertrokken of staan in de foyer na te praten als Paradise Lost begint.
Het valt op dat drummer Jeff Singer achter plexiglas zit. Zijn drumsound komt keihard over in de zaal en het glas komt de beleving niet ten goede. Ook horen we bij sommige nummers een achtergrondband met synthesizers en achtergrondzangeressen, waar de band live op meespeelt. We begrijpen de toevoeging, maar op een puur, rauw en energiek festival als Samhain doet dit wel afbreuk aan de livebeleving.
Linkshandige gitarist Gregor Mackintosh neemt de band op sleeptouw en we mogen genieten van zijn perfecte sound en gitaarspel. Ook zanger Nick Holmes weet bij veel fans vooraan in de grote zaal de juiste snaar te raken. Achter in de zaal is de sfeer inmiddels een beetje die van een café, maar dat mag de pret niet drukken. Holmes is de eerste frontman van de dag die eens ‘Clap your hands!’ roept en de respons van het publiek is goed. Als Paradise Lost ‘Gothic’ uit 1991 speelt, worden veel fans teruggevoerd naar hun jongere jaren. De Britten weten deze fans recht in het hart te raken, maar voor veel aanwezigen blijft Paradise Lost de populaire afsluiter van een weekend onvervalste black metal.
Uiteindelijk bewijst Samhain dat duistere muziek niet altijd vernieuwend hoeft te zijn om te overtuigen. Een muur van geluid, een flinke dosis blastbeats, weemoed, Dunkelheit en een paar uitschieters maken deze laatste editie tot een waardig afscheid.
