Diversiteit aan genres kleuren Popronde Leeuwarden
Verrassende optredens en bijzondere artiesten bevestigen de muzikale veelzijdigheid van grootste rondreizende festival
Popronde is het grootste rondreizende festival van Nederland en al dertig jaar 'still going strong'. Sinds mensenheugenis ligt ook Leeuwarden op de route van dit muzikale rondje door het land. Het aanbod is (elk jaar) erg divers, van donkere metal, springende punk en ingetogen luisterliedjes, het komt allemaal voorbij. 3voor12 Friesland werkte zich (met veel plezier) door het aanbod dat de Friese hoofdstad aandoet en concludeert dat er nog altijd veel muzikaal talent rondloopt op de vaderlandse podia.
Onze redacteuren en fotografen dompelen zich op vrijdag 9 oktober onder in de Popronde, die op verschillende en diverse locaties haar beslag heeft genomen op de Leeuwarder binnenstad. Van de gebruikelijke en voor de hand liggende poppodia tot de Grote Kerk en van contourspecialist Famke C tot aan het Oranje Bierhuis. Lees onze bevindingen van (een selectie) van het aanbod van Popronde Leeuwarden 2026.
19.00 uur: Competition, Oranje Bierhuis
In Leeuwarden wordt de Popronde afgetrapt door het vierkoppige, Nijmeegse Competition. De indie-postpunkband valt zeker op. Niet alleen door hun sterke live-optreden, maar ook door de totale afwezigheid op social media en hun voorkeur om zo ver mogelijk bij algoritmes vandaan te blijven.
Meteen is duidelijk dat de band niet van plan is rustig op te bouwen. Bij de eerste akkoorden zetten de gitaren de toon. Aanvankelijk start het publiek wat verlegen, maar na een bemoedigend "kom een beetje naar voren" van zanger-bassist Sam Cuppen durft het steeds meer. Competition weet de toeschouwers mee te nemen. Er worden geheime handdrukken uitgewisseld, er wordt gesprongen en er worden afspraken gemaakt om alle telefoons in de gracht te gooien. Weg met doomscrollen!
Naarmate de set vordert, bereiken zowel de temperatuur als de sfeer een hoogtepunt in het Oranje Bierhuis. Hoewel Competition zingt over beladen thema's, wordt óók de nadruk gelegd op gewoon mens zijn: je niet hoeven vergelijken met anderen en kunnen zijn wie je bent. Ze sluiten af met hun debuutsingle Path of Least Resistance: "The most punk I can be is to be an optimist." Met hun pakkende teksten en gevoel voor humor zet Competition een stevige start neer op deze Popronde én Paarse Vrijdag. (TvdV)
19.30 uur: Morèl, Paddy O'Ryan
Boven het gezellige rumoer van het publiek in Paddy O'Ryan hoor je de kalme, mooie stem van Morèl. Zij bracht al drie ep's uit en de vibratie in haar stem draagt bij aan de unieke sfeer van haar muziek. Het zijn geen standaard popliedjes: haar muziek doet denken aan een melancholische Joan Baez. Morèl begeleidt zichzelf op gitaar.
Af en toe hoor je ook de warme klanken van een tweede stem: Nowell van der Giezen. Hij speelt en zingt met haar mee, zoals op het nummer 'Ozempic tears'. Het is een mooi, rustig en sfeervol popliedje, erg passend bij de locatie.
Later verrassen ze je met een lage, donkere en spannende beat. Het klinkt als een hartklopping. Rustig en opbouwend verandert die hartklopping in het liedje 'The Soulbearers', afkomstig van haar single 'Dislocated'. (CL)
19.45 uur: Cedric Vermue, Grote Kerk
In de Grote Kerk bespeelt Cedric Vermue solo de piano. De setting doet zijn werk: de vleugel staat prominent opgesteld onder de grote kroonluchter, terwijl de prachtige akoestiek van de kerk de composities extra diepte geeft.
Vermue beweegt zich in het grensgebied van neoklassiek en ambient, waarbij piano, elektronica en filmische klankkleuren samenkomen in zijn stukken. Hoewel zijn werk wereldwijd al miljoenen keren is gestreamd, voelt dit optreden erg intiem. De verstilling van de kerk werkt daar absoluut aan mee. Het publiek luistert aandachtig en laat zich meevoeren door de gelaagde melodieën die zich langzaam ontvouwen.
Invloeden van componisten als Chopin zijn hoorbaar aanwezig, maar worden vertaald naar een eigentijds geluid. Vermue licht toe dat thema's als eindeloos scrollen op internet, de constante stroom overweldigende prikkels en de machteloosheid bij het volgen van oorlogen en genocide in de wereld een belangrijke inspiratiebron voor zijn werk vormen. Die zwaarte klinkt door in de muziek, zonder dat het geheel somber wordt. Juist de afwisseling tussen verstilling en spanning houdt de aandacht vast.
Opvallend is de bescheidenheid waarmee Vermue zijn stukken presenteert. Na iedere compositie kijkt hij voorzichtig glimlachend opzij, als een subtiele uitnodiging aan het publiek dat het applaus mag beginnen. Het zorgt voor een ontwapenend moment van contact in een verder bijna dromerige voorstelling. (TvdH)
19.45 uur: Jim Gardner, The Saint
Je hebt alles met elkaar gedeeld. Romantiek, intimiteit, het hele leven! En als het dan klaar is, ben je van de ene op de andere dag gewoon vreemden voor elkaar, vertelt Jim Gardner. Een pijnlijk, herkenbaar fenomeen. In zijn liedje 'Flatline' zingt hij: "How did we end up like strangers, you were the love of my life." Hij zingt eerlijke teksten en zorgt dat je precies weet waar de liedjes over gaan en dat trekt aandacht.
Vanaf het moment dat je binnenloopt, is je aandacht helemaal op hem gevestigd: deze romanticus staat er! Tijdens de muziek gaat hij volledig op in zijn teksten, in de muziek en ook in het publiek. Juist die combinatie zorgt dat iedereen bij de les blijft.
De muziek is veelzijdig: je hoort pop, rustige akoestische luisternummers, maar ook heel dansbare elektronische muziek. Jim Gardner doet bij vlagen denken aan James Arthur, anderen horen dan weer Lewis Capaldi. Zingen kan hij zeker! (CL)
20.00 uur: Marit Nygård en de Medemensen, Tresoar
Met ruim honderd optredens op de teller weet Marit Nygård en de Medemensen inmiddels precies hoe ze een publiek voor zich kunnen winnen. Op papier klinkt hun muziek als kleinkunst met folkinvloeden, maar live is het veel meer dan dat. De liedjes zijn lichtvoetig en toegankelijk, terwijl de teksten juist gaan over verdwalen, vastlopen en het zoeken naar richting in een wereld die niet altijd overzichtelijk voelt.
De band zet meteen een warme en uitnodigende sfeer neer. De kracht zit hem vooral in de teksten, die grote levensvragen terugbrengen tot herkenbare observaties. Alsof je bij vrienden op bezoek bent die toevallig goede liedjes hebben geschreven. De teksten zijn eerlijk en herkenbaar: over maar doorgaan zonder precies te weten waarom, over de behoefte aan rust in een druk hoofd en over liever zijn voor jezelf. Grote thema's, klein gebracht.
Wat vooral opvalt, is hoe oprecht het aanvoelt. Nergens wordt geforceerd naar een emotioneel hoogtepunt toegewerkt; de liedjes overtuigen juist door hun eenvoud. Dat maakt het optreden even ontwapenend als overtuigend. De liedjes gaan over verdwalen, vastlopen en zoeken naar richting, maar gek genoeg voelt een optreden van de band juist als een plek waar alles even op zijn plaats valt. Marit Nygård en de Medemensen hebben misschien niet alle antwoorden, maar laten zien dat het helemaal niet erg is om af en toe een beetje te verdwalen, zolang je maar iemand hebt om samen mee te fluiten. (TvdM)
20.15 uur: Igor, Regverdig
De 25-jarige producer, zanger en rapper Igor Herder uit Utrecht en saxofoniste Diana Sidibé weten Regverdig direct te vertalen naar een alternatief, bijna actiegericht meditatief geluid. Met audiofragmenten zet hij meteen de toon: "Het is moedig om je patronen te doorbreken. Ontspan... adem in, adem uit." Wat volgt is een eclectische liveset waarin hiphop, jazz, klassiek en soul elkaar ontmoeten, terwijl een enthousiaste menigte tussen de kledingrekken van de vintagewinkel meebeweegt op tracks als 'Verdrinken in de stad'.
Met een kenmerkend vloeiende podiumpresence zoekt Igor tussendoor de verbinding met het publiek, al laat het strakke tijdschema van het festival niet toe dat hij daar zo ver in gaat als hij wil. Met een fijne dosis zelfspot haalt hij de titel van zijn album aan: "Ik schrijf liedjes en ik vergeet dingen. Dat zijn mijn hoofdcharacteristics." Het vangt de kwetsbaarheid van zijn nieuwste plaat Dingen Die Ik Gauw Vergeet treffend, net als zijn boodschap: hij staat hier voor en door de mensen om hem heen.
Tijdens zijn raps beweegt de zaal mee op de aanstekelijke grooves, elegant ingekleurd door soepele saxofoonlijnen. Terwijl hij live schakelt tussen de knoppen en effectpedalen, stuurt hij een show aan die organisch aansluit bij wie hij is: een volstrekt authentieke maker. (MdZ)
20.15 uur: ontaard, Famke C
Een boos, mannelijk geluid vult de ruimte. Een luide, lange grunt met zware instrumenten dendert door de lingeriewinkel Famke C. Een donker gevoel komt over je: je hoort een diepe bas, zware drums en stuwende gitaarriffs. Als je door de menigte heen kijkt en net een stukje van de band kunt zien, blijkt het geluid te worden geproduceerd door Shira van der Woude, frontvrouw van de band.
Je hoort een rauw verhaal over het verlies van iemand die dicht bij haar stond en zich van het leven heeft beroofd. Haar stem klinkt vol expressie, paniek, onbegrip gebracht vanuit poëzie. Ze draagt haar teksten op een vloeiende, expressieve manier en combineert ze met grunts.
De zangeres en songwriter schrijft over kwetsbare onderwerpen: verlies, zware mentale stoornissen, politiek en zelfbeschikking. Het zijn geen lichte thema's, maar ze hoopt dat de nummers verlichting bieden, aan zichzelf én aan de luisteraars. Op het podium vertelt ze dat ze het monster in zichzelf uitzingt. Een ontaard-show is als een zee: het kan hard tekeergaan, maar soms kan het ook kabbelen. De muziek heeft een intense dynamiek, met afwisselend rust en chaos. (CL)
20.30 uur: The Hook, Café de Strohoed
The Hook heeft de liedjes, daar ligt het probleem niet. De Utrechtse band speelt een set vol melodieuze gitaarrock, sterke refreinen en netjes opgebouwde nummers die in de verte doen denken aan Personal Trainer. Toch wil het optreden in Café de Strohoed niet helemaal loskomen.
Dat begint misschien al bij de opstelling. Op de verhoging achter in de zaal staat de band zichtbaar in haar eigen bubbel te spelen, terwijl het publiek op gepaste afstand blijft hangen. The Hook oogt ontspannen en goed op elkaar ingespeeld, maar lijkt nauwelijks bezig met wat er voor het podium gebeurt. Het gevolg is dat er gedurende de hele set een merkwaardige afstand blijft bestaan tussen band en toeschouwers.
Muzikaal valt er genoeg te genieten: de nummers zitten slim in elkaar. Tegelijkertijd ontbreekt er iets dat de aandacht trekt. Geen spannend moment, geen onverwachte wending en weinig interactie met het publiek. Het klopt, maar verrast niet. Bij de bezoekers kantelt dat langzaamaan: ze draaien zich steeds vaker richting het podium. Alsof ze gaandeweg ontdekken dat hier een goede band staat te spelen.
The Hook maakt indruk met zijn songs, maar laat vanavond ook zien dat goede nummers alleen niet altijd genoeg zijn. Soms moet je het publiek ook verleiden om dichterbij te komen. Dat lukt slechts ten dele. (TvdH)
20.30 uur: JAH, Klup de Dag
Met het motto 'MISFIT' schept JAH direct een sfeer waarin de klaarlichte dag werkelijkheid is: hier mag je er zijn. Klup de Dag staat tot de nok toe vol. JAH (de artiest uit Almere) brengt een heerlijk nostalgische sound die op de huidige podia tot een zeldzaamheid behoort. Begeleid door zijn eigen elektrische gitaar en Guvnor Jor op de toetsen voelt het meteen vertrouwd.
Muzikaal neigen de refreinen sterk naar vroege jaren-00-r&b, waarbij in de zaal de herkenbare regels van 'Zo perfect, jij bent oh zo amazing' luidkeels meegezongen worden. Ook met zijn nieuwste release 'Niet voor jou' pakt hij het publiek moeiteloos in. JAH zoekt tussendoor op een ontspannen manier contact, gooit shout-outs naar de voorste rij en deelt een mantra met de zaal: "Er is zoveel gaande in de wereld, laten we zeggen: my life is perfect!" Het zet Klup de Dag op precies het juiste spoor: het plukken van de dag. (MdZ)
20.30 uur: Grandad, Boel
Je hoort snerpende gitaargeluiden die je meteen herkent als het nummer 'Chemicals' van Grandad. 'Avant-garderock' noemen ze het zelf, maar er zijn ook invloeden van grunge en jazz te horen. Naast het rauwe stemgeluid zorgen de luide, piepende tonen en de warme klanken van de saxofoon voor een unieke tint aan de muzikale chaos van Grandad.
De band is zeer aanwezig. Elk bandlid beweegt veel over het podium en pakt zijn moment. De lichtshow wordt groots aangepakt en geeft daarmee een wow-effect bij het publiek! De combinatie van muziek en licht zorgt ervoor dat je helemaal in de energie meegenomen wordt. De nummers vloeien in elkaar over: er wordt gewoon lekker muziek gemaakt. (CL)
21.00 uur: ARA, Bodega y tapas
Tussen de drukte van Popronde Leeuwarden is het opvallend stil bij ARA. Niet omdat het publiek afhaakt, maar omdat iedereen aandachtig luistert. In een intieme setting bij Bodega y tapas weet de Armeens-Nederlandse muzikant vanaf de eerste noten de zaal volledig naar zich toe te trekken. Met slechts een akoestische gitaar, zijn diepe stem en de karakteristieke klanken van de Armeense duduk (een Armeens blaasinstrument, red.) creëert hij een bubbel die zowel kwetsbaar als groots aanvoelt.
Zijn muziek doet denken aan Tamino, maar ARA heeft een geheel eigen geluid. De combinatie van gitaar en duduk is ronduit prachtig en geeft zijn nummers een filmische lading die perfect aansluit bij de verhalen die hij vertelt. En die verhalen raken. Thema's als genocide, ontheemding en het verlies van een thuis vormen de emotionele kern van zijn optreden. De persoonlijke verhalen die hij in zijn muziek verwerkt, zorgen ervoor dat de nummers oprecht en geloofwaardig overkomen.
Halverwege kondigt ARA grappend een 'vrolijk' nummer aan. Dat blijkt relatief: het is lichter van toon, maar nog steeds doordrenkt van melancholie. De kern is de eenvoud van tegen iemand zeggen hoeveel je van diegene houdt: "You're so adored, love." Hoewel het publiek niet meedurft te zingen, is duidelijk merkbaar dat het raakt. De stilte in het restaurant zegt genoeg: dit is zo'n zeldzaam concert waarin publiek en artiest elkaar volledig vinden. Een van de meest indrukwekkende momenten van de avond. (TvdH)
21.00 uur: Marieke Schenk, Oranje Bierhuis
Wat een blijei, die Marieke Schenk! Je wordt er zelf ook blij van als je naar haar kijkt. Ze zingt 'Adrenaline' en voelt die zelf ook: ze staat te springen en te dansen op hun eigen poprockmuziek. Ze durven allemaal los te gaan en je ziet dat ze er plezier in hebben. De energie straalt er vanaf!
De band speelt strak en is te vergelijken met de oudere muziek van Demi Lovato, uit de tijd van de film Camp Rock (2008). Rustige popliedjes staan haar erg goed, maar samen met de band kan ze ook rocken. Marieke is open over haar struggles, maar ook luchtigere thema's worden bezongen.
Ze vertelt dat ze een liedje heeft geschreven en dat iedereen haar beter begrijpt als ze het heeft gespeeld. Het liedje is namelijk haar eigen gebruiksaanwijzing en heet dan ook 'Gebruiksaanwijzing'. Het is een eerlijk, leuk en enigszins grappig liedje en ze zingt het vrolijk. Twee, drie dagen later heb je het nog steeds in je hoofd. (CL)
21.15 uur: Else Lena, Sedrana
Een diep gesprek met een kop thee verander je niet zomaar in muziek, maar de Leeuwarder Else Lena doet het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. In Sedrana verandert ze de zaal meteen in haar eigen huiskamer: met haar zuivere, huppelende stem en Art Veerman op toetsen vraagt het even wat pas- en meetwerk in de kleine ruimte, maar dat brengt de liedjes juist ongekend dichtbij.
In het nummer 'Ik wil verliefd zijn op mijn tijd' zingt ze: "Ze verstopt zich tussen zinnen die doodnormaal beginnen." Een regel die haar stijl dubbel en dwars betekenis geeft én zin.
Uit het publiek klinkt gefluister: "Ik word gewoon helemaal verliefd op haar." Ze vraagt iedereen op de grond te gaan zitten, stapt het publiek in en vormt een kring voor het mysterieuze 'Armzalig alleen', dat je weer even kind laat voelen. Zonder microfoon haalt ze uithalen naar boven die tot volgende week blijven hangen. Hoewel ze al jaren zingt, bracht ze in 2024 met 'Vrouw vol bloemen' haar eerste single uit, een nummer dat ze nog altijd met veel liefde speelt. Haar gloednieuwe single 'De verdrietige meneer' raakt met haar breekbaarheid zo'n gevoelige snaar dat de emotie rechtstreeks door de ruimte snijdt. Maar woorden schieten tekort: Else Lena moet je simpelweg zelf horen. (MdZ)
21.15 uur: Maxime, Tresoar
Maxime klinkt prachtig. Ze zingt lief, zacht, spatzuiver en met veel dynamiek, wat je helemaal meeneemt. De muziek is puur en ze straalt rust uit. Er hangt een sfeer van 'alles komt goed', ook al hoor je in haar teksten dat ze dat zelf soms niet weet. Ze zingt onder andere: "Ik wil niet naar Amsterdam, wat moet ik dan" van haar liedje 'Utrecht'.
Ze vertelt dat ze al acht jaar in Utrecht woont en ineens last kreeg van sociale angst. "Ineens werd een plek waar ik me fijn en veilig voelde, niet meer fijn en veilig. Ik had een soort liefdesverdriet over mijn thuis, en daar gaat het liedje 'Utrecht' over", vertelt ze. Een kippenvelmomentje is waar ze zingt: "Blijf je dit keer dan wel? Als jij het wil, ik blijf wel stil, totdat je komt" van het liedje 'Als jij het wil'.
Het publiek luistert aandachtig naar haar mooie stem. Je moet goed stil zijn om te kunnen horen wat ze zingt en juist dat zorgt dat je echt gaat luisteren. Soms heel intiem zacht, dan weer wat luider. Ze doet het alleen met haar gitaar, maar het verveelt niet. Na het optreden willen mensen meer horen. Een vrouw die het optreden van Maxime net gemist heeft, vraagt of ze iets gemist heeft. Het antwoord: ja! Zonder nadenken speelt Maxime nog drie extra nummers. Wanneer ze stopt klinkt een hard applaus en roepen mensen: "Wauw!" en "We want more!" (CL)
21.45 uur: MAHA, De Beatrix
Als je aan punk denkt, denk je misschien aan de Ramones, Blink-182, Green Day of de Sex Pistols. Voor MAHA is punk een mindset. Punk past ook bij de rauwheid van haar teksten, de gitaarriffs en het verzet, gegoten in een elektronisch jasje.
Door creativiteit verzet MAHA zich onder andere tegen racisme, machtsmisbruik en stereotypering. Ze vindt creativiteit een manier om op te staan, jezelf uit te spreken en plaats te maken voor verandering. Dat doet ze niet alleen door muziek te maken, maar ook door fotografie, gedichten, verhalen en haar eigen magazine: Mahazine.
Vanavond staat MAHA in de Beatrix met een band die volledig uit vrouwen bestaat. Het publiek reageert daar positief op en vindt het "cool" wat ze doet. Sommige mensen hebben een kritisch puntje: dat de nummers herhalende teksten en beats hebben. Maar ze doet het goed!
MAHA valt op door haar stagepresence, kledingkeuze en persoonlijkheid. Ze maakt veel contact met het publiek en maakt haar optreden menselijk door tussen de nummers een rustmoment te nemen. In die momenten zet ze alles even op stil, maakt ze praatjes en vertelt ze gedichten die ze zelf heeft geschreven. Richting het einde van het optreden loopt MAHA rond en geeft ze de microfoon aan mensen in het publiek, waardoor de kloof tussen publiek en artiest ineens veel kleiner is en het publiek loskomt! (CL)
22.00 uur: DE FORMULE, de Kleine Bagijn
Wie denkt dat Leeuwarden terughoudend is, is niet bij DE FORMULE aanwezig geweest. Bij binnenkomst in de Kleine Bagijn is duidelijk dat dit een van de drukstbezochte Popronde-shows van de avond is. Om überhaupt iets van de band te kunnen zien, moet je jezelf tussen de mensen door naar voren wurmen. En dat is de moeite waard.
Bij DE FORMULE gebeurt er zoveel tegelijk dat je nauwelijks weet waar je moet kijken. Terwijl de beats door het gebouw stuiteren en de gitaren er stevig overheen schuren, beweegt de zanger in een verzameling vreemde, fascinerende houdingen over het podium. Een tikkel ongemakkelijk, maar vooral vermakelijk. "Leeuwarden to the underground!" roept de frontman de zaal in. En 'Leeuwarden' luistert: de zaal gaat volledig los. Er wordt gemosht, gecrowdsurft en meegeschreeuwd. Niet alleen bezoekers gaan de lucht in, ook de band zelf waagt zich boven het publiek. Wanneer de zanger het op een stagedive zet, stoot hij zijn hoofd tegen het sfeervolle systeemplafond. Dat mag de pret niet drukken. "Jullie zijn fucking vies", grijnst hij goedkeurend richting het publiek.
Van jong tot oud doet mee aan het spektakel. Armen, benen, een discobal en zelfs een kunstbeen vliegen boven de menigte voorbij. DE FORMULE levert precies wat het belooft: een uitzinnige, energieke show waarin stilstaan simpelweg geen optie is. Popronde op zijn luidst, chaotischst en misschien ook wel op zijn leukst. (TvdH)
22.00 uur: Magazines, Boel
Af en toe hoor je door de muur van bandgeluid de zanger wat minder goed, en ook wanneer hij gitaar speelt, komt de zang iets zachter door, maar hij gaat er volledig in op! Magazines weet er een feestje van te maken.
Aan het begin van het optreden is de band al op stoom, maar het publiek is verlegen. Aan het geluid van de band zal het niet liggen. Hoe verder het optreden vordert, hoe meer Magazines het publiek weet over te halen tot springen en dansen. Zanger Guy Teuwsen springt het publiek in en beukt tegen mensen aan om ze wakker te maken. Hij schudt er een aantal heen en weer tot het echt loskomt.
Magazines is een rock-postpunkband. In de muziek hoor je Arctic Monkeys, hier en daar The Killers en Nothing But Thieves. (CL)
23.15 uur: SWANSLAUGHTER, Neushoorn Café
Als SWANSLAUGHTER het Neushoorn Café overneemt, is de zaal nog niet bepaald afgeladen. Wie denkt dat alleen hardcore-metalfans komen opdagen, heeft het mis. Rondom het podium staat een bonte verzameling Popronde-bezoekers: metalheads in het zwart, mannen in pak, mensen op bergschoenen en bezoekers die zo uit een jarennegentig-grungeband lijken te zijn gestapt. En het mooie: niemand kijkt ervan op.
Vooraf neemt de band uitgebreid de tijd om alles nog eens goed te testen. Begrijpelijk: bij een eerder Popronde-optreden schijnen ze hun instrumenten te hebben opgeblazen. Vanavond houdt de apparatuur het gelukkig vol. Zodra de lichten uitgaan, knallen de decibellen de boxen uit.
Wederom wordt het Leeuwarder publiek gemaand wat dichter naar voren te komen. Eerst blijft het bij een paar enthousiastelingen die hun nekspieren alvast opwarmen, maar tijdens het tweede nummer kantelt de sfeer. Twee bezoekers openen een moshpit en langzaam sluit de rest aan. Niet veel later vliegen armen, haren en hier en daar een been door de lucht.
SWANSLAUGHTER serveert een compromisloze mix van metal, hardcore en frustratie, en doet dat met zoveel overtuiging dat de zaal steeds verder loskomt. Misschien staat de Neushoorn niet helemaal vol, maar degenen die er zijn, maken dat ruimschoots goed. Leeuwarden laat zich gewillig meesleuren in de chaos. En dat lijkt precies de bedoeling. (TvdH)
23.15 uur: RubinCarter, Bodega y tapas
De geur van tapas komt je tegemoet wanneer je Bodega y tapas binnenloopt. Vanaf het moment dat de band begint te spelen voor de soundcheck, verandert de blije ouwehoerstand in muziek van kwaliteit. Je hoort meerstemmige klanken en je wordt er blij van. De emotie-frons in het gezicht van leadzanger Sal Rubinstein wordt zichtbaar: hij zit volledig in de muziek.
De naam van de band doet vermoeden dat het om één persoon gaat, maar RubinCarter is een volwaardige band. Hoewel de bandleden heerlijk opgaan in hun eigen muziekwereld, hebben de muzikanten duidelijk connectie met elkaar. Het klinkt goed. De fijne sfeer van de muziek past ook goed bij het restaurant. Je hoort gevoelige gitaarsolo's, een unieke, hese stem van Sal en hier en daar een tweede vrouwenstem van de achtergrondzangeres en een tweede mannenstem van de gitarist.
Ze hebben een eigen sound. Sal Rubinstein is de schrijver van de liedjes. Noem het indie of alternatief, met garagerock-energie, geïnspireerd door onder andere Bob Dylan en Leonard Cohen. (CL)
