De muzikale top 15 van Grasnapolsky 2026
Een line-up vol verrassingen en muzikale uitspattingen
Het weer op Grasnapolsky is druilerig, maar de sfeer is er niet minder vrolijk om. Het publiek laat zich niet kisten door een paar regendruppels en geniet volop van de line-up, die toch met name bol staat van de Nederlandse acts zoals Gespuys, Nonchelange en Hiqpy, en enkele internationale namen als Ratboys, Bricknasty en een gezellige rits zuiderburen. Ondanks dat het trieste weer en de last minute organisatorische toestanden wat roet in het eten gooiden, wist Grasnapolsky hiermee muzikaal sterk overeind te blijven. We lieten ons verrassen en stelden na veel hangen en wurgen een top vijftien van hoogtepunten samen.
15. Dear Omen
De rode lichten van de zaal zijn gedimd en op de synthesizer branden LED-kaarsen. Dear Omen maakt zwaarmoedige gothic rock, postpunk en death-rock, en kleed zich daar ook naar. In 2024 verscheen de eerste EP en het jaar erop werd de Popronde aangedaan. Dit jaar verscheen de single 'Lolita' en stond de band op ESNS. Geheel in stijl is leadzangeres Fay gitzwart opgemaakt met make-up en draagt ze een sm-achtige zwarte body met string. We horen snelle, opzwepende rock waarin de melodieën soms lastig te ontwaren zijn. Al snel blijkt de band muzikaal net zo spannend te zijn als visueel. Begeleid door orgelklanken die de zaal in schallen, stapt de zangeres zingend het podium af om vooraan bij het publiek op de grond te gaan zitten. Daarna pakt de band de show weer op, dat wordt gekenmerkt door een intens, donker geluid in een explosieve sfeer. Met een overdosis rauwe passie passie, lef, en romantiek laat de band vanavond van zich horen.
14. Hondenfokker
Aan het eind van de set van hondenfokker weet je eigenlijk nog steeds niet helemaal wat je nou hebt gezien. Was het hard? Ja. Was het dansbaar? Een beetje. Was de zang te verstaan? Amper. Was het vet? Absoluut. En ook nog eens best catchy op momenten. Het punktrio laat zich in ieder geval niet leiden door keurslijven en muzikale conventies. Hun melodieën gieren alle kanten op en de zangpartijen wervelen daar doorheen en onderdoor. Een goede keus om het Girls to the Front-programma, waar ook naaimachine en Ontaard deel van uitmaken, mee af te sluiten. Chaos, maar daarom juist ontzettend boeiend.
13. FIT
Bij post-postpunkband FIT gaan de handschoenen af. Het vijftal uit Utrecht staat bekend om zijn energieke en opzwepende shows maar lijkt op Grasnapolsky nu echt in topconditie te zijn. Zanger Ide Ploeg floreert in zijn rol als teamcaptain en frontman. Er is genoeg ruimte voor zijn gespring en grapjes met het publiek, want hij weet dat achter hem een afgetrainde machine staat. De show is funky, de teksten zijn scherp en het geheel voelt als een wervelstorm. De lessen opgedaan tijdens de Popronde afgelopen najaar zijn goed blijven hangen. Een double-bill met Personal Trainer zou om meerdere redenen een goede match zijn.
12. Tjels
De jonge zangeres tjels heeft een indrukwekkende stem, dat hoor je meteen als ze begint met spelen. Ook de vocale bijdragen van de andere bandleden zijn sterk. De gitaarmuziek is daarbij intens, melancholiek en dromerig. Vorig jaar stond tjels in de Popronde, en dit jaar speelde ze op Noorderslag. Met lange uithalen zingt tjels liedjes zoals 'All That We Are', 'Sophie’s Song' en 'Graceful Fire'. Tracks die goed zijn opgebouwd, persoonlijke ervaringen weerspiegelen en een verhaal vertellen. Ook laat tjels een cover van Radiohead’s 'No Surprises' horen, die bijna niet onder doet voor het origineel. Halverwege de show op het Cilinderpodium komt het zonnetje er even bij, waardoor iedereen even extra geniet. Tjels is een singersongwritertalent waar we hopelijk meer van gaan horen.
11. Ratboys
Helemaal uit het verre Westen staan op de frisse donderdagavond de Ratboys te bibberen op het podium. Als veteranen uit the windy city Chicago hebben ze zich gelukkig goed voorbereid op de Nederlandse zeewind en zijn er genoeg dikke jassen en mutsen ingepakt. Zangeres Julia Steiner verkiest daarbij haar eigen muts voor de Grasnapolsky-beanie die ze uit het publiek aangeboden krijgt. Ondanks de kille wind en daaraan te wijten verkleumde handen, presteren de Amerikanen het toch om een degelijke set neer te zetten. We horen veel nummers van het nieuwe album Singin to an Empty Chair. Een fijne mix tussen indie, country en folk die, hoewel niet erg uitgesproken, wel verrassende wendingen oplevert.
10. Rens & Jaïr, de laatste show
De dansbare hiphopact Rens, Jaïr en Ome Uncle bracht in 2021 de eerste EP uit en speelden aan het begin van het festival ook al een show. Op de laatste avond op het Cilinderpodium maken Rens & Jaïr er samen met veel gasten een knalfuif van. Jaïr bedient de samplers en heeft al meteen een grijns op zijn gezicht die hij niet meer kwijt raakt. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Met liedjes als 'Zo Licht Als Een Veertje' en hier en daar wat bizarre geluiden danst het publiek in no-time mee en met de diverse gasten die het podium op worden getrokken wordt het alleen maar leuker. Zo rappen Alexander Moto en Poslo mee en komt Öhne Umlaut een lesje linedance geven. Terwijl Rens & Jaïr hun nieuwe album Terugkomen Is Niet Als Hier Zijn presenteren, krijgt het publiek hoeden, stickers, maskers en opblaascactussen uitgedeeld, waarna iedereen mee doet aan de sit-down. Het afwisselende optreden wordt zo behalve een muzikaal ook een visueel en interactief spektakel. De set is afwisselend en feestelijk, en een spetterende samenvatting van het festival.
9. Nonchelange
Voordat Nonchelange het Cilinderpodium op komt wordt het publiek gevraagd de naam van de act zingend te spellen, omdat deze volgens de zanger zelf vaak verkeerd geschreven wordt. De excentrieke, Nederlandstalige act mengt indiepop met rap en elektronische elementen en opent met het liedje 'Iedereen is lelijk'. Nonchelange bracht dit jaar het album Hoofd uit en speelt daar vanavond diverse liedjes van. Onder andere 'Oeh Yeah' en 'Doe Het Voor Het Geld' komen voorbij. De droge humor en absurdistische, spoken-word-achtige teksten over alledaagse ongemakken slaan aan bij het publiek. De mensen deinen mee op de aanstekelijke jaren tachtigsynths en Nonchelange krijgt iedereen mee in zijn sit-down. Als afsluiter zingt hij crowdsurfend een cover van The Foo Fighters. Nonchelange weet hoe je een feestje moet bouwen.
8. Gespuys
In een door rookmachines mistig gemaakte zaal zoemt de verwachting rond voordat het Delftse electropopduo Gespuys begint met spelen. Vierra Lanza en haar collega Stijn Wevers spelen Nederlandstalige poëzieliedjes zoals 'Afgeleefd (Ik ben een man)' die zijn gedrenkt in aanstekelijke synthriffs. Vooraan wordt er meteen gedanst en even later komt ook de rest van de mensenmassa in beweging. De hypnotiserende synthpartijen van Wevers en samenhangende gitarenklanken zijn up-tempo, ritmisch en dansbaar. Dat alles contrasteert mooi met de loom gezongen teksten van Vierra, wat zorgt voor een boeiend en meespelend dansspektakel. Gespuys bouwt zo zijn eigen dansrave.
7. Bricknasty
Geslepen jazzy klanken uit Ierland. De groep Bricknasty lijkt het land zijn zoveelste muzikale exportproduct van hoge kwaliteit te zijn. Hoewel de muziek van jazz, neo-soul en hiphop bestaat uit complexe composities die haast perfect worden uitgevoerd, kunnen de besproken thema's bijna niet harder en ruiger zijn. Het 'kneecap-masker' van frontman Fatboy lijkt een uiting van de verhalen over de bandleden hun jeugd in een Dublinse probleemwijk en de karakters die daar worden gesmeed. De muziek is een briljante combinatie van allerlei stijlen en genres, mooi aan elkaar gesmeed met pakkende grooves. Het spel van de band is alleen vrij ingetogen, en Fatboy zijn performance contrasteert met het donkere masker. Hoewel het zorgt voor een foutloze show, heeft het geheel daardoor toch het sfeertje van een conservatoriumband.
6. Alexander Moto
Na een ochtend vol grijze wolken en een klein regenspettertje, breekt de zon door tijdens de eerste noten van de set van Alexander Moto. Festivalbezoekers vliegen meteen uit vanuit de afdakjes en fabriekshallen waaronder zij zich hadden verschanst. Het leven lacht Alexander even toe. En hij lacht terug. Want zijn set is een frivole aaneenschakeling van kundige raps, interacties met het publiek en dirigerende danspassen. De beats en melodieën zijn minimalistisch, want zijn nummers zijn gevuld met woorden die hij schijnbaar vlotjes de microfoon in spuwt. Een ritmische spraakwaterval die hij al sturend met zijn hand het publiek in begeleid. Daar land het bij gewillige oren die zijn woorden verslinden. Zelfs het enkele nummer in het Fries komt er door. Hoogtepuntje is wanneer 'landgenoot' Maya Maria aansluit en met haar imponerende stem de woorden van Moto nog meer kracht en diepgang geven. Deze rapper staat bovenop de terp in de volle zon.
5. Kaboutertje Putlucht
Als kabouter moet je goed kunnen klimmen als je ooit tot grote hoogte wil komen. Na een paar jaar in de krochten van het festivallandschap te hebben doorgebracht lijkt Kaboutertje Putlucht dit jaar met gigs op Lowlands, Down The Rabbit Hole en Dauwpop steeds verder naar het licht klauteren. Sinds zijn eerste echte introductie aan de wereld tijdens Popronde 2023 is het geluid van de groep gegroeid tot een duistere, knotsgekke, met vette beats doorspekte emotionele rollercoaster. Teksten gaan van kindjes slaan en drankproblemen logischerwijs naar het bezoek aan de GGZ. Allemaal onder begeleiding van zware elektronische rave-composities waardoor je ongecontroleerd op je paddenstoel heen-en-weer gaat zitten wippen.
4. Brògeal
Een heel ander geluid laat de Schotse folkpunkband Brògeal horen op podium De Centrale, in het buitengebied op Grasnapolsky. De vijfkoppige band is ook weer een vrolijke noot op festival. De uplifting muziek die de band maakt met traditionele Keltische instrumenten zoals een banjo, mandoline en accordeon doet denken aan dat van The Pogues en The Dubliners. In 2025 verscheen het debuutalbum Tuesday Paper Club. Het tempo zit er bij sommige liedjes goed in. Het energieke optreden komt goed over bij het publiek, dat ondanks het druilerige weer ongestoord mee danst. Ook de sfeer is goed; er wordt tussen de nummers door gepraat over Schotland en er worden grapjes gemaakt. De muziek lijkt bij de band recht uit het hart te komen, de performance is puur. De muziek vormt een fijne afwisseling met de vele Nederlandse acts die op Grasnapolsky in de line-up staan. Het is dan ook een goede keuze van het festival om deze Schotse popact te programmeren.
3. Yong Yello
Met al wat succesjes in het Nederlandstalige deel van zijn thuisland is Yong Yello geen hele nieuwe ontdekking meer. Het is ook niet zijn eerste keer Groningen, in januari kwam hij ook al langs voor Eurosonic. Daar gooide hij geen hele hoge ogen, dus nu tijd voor een herkansing. Een kans die de Vlaming goed benut. Samen met zijn ijzersterke band gooit hij een net van catchy melodietjes uit die moeilijk te ontwijken is. Een hitje als 'Als Ge Slaapt' nestelt zich probleemloos in de krochten van je hersenen om er op willekeurige momenten weer uit op te poppen. De deinende deuntjes doen denken aan Typhoon, al mist Yello diens charme. Gelukkig heeft hij wel een schattig accent. Die, samen met zijn strakke sound en nummers als 'Luchtkasteel' en 'Waarom Ben Ik Zo Destructief', laat Grasnapolsky heerlijk heupwiegen.
2. GLINTSAL
Het Antwerpse hiphopduo GLINTSAL is de afsluiter van Grasnapolsky. Bij opkomst worden vrienden Glints en Faisal geïntroduceerd door een voice-over van God. In witte pakken komen de mannen op om de sexy hit 'Get U What U Want' en andere tracks ten gehore te brengen. Faisal staat het grootste deel van de tijd achter een draaitafel van een soort opblaasplastic. Glints neemt de zang en raps voor zijn rekening. Het publiek danst mee tijdens het optreden, dat naarmate de tijd verstrijkt steeds harder wordt. We horen onder andere een cover van Stromae’s 'Formidable' en liedjes van het in 2024 verschenen album GLINTSAL (VOL. 1). Verknipte soul en eighties samples worden gemixt met heavy drums, hemelse synths en humoristische soundbites. De show is origineel, dansbaar en grappig. De mannen laten het publiek tevreden achter als ze afsluiten met als laatste boodschap: “Peace in the Middle East”.
1. Hiqpy
Het gaat goed met de Amsterdamse rockband Hiqpy; eindelijk een (goed ontvangen) album op zak en een vrijwel uitverkochte tour door België en Nederland. En vanavond als tussendoortje nog even knallen op Grasnapolsky. Ritmisch, melodieus en strak speelt de band liedjes van het langverwachte album Slow Death Of A Good Girl. Hiqpy combineert een dynamische sound met dromerige melodieën en galmende vocalen met stevige, fuzzy gitaarpartijen en strakke pop-invloeden. Nummers als 'Red Flag Magician' weten direct te raken. Tegen het einde van de set onthuld zangeres Abir dat de eerste tien mensen die zich bij de toermanager melden, een kaartje krijgen voor de uitverkochte show in de Oosterpoort. Vervolgens sluiten ze met 'Something' spetterend af waarna de eersten zich naar het hek haasten voor een ticket. Ook dan maakt Hiqpy er vast en zeker weer een muzikaal spektakel van.