De muzikale diversiteit vieren met Popronde Den Haag
Een avond waar je jezelf het liefst wil opsplitsen
Tegen het einde van het jaar zijn er altijd een aantal dingen vaste prik. Kerst, Sinterklaas, de wintertijd en natuurlijk de Popronde. Het circus verplaatst zich naar Den Haag en er is genoeg te zien en te ontdekken. Tweeëndertig acts verspreiden zich over de stad op vijftien plekken. Waarbij niet elke locatie direct een voor de hand liggende optie is.
Lola Louii
De avond begint in Beest Boulder Centrum met Lola Louii. Met een blik naar rechts zie je dat er nog volop geklommen wordt. Aan de linkerkant staan ze met zijn drieën klaar voor de neo-soul-singer-songwritermuziek van Lola. Het blijkt de perfecte locatie voor deze muziek. Het 'koffiehuisgevoel' wordt aangewakkerd door de toetsen en zachte vocalen. Zo nu en dan schiet het volume omhoog en dan hoor je dat ze een hele sterke stem heeft, waarbij het eigenlijk jammer is dat die niet vaker doorkomt.
Girlhead
Om de hoek, richting de drukte, stappen we binnen bij September. Een plek waar normaal vooral jazz door de speakers klinkt en op het podium wordt gespeeld. Met Girlhead is dat vanavond even anders. Het is een optreden waar veel te horen is, maar waar je eigenlijk niet veel hoort. In de geluidsmuur, die opgebouwd is uit effecten, vallen namelijk veel van de details weg. Het is dromerige shoegaze waarbij vooral het reverbpedaal essentieel blijkt, misschien wel iets teveel. Het is daarom moeilijk om echt op de muziek te kunnen letten. De bewuste hopeloosheid komt wel goed over en dat is te danken aan de langzame opbouw in de nummers. Er is ook ruimte voor afwisseling en op sommige momenten klinkt het stevig en gaat het los. Dat zijn de momenten waarop het publiek meegaat en de momenten waar Girlhead het van moet hebben.
De Plaag
Bijzonder aan de Popronde is natuurlijk de diversiteit. En het contrast dat je kunt hebben in een uur tijd. In de Gekke Geit loopt het langzaam vol voor De Plaag. Dit is een electropunkact die garant staat voor een vleugje absurdisme. De set van 45 minuten zit vol met moeilijk te verklaren dans- en cultuurreferenties, op een manier die je soms doet denken aan De Likt en Beastie Boys. Door alles wat je ziet, vergeet je bijna dat er nog muziek is. De Plaag brengt speelse teksten, rauwe beats en verrassend sterke zang. Maar het meest opvallende is hoe goed ze zijn met het publiek. Er wordt nog wat gecrowdsurft en de dj komt voor de draaitafel hakken. Al met al kun je concluderen dat het klopt wat ze zelf zingen: Op De Plaag kun je niet haten.
Mahala
In het redelijk nieuwe GR8 van PAARD is het even terugschakelen. Het is tijd voor de zeskoppige groep Mahala, die je meeneemt naar hun roots. Een mix bestaande uit Perzische, Roemeense en Nederlandse invloeden. Zo wordt er ook in het Perzisch gezongen. Het blijkt dat dit een groep is waarvan de leden allemaal heel goed begrijpen hoe hun instrumenten werken. De hele sfeer wordt muzikaal uitgelicht. De drumcymbals worden gebruikt voor het geluid van een warme woestijnwind en de gitaar voor de vogels op de achtergrond. Het klinkt strak, ze zijn goed op elkaar ingespeeld en de soms hoge vocalen zijn loepzuiver. Het enige gevaar is dat het na verloop van tijd begint te klinken als steeds hetzelfde trucje, bijvoorbeeld door de manier waarop elk nummer verloopt. Maar één ding is zeker: Mahala is interessant om naar te kijken.
HOOFS
Den Haag zou Den Haag niet zijn als er niet ergens nog ruimte is voor stevige gitaren. In de Zwarte Ruiter staat er wat dat betreft genoeg op het programma. HOOFS begint aan hun set. Het is alles wat je van punk verwacht, zelfs dat de muziek eigenlijk te hard staat. Maar dat past dan ook goed bij de typering die 3voor12 al eerder aan de band geeft: "Niet voor watjes." Op het podium gaan ze los en op de vloer wordt er gemosht. De gitaren worden soms gebruikt als danspartners en de bassriffs zijn bij vlagen nog best swingend. De vocalen hebben een accent dat best lekker past in het geheel. Logischerwijs verdwijnt het accent wel even bij de diepe grunts die de zangeres boven tafel tovert.
DE FORMULE
Als afsluiter van de avond staat DE FORMULE op het programma. Een band die doet denken aan Pendulum en Limp Bizkit. Het is niet een act waarbij het gaat om de meest zuivere of fijne zang. Dat kleine smetje wordt al gauw weggepoetst dankzij de hoge energie tijdens de show. Dit werkt aanstekelijk en vanaf minuut één gaat het publiek volledig los.
Popronde Den Haag begon intiem, rustig en klein in een grote boulderhal. Maar het eindigt dansend, springend en groots in de kleine Zwarte Ruiter.