In een recent interview liet de Nederlandse chansonnière Tess Merlot weten dat mensen die naar haar shows toekomen 'erop aankunnen dat ik er met al mijn energie sta.' Wij hielden haar aan die belofte toen zij zaterdag 20 juni in het Openluchttheater Leidse Hout stond.
The stage is set
Het WK-voetbal is in volle gang. Onderweg naar het openluchttheater zijn de straten bijna verlaten; forse menigten scharen zich voor de buis om het Nederlands elftal tegen Zweden te zien spelen. Je zou dan denken:, 'Wie gaat er dan naar een concert toe?' Een vrij groot aantal, blijkt bij aankomst.
Een aantal rijen plastic tuinstoelen iszijn opgezet voor het publiek, en achter een paar opklaptafeltjes. Een tent met twee kroonluchters dient als bar, waar bezoekers bekertjes koffie, thee, wijn of frisdrank kunnen halen, evenals dikke plakken roombotercake. Het "podium" is een groen zeil, uitgestrekt over de grond, waar een aantal stoelen en een flinke vleugel staan. Dit is van het publiek gescheiden door een sloot. Vogels kwetteren in de nabije bomen en vliegen groot en klein zoemen voorbij. De sfeer is huiselijk, kalmerend.
Om 20:00u stipt stapt een mevrouw met een microfoon naar voren. Iedereen neemt plaats en blijft stil. 'Vanavond gaan we de Franse sfeer proeven,' zegt de mevrouw, waarna ze Tess Merlot en haar driekoppige band aankondigt. Een van hen is Guillaume Marcenac, een Fransman met wie Tess regelmatig samenwerkt en vanavond piano speelt. Daarnaast spelen ook een gitarist en een accordeonist mee. The stage is set.
Beheerst en moeiteloos
Het drietal begint met spelen, en kort daarna holt Tess het podium op. Ze openen met 'La Haye’, een jazzy track toegewijd aan Den Haag, waar Tess woont. Al gauw merk je haar plezier in het zingen op; ze danst leuk rond en zingt altijd met een glimlach. 'Dames en heren,' zegt ze, 'wij nemen u mee op reis. Kriskras door het leven, voornamelijk in het Frans, langs de liefde, verlies en springen in het diepe, maar niet in de sloot.'
Ze kondigt een nummer aan dat ze schreef nadat ze een artiest live zag spelen en vrijwel direct verliefd op hem werd. Ze heeft het echter heel lang in de ladekast gestopt om het te laten verstoffen, tot Guillaume Marcenac het afklopte en zei dat de wereld het moest horen. 'Une Passante’ klinkt, een mooi, bezield stuk. Tess zingt zeer beheerst. Marcenac bespeelt de piano haast moeiteloos, en gaandeweg ontstaat er ook ruimte voor de eerste accordeon- en gitaarsolo's.
Achter vrijwel ieder nummer zit een achterliggend verhaal. Zo vertelt ze over hoe ze haar man in Thailand ontmoette, en op slag verliefd op hem werd toen ze zag dat hij een nijntje handdoek rond zijn middel droeg. Of over haar ouderlijk huis in Boskoop, waar alles mocht en kon. Dit nummer, genaamd 'Ons Huis’ is een van de weinigen die ze in het Nederlands zingt.
Het publiek aanschouwt de show vrij kalmpjes. Wanneer ze tijdens een kerstnummer (in juni nota bene) de bezoekers mee probeert te laten zingen komt dat maar moeizaam van de grond. De muziek wordt jammer genoeg ook verstoord door vliegtuigen die met enige regelmaat overvliegen.
Jazzy en speels
Er volgt een pauze van een half uur waarin de bekertjes drinken bijgevuld worden en de eerste set nabesproken wordt. Enkelen maken van dat moment gebruik om het openluchttheater te verlaten, maar het gros van de bezoekers blijft aanwezig. De band komt weer het podium op en Tess even later ook, met een vintage koffertje waar later cd's en vinyls in te blijken te zitten. Het publiek richt de ogen weer volledig op haar. Zelfs een hondje kijkt aandachtig naar Tess.
Intussen begint de late zomerzon langzaam weg te trekken, en maakt de duisternis zich stukje bij beetje meester van het omliggende bos. Het volgende nummer gaat over hoe ze met haar geliefde door de straten van Parijs wandelde toen zij daar een poosje woonde. 'Ik kwam er voor het eerst toen ik zestien jaar was, tijdens een schoolreis.’ vertelt ze. Het nummer is jazzy en speels, en geeft je het gevoel alsof je in een pittoresk café een kopje koffie drinkt met een krantje erbij.
De accordeonist speelt plotseling de bekende noten van 'Hier Encore’ van de Franse grootheid Charles Aznavour. Ze zingt het mooi, maar toch een beetje ingetogen. Na nog een aantal songs, waaronder een over haar dochtertje, is het tijd om afscheid te nemen. Ze bedankt het publiek, die ondanks de voetbalmatch toch zijn komen kijken, de vrijwilligers voor hun werk, 'en Schiphol, voor het achtergrondgeluid.'
Tess Merlot loog niet beslists niet toen ze zei dat ze met al haar energie op het podium staat. Aan het einde krijgt ze een welverdiende, staande ovatie van het publiek en een mooie bos bloemen toegereikt. Merlot is een artiest tot in haar poriën.
