De eerste liveshow van Zeevonk Records doet Vera opgloeien
Duisternis en kwetsbaarheid op het podium, maar vooral: heel veel enthousiasme en passie
Mensen samenbrengen en elkaar steunen in het naar buiten brengen van muziek: dat is de gedachte achter het nieuwe label Zeevonk Records. Donderdag konden we genieten van hun eerste live avond in Vera. Vier verschillende acts, waaronder een album release show: dat belooft veel goeds!
Ioana Iorgu
De avond begint met de omarmende duistere postpunk van Ioana Iorgu. Bijgestaan door schelle tonen laat ze haar zachte stem de ruimte van Vera vullen, waarbij ze gehypnotiseerd de verte in staart. Wanneer (tijdelijke) drummer Joris de beat erin zet verandert de sfeer en begint het publiek met hun hoofd op en neer te bangen, net als Ioana zelf. De zaal is nog halfleeg, maar langzaam stromen er steeds meer mensen binnen die zich onderdompelen in de strakke elektrische gitaargeluiden en de poëtische teksten. Ioana Iorgu belichaamt het contrast tussen zachtheid en duisternis, wanneer ze met een lieve glimlach vraagt: “Who’s ready for a murder story?” Vervolgens streelt ze teder de handen van een fan, terwijl ze teksten voordraagt die in je lichaam natrillen als nagels over een schoolbord. Ioana Iorgu weet een boeiende sfeer neer te zetten die haar rol als allereerste act van de allereerste Zeevonk liveshow eer aan doet.
Waterbolk
De tweede act van de avond wordt verzorgd door Waterbolk. We worden ontroerd door de integriteit en de kwetsbaarheid van zangeres en tekstschrijver Eva Waterbolk, die met trillende handen vertelt over de angst en de onzekerheid als muzikant na de coronaperiode. In het begin klinkt haar stem zacht en bijna onzuiver, ze wordt overstemd door de elektrische gitaren en de drum. De muzikanten, allemaal van verschillende leeftijden, zijn gesloten, in hun eigen wereld. Maar met elk nummer opent eenieder op het podium zich meer naar de buitenwereld en naar elkaar. De stem van Eva klinkt steeds zekerder en haar ogen kruisen die van het publiek, terwijl ze ons overspoelt met haar droevige, poëtische teksten. De oprechtheid, de zenuwen, de kwetsbaarheid: uiteindelijk draagt het allemaal bij aan het kippenvel op onze armen.
Electropoëzie
De teksten van Electropoëzie zijn ook kwetsbaar, maar dan verpakt in een hele andere (rode zomer-)jas. Wouter Zwarteveen en Harmen Ridderbos, in hun karakteristieke pak en shirt, zwepen het publiek op met een mengelmoes van oude nummers en nummers van hun nieuwe album Rozenwater. Zoals altijd spat het enthousiasme en het plezier ervan af. Of dit nou je genre muziek is of niet, je wordt er hoe dan ook in meegetrokken. Stil blijven staan is geen optie, er wordt gesprongen, gelachen, gehuild, geschreeuwd en we belanden regelmatig in een moshpit. De muziek dringt aan tot vrolijkheid, maar de poëtische teksten verbergen de gerafelde randen van het leven en de dood. Bijgestaan door elektronische beats en riffjes en een opzwepende saxofoon, spuugt, fluistert en schreeuwt het duo hun energie het publiek in. Deze kan niet anders dan de controle loslaten. ‘Wat wás dat?!’ klinkt het overdonderd en verbijsterd van verschillende kanten, wanneer de rust is wedergekeerd en Electropoëzie ons met zweetdruppels op onze hoofden achterlaat.
We hebben gelachen, we hebben gehuild, we hebben gedanst en we hebben genoten. De formule van Zeevonk Records lijkt te werken, deze avond belooft veel goeds voor de toekomst van het nieuwe label. Zeker iets om in de gaten te houden!
Rare lichtgevende algjes die elkaar aansteken: Zeevonk Records
‘Een soort van zweepdiertjes die op onze breedten het lichten van de zee veroorzaken.’ dat is de definitie die de Van Dale geeft als we Zeevonk opzoeken. Het zijn die diertjes die ‘s nachts de golvende zee en de voetstappen van wandelaars in het natte strandzand laten oplichten. Laat je er één gloeien, dan volgt de rest vanzelf. Hetzelfde geldt ook voor deze zeevonken, al zijn het niet eencellige diertjes die hier een zetje krijgen, maar muzikanten. Mocht het na de coronajaren wat donker zijn in de culturele scene van Groningen, Zeevonk Records beroerd zachtjes het water zodat de lichtjes stuk voor stuk weer aangaan.
Eva Waterbolk, Harmen Ridderbos, Anne Caesar van Wieren en Bas Sligter (die er jammer genoeg niet bij kon zijn) hadden, na drie jaar van lockdown tot lockdown geleefd te hebben, het gevoel dat ze misschien wel vergeten waren hoe muziek werkte en plein public. Ze nodigden ons uit in de studio/repetitieruimte van Anne Caesar en terwijl we blikjes Hertog Jan drinken en in een cirkel om de telefoon zitten, vertellen de drie muzikanten hoe ze het hoofd weer boven water kregen.
Nieuw van Groningse bodem: WATERLEAF, not sure, Moonloops en meer
Het is eindelijk lente! De tijd van wedergeboorte - en dat is te zien in de nieuwe muziek van Groningse artiesten deze maand. Er is weer veel muziek gemaakt, en daarin wordt gereflecteerd, op iemands eigen leven, drugsgebruik, of gezegden die altijd maar voor waarheid worden aangenomen, maar zijn ze eigenlijk wel waar?
Op pad met electropoëzie
Op vrijdagavond speelt het duo Electropoëzie bij FestiValderAa. Ze beschrijven zichzelf als ‘Twee denkramen met één gedeelde vensterbank. Het ene raam levert de teksten. Het andere de muziek. Volledig symmetrisch. Volledig gestoord.’ Vandaag neem ik een kijkje achter de schermen van dit elektro-poëtische duo, om te kijken hoe symmetrisch en gestoord ze in levenden lijve zijn.