Als het licht dooft en de eerste tonen van een sacraal intro klinken, betreedt XII Thorns het podium in zwartgeblakerde shirts. Wat volgt is geen gewone set, maar een zorgvuldig opgebouwd ritueel dat het verhaal van hun nieuwe EP Duyvelsziele tot leven brengt. De band opent met het titelnummer: log, dreigend en vol theatrale lading. De sfeer is haast religieus, maar dan van het duistere soort. Daarna barst ‘Edax Animae’ van hun eerdere EP Wreath los. Bruut en snel met gitaren die subtiel ritme verweven tussen de lompe breakdowns. De combinatie van brute kracht en fijnzinnig detail maakt duidelijk dat XII Thorns geen standaard deathcoreband is.
Bij ‘Valacc’ sluipt een groovende hardheid binnen. De herhalende riff hypnotiseert bij ‘Graefstuck’, dat de diepgang krijgt van een haast satanistisch ritueel. Langzame bruggen vloeien over in razendsnelle, black-metalachtige versnellingen. De zang blijft hierbij een klasse apart: rauw en intens, maar met een eigen geluid dat zich onderscheidt van het doorsnee deathcore-geweld. De muziek is technisch, intelligent en gelaagd. Je hoort dat hier vakmanschap en visie achter zit.
Halverwege volgt een korte adempauze: de lichten dimmen, maskers verschijnen en de drummer trekt met een solo de aandacht naar zich toe. Een spaarzaam moment van ademhalen in een verder meedogenloze set. Dan breekt ‘De Kelderbode’ los, met gastzangers Tom Schoone (Braces) en Akuma Jin (A Knight Under Maria’s Altar). Het tempo is verschroeiend: blastbeats, riffs en geschreeuw vliegen als vonken door de zaal. Afgesloten wordt met ‘Waecke’, waarbij Sten Govers (Deeproot) het podium betreedt. “Open this shit up!” roept Louis Pasmans, en het publiek gehoorzaamt blindelings. Ondanks de meedogenloze kracht van het geluid, heeft de muziek van XII Thorns iets dat onder je huid kruipt. Tussen de blastbeats, screams en riffs door schuilt emotie, toewijding en een soort spiritualiteit. XII Thorns geeft zijn visitekaartje af en wij gaan deze band absoluut de ladder van de deathcore scene zien beklimmen.
