Daycare Festival tovert Spoorzone om in Housezone
Housefestival groeit fors, maar behoudt speels karakter
Van een tuinfeest bij een studentenhuis zes jaar geleden naar 5000 man voor pas de derde editie in de Spoorzone. Welk festival kan dat zeggen? Daycare Festival kan dat. Surfend op de hoge golven van UK garage, trance en eurohouse heeft een groepje vrienden de formule gekraakt en ook nog de mazzel dat het een zwoele 27 graden is op een mooie zaterdagavond waarbij sprekende namen als Lucky Done Gone b2b Milion, Moody Mehran en SAIDAH komen optreden achter het spoor. Tijd om eens te kijken bij het snelgroeiende housefestival.
Een rij tot aan de Smederijtuin terwijl de entree toch echt om de hoek bij de Hall is, een onverlaat die dan maar even een boom gebruikt als openbaar urinoir, maar vooral: dansdrang, omdat de diepe bassen al zijn te horen en voelen op het kruispunt van de Spoorlaan met de Willem II-straat. Eenmaal binnen zien we dat de lange strook langs het spoor het terrein is van twee podia: hoofdpodium Area 1 dat met steigeroverspanningen een grote rechthoek vormt. Area 2, zit een stukje verderop en heeft een kleinere vloer, waardoor het veel intiemer voelt, en de dj zit in een containerconstructie met spiegelplafond en de vloer is omringd door een verhoogd VIP-deck, op gelijke hoogte met het spoor. Voor de 3 is slim gebruikgemaakt van de binnenplaats naast de Hall of Fame dat met alle omliggende gebouwen lekker industrieel aanvoelt en waar je heel dicht op de dj kan zitten.
We starten de dag bij de grootste stage: Area 1. Daar voorziet de Australische Ned Bennett de namiddag van precies het soort zonnige, vrolijke Chicago house geluid waar Daycare zo snel zo groot mee is geworden. ‘Such A Good Feeling’ van Yo Speed zorgt voor een welkome ritmische afwijking, voordat ‘Sunday Stomper’ van Alan Dixon en Will Tramp met zijn heerlijke piano-housebreak de dansvloer nog maar eens een extra zwieper geeft.
Bennett strooit sowieso ijverig met nostalgische piano house. Met ‘Freedom’ in de housemix van wederom Yo Speed gaat het tempo nog even flink omhoog en ontstaat een bijna hypnotiserende groove. De afsluiter, ‘Anytime’ van Nu-Birth, haalt de vaart er juist weer uit. Een bewuste cooling-down of gewoon een beetje anticlimax? We houden het op dat laatste.
Aan de andere kant van het terrein, bij Area 2, pakken we nog even het laatste kwartier van Schwesta P mee. De naam doet al vermoeden dat het een Duitse dj is, maar van je stereotiepe Berlijnse techno: niets te vinden. Wel: latin-geïnspireerde house die meer voor je heupen dan je billen is bedoeld. Lekker syncopisch en veel percussie, kortom: ideaal voor D Stone om het stokje over te nemen, die een stuk avontuurlijker met housevormen staat te spelen. Met Kerowack’s indiesleazy ‘Met U In Miami’ gooit hij ondeugend een vleugje electroclash in de mix, maar het beachy ‘Caramba’ met Spaanse vocals van Jordan Brando landt vervolgens toch wat makkelijker bij het publiek, dat duidelijk voor de meer herkenbare housesound is gekomen. D Stone blijkt sowieso fan en waarschijnlijk vriendjes van Brando: ook ‘We Like To Party’ en later het nog niet uitgebrachte ‘The Bassline’ van zijn aankomende EP komen voorbij.
Zijn shirt leest ‘lack of guidance’ en dat blijkt eigenlijk een prima omschrijving van zijn dj-stijl: niet stuurloos, wel heerlijk onvoorspelbaar. En dat is precies de kwaliteit die de Amsterdammer momenteel zo interessant maakt: zijn muziek wordt opgepikt door tranceliefhebber/festivalafsluiter Sam Alfred en de meer poppy house dj’s SG Lewis en Barry Can’t Swim. O, en Chloé Caillet zag er zelfs genoeg in om zijn EP via haar eigen label uit te brengen, nadat ze zijn tracks eerst zelf op de dansvloer van Circoloco had getest. Van de wat donkerdere, rechtdoorzee groove van ‘Eyes Behind the Door’ van Steve Murphy tot een megafoute take op 20 Fingers & Roula’s ‘Lick It’: ‘We Kick It’ van Lemax, D Stone laat house alle kanten op stuiteren zonder dat hij ook maar een moment zijn groove verliest.
Hij staat straks met Lucky Done Gone b2b te draaien op de mainstage, maar in Area 3 mag Milion al eerder op de dag draaien met het kortste slot van heel het festival. Een uur tijd betekent weinig overlaten aan fillers, alleen maar killers. Dat gaat hem met zijn funky UK garage platen moeiteloos af en vuurt de ene herkenbare vocal na de andere af. Wildchild’s ‘Renegade Master’, Miss Dynamite met Redlight’s ‘What You Talking About?!’, ‘Rockafeller Skank’ en jungle-hit ‘Incredible’ van General Levy; ze blijken allemaal ook in een speedgarage-versie uitstekend te werken. Dat Milion fan is van zijn opvolger in Area 3 blijkt als hij ‘Work Dub’ van SHUFFA er nog even tegenaan gooit. Het zal niet de laatste keer zijn dat we die plaat nog vandaag gaan horen.
Vanaf de eerste seconde smijt Bibi Seck met bassen waarvan de speakers bij Area 2 gaan trillen. Onder het spiegelplafond, zelf in opvallend roze gekleed, bouwt ze met melodische house, stevige grooves en opvallend veel loops aan een broeierige set. Het publiek staat er aanvankelijk rustig bij, maar herkent de drops en danst enthousiast mee, onder meer tijdens ‘Miss You’ van Mark Knight en Joey Musaphia. De jonge Antwerpse (pas 23 jaar!) draait geconcentreerd; haar overgangen zijn meestal soepel en ze gebruikt de loops effectief, waarna een nieuwe track met een stevige bas binnenvalt. Soms duren die transities echter net te lang en voelen ze wat cliché, maar wanneer de energie even wegzakt, weet Seck die met een nieuwe loop weer op te krikken. Aan haar glimlach te zien, heeft ze daar zelf minstens zoveel plezier in als het publiek.
Terug in Area 3 is ondertussen de schaduw schaars en Manchester-based dj en producer SHUFFA maakt het er met ‘No Shade’ van Kasra V niet bepaald koeler op. Hij duikt in de futuristische tech house met ‘Future Beat’ van Ziggy Ostas, zoekt vervolgens de trance op met Roland Brants ‘Moon Waterfalls (Dream Version)’ en maakt via ‘Talking Nonsense’ van Soul Mass Transit System een onverwachte en frisse afslag richting UK garage en jungle. Juist die uitstapjes houden de soms behoorlijk hypnotiserende trancegrooves spannend.
SHUFFA’s eigen werk beweegt zich nadrukkelijk tussen UK garage en speed garage, met releases op onder meer het booming label Shall Not Fade (met releases van o.a. Mall Grab en DJ BORING). Ned Bennett staat ondertussen ontspannen mee te kijken achter de booth en wanneer hij met ‘Work Dub’ een heerlijk smerig dubmomentje inlast, blijkt deze verborgen binnenplaats opnieuw een uitstekende plek voor wat diep bassgeweld. De soepele overgang naar Basement Jaxx’ ‘Jump N Shout’ in de Gorgon City-remix doet de rest.
Je voelt een zekere spanning bij Area 1. Wat er aan schaarse ruimte net bij WOLTERS nog was, is inmiddels bezet en ook voor de ingangen klonteren mensen samen. De b2b van Milion en Lucky Done Gone vorig jaar op Dekmantel heeft een bijna mythische status (is terug te zien) en als een soort collectieve gedachtewolk die boven de vloer uitstijgt, zie je mensen hoopvol kijken: ‘kunnen ze dat weer?’. Onder die druk lijkt het duo niet te bezwijken en trapt goed af met de opzwepende breakbeat-meets-trance van Miguel de Bois en piano house bangers van James Pepper.
Wie wél bezwijkt onder de druk is een bezoeker, tot schrik van het duo. Die leggen de muziek helemaal stil en dat maakt het voor de toegesnelde EHBO’ers makkelijk om snel bij de onwel geworden festivalganger te komen. Wat doe je dan als je ruim vijf minuten stil hebt gestaan? Veel dj’s hebben weleens meegemaakt dat de apparatuur het begeeft, een USB die even geen contact maakt, wat dan? Dan krijg je dus de befaamde ‘herstartplaat’. Er is overleg achter de stage, maar met Mitch Freeman’s ‘Dance Tonight’ vol uplifting synths en de mantra ‘I wanna dance tonight’ staat Area 1 meteen weer te dansen alsof er niets is gebeurd. Die lijn trekken Lucky en Milion gemakkelijk door met een smakelijke mix van piano house, big beat (!), en we voelen de subs nu pas écht met klappers als Gorgon City’s remix van ‘Jump ‘n Shout’ (daar is ie weer) en SHUFFA’s ‘Work Dub’ (daar is ie ook weer). Prettig voor de afwisseling is dat het laatste half uur subtieler is, soms zelfs melancholisch, met een (onuitgebrachte?) remix van Willem & Sef ‘Honderdduizend Graden’ als hoogtepunt. Een heerlijke set die helaas wel gepaard gaat met volumeproblemen; het staat soms nét te zacht en een paar ingehouden build-ups gaan bij de drop juist te hard. Vergelijken met DGTL zou oneerlijk zijn, maar dat dit een set is waar de Daycare-gangers over zullen napraten: daar twijfelen we niet aan.
Na de laatste tune van zijn voorganger, zijn we bij Dr. Dubplate meteen duidelijk dat hij een hele andere hoek opzoekt. Waar SHUFFA UKG met trance en dub verweeft, flirt deze Brit meer met ritmische house, met techno-invloeden en hele harde bassen. Vanaf de eerste plaat is duidelijk: dit is de toon voor de komende anderhalf uur. Toch kan de Brit, die naast dj ook labelbaas van Ec2a met signings van o.a. Main Phase en Soul Mass Transit System, het niet laten ook heel subtiel wat jungle door de mix te gooien. Herkenbare vocals zorgen voor herkenning en euforie bij het publiek. Op het binnenplaatsje bij de Hall of Fame komen de diepe bassen uitstekend tot hun recht, evenals zijn cleane transities en slimme opbouw waarin bass steeds meer ruimte maakt voor groove.
Terwijl de zon langzaam zakt neemt Dean Turnley het in Area 2 over en wordt de house steeds groovier. We vallen pas halverwege zijn twee uur durende set binnen, maar van producers The Trip naar Easttown, via de bongo’s van een remix van Tim Deluxe’ ‘It Just Won’t Do’ en de swingende latin-house van Makèz & Pinty, is het één lange demonstratie van de meest swingende house op zijn USB. Ook hier duikt Jordan Brando weer op, ditmaal met ‘Mwah!’, naast eigen werk als ‘Actin Tough’ en ‘Be Yourself’ van Pancratio, een lekker percussieve houseplaat met heavy tribal invloeden. ‘Guacamole’ van Luke Alessi vormt met zijn dikke bassen en speelse, funky groove een smakelijke uitsmijter: precies het soort track die je laatste energiereserves aanboort en de honger nog even wegdrukt.
Ondertussen beginnen langs de randen van het terrein de eerste mensen neer te strijken op de grond, op betonnen obstakels, overal waar even een paar vermoeide benen kunnen worden gestrekt. Het gekke is dat je nauwelijks merkt dat hier inmiddels bijna 5000 man rondloopt. Bij iedere area staat het goed tot ramvol, maar tussen de stages is er genoeg ruimte om even op adem te komen. Vooral Area 2, met zijn balkon inclusief mooi Instagram-waardig uitzicht over de rest van het terrein, loopt vanaf zonsondergang vrijwel continu vol.
En ja, die zonsondergang komt wel even goed uit bij Area 1, want in het duister komt de lichtshow véél beter tot haar recht. Bij de tweede helft van Club Angel is het zelfs nagenoeg donker als de Australiër zijn eigen speedgarage-producties ‘Stylin’’ en ‘Informer’ aan elkaar mixt. Hij metselt een stevige muur van uptempo house, maar laat daarin weinig ruimte over voor afwisseling, met als gevolg dat sommige platen wat voorspelbaar aanvoelen. Als dan ook nog voor de derde keer vandaag de Gorgon City-remix van ‘Jump N’ Shout’ voorbij komt, valt er misschien iets voor te zeggen dat de dj’s even onderling mogen afstemmen wat er is gedraaid.
Area 3 is tegen half tien wat rustiger, maar vooraan heeft SAIDAH duidelijk haar eigen aanhang verzameld. Dat is niet zo gek: met haar Londense roots en liefde voor UK garage heeft ze zich de afgelopen jaren ontpopt tot een van de opvallendere gezichten van de nieuwe Nederlandse UK garage revivalgolf. Ze stond onder meer op Lowlands en Down The Rabbit Hole en is host bij Radio Radio FM. De Amsterdamse powervrouw mag de area afsluiten en doet dat met een lekkere mix van stevige house en sexy clubgrooves: van ‘Oh Yeah’ van Road Runner tot ‘Let The Kick Drum Speak’ van MG en Mall Grab. Gorgon City, inmiddels bijna een rode draad door de dag, duikt opnieuw op met ‘Work It Out’. Maar het hoogtepunt? ‘Girls Like Us’ van B15 Project, Crissy D en Lady G: sexy, lichtvoetig en euforisch. ‘Bounce’ van Lil Devious en MC Raul, in de Tommy Vee-remix, trekt met zijn zwoele, oldschool housegroove zet onze heupen nog eenmaal in beweging voordat we Area 3 achter ons laten.
We komen rond half elf binnen bij Moody Mehran, waar de drukte inmiddels iets is afgenomen maar de vloer nog steeds goed gevuld is en de plekjes aan het hek van het balkon schaars. Waar de middag vooral draaide om zonnige, groovy house, begint Mehran de grenzen van die housebasis langzaam verder open te trekken. ‘Pika’ van DJco.kr, in de DJ Babatr-remix, brengt een flinke dosis rave en baile funk mee, gevolgd door ‘Set Me Free’ van Nic Fanciulli en ‘Betty Ford’ van Alter Ego in de snoeiharde DJ Rush-remix, die bijna als een verdwaalde techno-injectie door de set heen dendert.
Even wanen we ons met James Peppers ‘House of Love’ nog terug op de zonnige zandvlakte, maar als we rond half elf vertrekken, klinkt Junior Jacks ‘Thrill Me’ in de NEW_ID-remix: een melodieuze, elektro-achtige clubtrack die met zijn licht futuristische productie weer een heel andere hoek van de dansvloer ontdekt en Mehran’s veelzijdigheid nog maar eens onderstreept. Niet voor niets is de Rotterdammer al bijna vijftien jaar een vaste waarde in de Nederlandse house-scene.
Even wanen we ons met James Peppers ‘House of Love’ nog terug op de zonnige zandvlakte, maar als we rond half elf vertrekken, klinkt Junior Jacks ‘Thrill Me’ in de NEW_ID-remix: een melodieuze, elektro-achtige clubtrack die met zijn licht futuristische productie weer een heel andere hoek van de dansvloer ontdekt en Mehran’s veelzijdigheid nog maar eens onderstreept. Niet voor niets is de Rotterdammer al bijna vijftien jaar een vaste waarde in de Nederlandse house-scene.
Past er nog iemand bij in Area 1 wanneer Tjade b2b Sam Alfred de nacht mag afsluiten? In het begin niet meer, maar gaandeweg helaas wel omdat stiekem toch een groot gedeelte van de festivalgangers met het openbaar vervoer is gekomen en dit nu nét het weekend is waarop de NS besloot om bussen in te zetten tussen Tilburg en Breda. Dat mag de pret niet drukken, want het duo serveert house van het meest euforische soort en staan niet al te lang stil bij de classics, maar maken de fijnproevers hier blij met nieuwe releases.
‘Soft Landing’ van Demi Riquisimo & Clint gaat er goed in en geeft precies genoeg lucht wat net nog bij Club Angel werd gemist. Die is ook een van de weinigen die níet op het eind erbij komt, want evenals vorig jaar, wordt Daycare ook in 2026 getrakteerd op een afsluitende b2b2b2b2b2b2b2b met naast het duo ook Moody Mehran (helaas geen Lucky om het TLM Airlines-trio compleet te maken), Dr Dubplate, Schwesta P, Milion en vroege vogels Jessie Dols en Olivia Jensen. Een groot feest voor én achter de booth met - vooruit - dan toch ruimte voor de klassieker van dé master of the wheels of steel: ‘The Launch’. De landing? Dat zien we morgen wel weer.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen