Crossing Border 2021: zaterdagavond
Van jonge talenten, opzwepende funk naar de diepe droevigheid van Stuart A. Staples
Op dag twee schotelt Crossing Border het publiek, ondanks het toch wat beperkte muzikale programma, een enorme variatie voor. Met de dansbare indiepop van de piepjonge Froukje als stevig voorgerecht, het singersongwritermeisje Billie Marten als amuse, de extatische funky spoken word van Anthony Joseph als warm en soepel hoofdgerecht en brompot Stuart A. Staples als toetje.
The Raven is inmiddels omgevormd tot een broeierige warme zomeravond. Vol emotie stort Anthony Joseph zijn spoken word over het heerlijke funky klanktapijt met twee prominent aanwezige saxofoons. De drummer speelt vol overgave met werkelijk elke vezel in zijn lichaam. In het nummer waarin ‘the jungle’ centraal staat, waan je je met fijne saxofoon solo’s en sambaballen ook echt in het oerwoud. Het swingt de pan uit. Aankondiging ‘We're gonna put some heavy funk in here!’ drijft het optreden tot een heerlijke climax.
Meestal staan er tijdens Crossing Border in de Lutherse kerk voornamelijk breekbare muzikanten, zoals John Moreland in 2016. De reden is logisch; de kerk leent zich uitstekend voor songs op fluistervolume. Dat brengt ons bij de grote vraag: waarom de kerk niet voor zo'n artiest gebruiken?
Vanavond is Anne Soldaat volledig uitversterkt. We horen gemoedelijke rockmuziek voor de uitgeslapen muziekliefhebber. Opgewekt en broodnuchter. Zo grapt Anne kort over de warmte die deze heilige locatie met zich meebrengt: "Ik vond het koud bij de soundcheck, maar ik heb het nu heel warm." En bij afsluiting, zo nuchter dat het ongemakkelijk overkomt: “Doei, tot ziens.” We zijn vooral fan van het samenspel, waar zang en gitaar samenkomen. Verder is er weinig spanning te bespeuren. Toch komen we niet over het feit heen dat deze locatie uitversterkt ook wonderlijk klinkt. Festivalprogrammeurs, boek hier vaker bandjes!
Als we later terugkeren naar de Lutherse Kerk regent het natuurlijk. Geheel passend bij de zwaarmoedige melancholie die we binnen treffen. Een muisstille redelijk gevulde kerk luistert adembenemend naar de diepe donkere stem van Stuart A. Staples. Hij zingt, draagt voor en speelt gitaar. Zijn pianist in een dienende rol. Deprimerender krijg je het niet, passender in deze prachtige kerk ook niet. De zware melancholie ademt in alles. Zijn zwarte outfit, dito hoedje en zelfs zijn snor hangt er weemoedig bij. Teksten over gebroken harten en verlies. Zoals hij in het één na laatste nummer hulpeloos en getergd “Don’t let me suffer” roept. Daar lijkt het te laat voor. Maar wat een indringende duistere pracht. Oprecht als al zijn teksten komen zijn slotwoorden zowaar positief over. “It's great to be here amongst people, I didn't realise how much I missed this”, sluit hij zeer dankbaar af.
De stoelen in Heartbeat Hotel zijn spoorloos, en dat is maar goed ook. Bij een act als Neue Grafik Ensemble wil je niet stilstaan. Laten we er niet omheen draaien, dit is hybride jazz om je vingers bij af te likken. Een goede sfeer, energieke muzikanten en belangrijker nog: belachelijk goed op elkaar ingespeeld. Bassist Matt Gedrych en toetsenist Fred N’Thepe hoeven elkaar maar even aan te kijken om te begrijpen wanneer ze moeten bijsturen. Dat wil zeggen, een korte blik en na een paar seconden vallen ze perfect in om Benjamin Appiah’s loeistrakke drums naar een hoger niveau te tillen. En dan hebben we het nog niet eens over de coole inbreng van Faye Thompson (sax) en Jack Banjo (trompet). Dit ensemble geeft zware Snarky Puppy vibes af, waar de improvisatie omnipresent is en het muzikale talent torenhoog.
Als we richting het podium kijken, lijkt het alsof Ghostpoet net van een filmset is gekomen. Of is de muzikant gewoon fotogeniek? We treffen geen gevulde zaal aan. Opmerkelijk voor een act die tweemaal is genomineerd voor een Mercury Prize. Al blijft het publiek dat wel aanwezig is gedurende de show plakken. Geen wonder, het boeit van begin tot het einde. En dat is vooral te danken aan het diverse karakter van triphop, waar de Britse zanger zijn muzikale trukendoos op baseert. De live ervaring is vergelijkbaar met een Massive Attack, maar dan met de attitude van een rockband. Het is overigens zonde dat de show zo laat is begonnen, want er is geen ruimte voor uitloop. Spijtig. En als de laatste klanken uitdunnen blijven we achter met de wetenschap dat dit het eind is van Crossing Border. Je zou er bijna melancholisch van worden. Of is dat het effect van het optreden?
Crossing Border is zeker qua muzikaal programma kleiner dan jaren terug maar brengt nog precies hetzelfde: verrassing, jong talent, kwaliteit, variatie en de grote namen van later. Maar is die variatie niet te groot en zijn de daarmee aan te spreken doelgroepen niet te verschillend? Is een youngster die op Froukje afkomt te interesseren in de funk van Anthony Joseph of de deprimerende pracht van Stuart A. Staples? Of is dat juist de klasse van dit festival?
