Artikelen

Op zaterdag 1 maart lijkt het alsof de concertzaal van Resistor zich even transformeert tot een tijdcapsule die je rechtstreeks terugvoert naar de jaren negentig, de hoogtijdagen van de grunge. Tijdens een avond vol rauwe gitaren, dreunende baslijnen en krachtige drums wordt de karakteristieke sound van de nineties nieuw leven ingeblazen. Voor wie zijn oordopjes is vergeten, kan het een flinke beproeving zijn, want het volume staat op standje maximaal.

In een uitverkocht Slachthuis staat vanavond Beans & Fatback voor het eerst sinds tien jaar weer op het podium. Met een nieuw album dat overal lovende kritieken krijgt, trappen ze vanavond hun mini-tour af langs vijf intieme speellocaties en vier festivals.

Zo mooi heb je post-punk zelden beleefd

Ware muziekliefhebbers moeten met muzikale vitaminen hun immuunsystemen versterken tegen het geweld van carnaval. Daarom kan het goed zijn om vlak daarvoor naar één van de door Club Para-georganiseerde concerten te gaan. Het Amsterdamse kwintet (of sextet als je hun ex-gitarist/producer meerekent) NAUSYQA bewijst dat het goed zit met de helende stofjes. Het is ook nog eens revanche, want de formatie speelde al in 2021 in coronatijd een live-sessie in Paradox zonder publiek. Zonde, want NAUSYQA is echt een band die live tot zijn recht komt, dus hoe meer mensen, hoe beter.

Na vrijdagavond 21 februari waar Guusje Walstra, Send Me Flowers en Fabienne Julie als singer-songwriters hun optreden hebben gedaan is het op zaterdagavond 22 februari totaal andere muziekkost. Geen frisse duik of springplank maar gewoon een avond waar Eyecloser, Icarus en WETT in de Kleine Duyck van Cpunt kunnen spelen. Bovendien sluit de muziek goed op elkaar aan, want de drie bands zijn van het kaliber stevig en rauw.

Maxim, de zanger, is aan het einde van het optreden er ook even beduusd van. Sprakeloos kijkt hij seconden lang de zaal in om de weldaad van het applaus goed in zich op te nemen. Hij geeft toe dat hij nooit heeft gedacht te zingen over de Zeeuwse stranden in zijn jeugddagen in het lied Nollestrand voor een volle bovenzaal van Paradiso. Een zaal dat oprecht stil is van de fragiliteit die Maxim en de band in hun muziek en optreden aan de dag leggen. Alsof je in een ballad net die ene noot wil horen of beter de stilte tussen de noten, de breekbaar getimede toetsaanslag wil horen om een moment van magie te beleven, te voelen. Alsof stilte een ultiem moment kan worden waar het geheel van een zijn met de muziek boven alles uit wordt getild. Op dat punt komt De Toegift dus.

De finale van de Night editie voor de Rob Acda Award bewijst zijn nut. Het idee ontstaat in 2021 waarbij ook Tim Vermaning bij is betrokken. De Night Editie levert een bijdrage aan de nachtcultuur en de muziek heeft daar enigszins een relatie mee. Tim Vermaning legt dat uit in een interview met Rudy Nicola voor de Sound Of Haarlem bij Haarlem 105 waarom die Night Editie deze rol heeft. Een van die deelnemers Phil Meds is voor deze avond de podiumpresentator, waarbij het clubgevoel in de kleinste zaal van poppodium Patronaat Haarlem heel goed tot haar recht komt. Naast Maarten Claus, zijn voor die avond Timo Sipkema, Pien Breeuwsma (PYN) en Lorenzo Cortes de juryleden die de winnaar moeten aanwijzen.

Normaal gezien explodeert een ster tot een supernova. Bij Sam explodeert hun eigenheid tot falende examens en werd hun conservatoriumplekje in Enschede steeds minder zeker. Maar gelukkig brengen sterren (in spé) geluk: als je ze ziet vallen tenminste. De studenten bij wie Sam aan de noodrem trekt hebben hun ogen wijd open en blijken het succesrecept voor de band Droom Dit en het kersverse debuutalbum, ‘Het hart bestaat niet en de rest ook niet’.

Sla alle glas-in-loodramen in en bestrijk de muren met gietijzer. Dorpsstraat 3 heeft afgelopen donderdag 20 februari hun debuutalbum ‘Staal Op Staal’ in Bitterzoet gepresenteerd. Het album, het derde wapenfeit naast twee eerder uitgebrachte EP’s, is een week eerder via het Haarlemse label Geertruida. Nu laten de bandleden van Dorpsstraat 3 zien dat het poppodium, dat inmiddels ook een bekende nachtclub is, de perfecte ambiance biedt voor het verhaal dat ze willen vertellen. Juist deze laag van postpunk en Neue Deutsche Welle trekt liefhebbers diep de muziek in, nodigt hen uit om het bijgeloof van zich af te schudden en zich volledig over te geven aan deze eerste show van de clubtour.

In aanloop naar haar optreden Melkweg Amsterdam op donderdag 20 februari is het bij Noha Saré al merkbaar dat ze er naar uitkijkt. Alle reden toe, want Noha is weer terug. Helemaal alleen is ze niet, want tijdens haar optreden, is ook het Amsterdamse ZO! Gospel Choir te zien en te horen in dit optreden.

De Kleine Duyck is een klein poppodium in het Cpunt cultureel centrum van Hoofddorp. Voortgedreven door vrijwilligers weten ze hier boven hun gewichtsklasse uit te stijgen. Zowel op het gebied van licht als geluid wordt een hoog niveau bereikt. In de woorden van de barmedewerkers: “een mini-rocktempel”. Vanavond wordt deze rocktempel bestierd door drie bands die druk aan de weg timmeren. Wat deze bands met elkaar gemeen hebben? Elk van hen heeft een vrouwelijke leadzangeres die over persoonlijke en kwetsbare onderwerpen durft te zingen. En elk van deze zangeressen straalt daarbij kracht uit.

De kunst van het voordragen in de moshpit

In het leven is niks permanent; rozen verwelken en schepen vergaan en ja, ook de poppunk band uit je hometown houdt op te bestaan. Na zeven jaar heeft Downtown District het spijtige besluit genomen om voor onbepaalde tijd er mee te stoppen. Hierbij hebben ze wel besloten om nog één keer alles uit de kast te halen voor een laatste concert in de kleine zaal van de Nobel. Deze knallende avond zal geopend worden door het Amsterdamse 32elephants.

Yousef Gnaoui, beter bekend als Sef, bewijst zich in 2023 als een van de beste stemmen in de Nederlandse hiphopscene. Zijn album 'Ik Zou Voor Veel Kunnen Sterven Maar Niet Voor Een Vlag' werd door onze grote broer 3voor12 bekroond tot beste album van het jaar. Tussendoor ging hij op Lowlands nog eens even all-in met Abel van Hang Youth (waarmee hij samen IJsland vormt) met hun titelloze, maatschappijkritisch album. Nu, nog geen zes maanden later, laat Sef in 013 in een knusse Next nieuw werk horen en is één ding zeker: dat nieuwe album wordt er ook een om met uitgestoken nek naar uit te kijken.

Terug van -even- weggeweest en deze keer in een experimenteler jasje

Soms roept een concert een herinnering op die de ervaring treffend samenvat. Op de avond, na het optreden van Mensa in de Tolhuistuin, moet ik terugdenken aan een zomervakantie tijdens mijn studie. In die tijd werk ik bij een Afrikaans platenlabel en moet wennen aan de lengte van de nummers die ze uitbrengen – vaak langer dan tien minuten. Een collega leert me dat Afrikaanse muziek lijkt op het bereiden van een stoofpot: de opbouw is langzaam, eerst wat uitjes en knoflook, dan komen de harde groenten, gevolgd door kruiden, vlees en als laatste de hete pepers. Precies zo voelt de opbouw van het concert van Mensa – een zorgvuldig opgebouwde explosie van energie die culmineerde in een zinderend hoogtepunt.

Het podium in Slachthuis Haarlem verandert op een zondagmiddag als Sam Saxton gastvrouw is van de muzikanten die er komen spelen. Dat is ook het geval als voor de vierde keer op zondag 16 februari naast Sam en Bas Kors ook Blackbird en Iris Jean hun optreden doen.

De afsluitende derde voorronde kent misschien wel een bont gezelschap als het om de optredens gaat. MAUDÉ, Moanzy, MARIS en Noraly Hendriks. Het is op deze avond alsof een schilder zijn kleuren op zijn palet heeft liggen en waar hij een keuze kan maken hoe hij de kleuren op het doek kan krijgen. Waar de één met flink wat backing vocalisten komt, laat de ander dampende synthbassen in het repertoire, wat een kleurrijk klanklandschap oplevert.