Barn & Belle zijn klaar voor hun grootste reis tot nu toe: ‘Safe Travels’
Na jaren onderweg te zijn geweest, brengen Lea Lomans en Jesse Deledda eindelijk hun eerste album uit
Morgen (28 september)is het eindelijk zover. Na jaren schrijven, opnemen, reizen, spelen en vooral heel veel onderweg zijn, verschijnt Safe Travels, het debuutalbum van Barn & Belle. Het duo Lea Lomans en Jesse Deledda kent elkaar van het Conservatorium van Maastricht en vond elkaar al snel in een gezamenlijke liefde voor americana, folk en oude Amerikaanse rootsmuziek. Inmiddels zijn ze al jaren samen als duo, als band én als stel. Met Safe Travels komt een periode samen waarin ze zowel letterlijk als figuurlijk flink wat kilometers hebben gemaakt.
Dat reizen is dan ook precies waar de titel van het album vandaan komt. “Voor ons gevoel zijn we heel veel onderweg geweest de afgelopen jaren. Zowel fysiek als mentaal,” vertelt Lea. “Safe Travels is iets wat ons heel vaak gewenst is. Ook wanneer Amerikanen dat zeggen. We vinden het ook een hele mooie wens naar anderen toe. Reis goed, reis veilig.”
Het album gaat daarmee niet alleen over reizen van A naar B. De elf nummers zijn ontstaan uit ervaringen, ontmoetingen en persoonlijke ontwikkelingen. Soms heel serieus, soms juist compleet absurd. “Bijna alles is wel autobiografisch,” zegt Lea. Jesse vult aan dat hij juist vaak begint vanuit iets kleins. Een situatie, een geluid of een idee dat op dat moment in zijn hoofd zit. Pas daarna ontstaat het verhaal.
Dat levert soms behoorlijk persoonlijke nummers op. ‘Thank You’ schreef Lea bijvoorbeeld vanuit haar eigen ervaring met een burn-out. Het nummer is een bedankje aan Jesse voor de steun die hij haar in die periode gaf. Ook op hun eerdere EP’s verwerkten ze al gebeurtenissen uit hun eigen leven. Zo schreef Lea ‘Dancing Shoes’, afkomstig van de gelijknamige EP uit 2019, over hun eerste avond samen, nog voordat ze een relatie hadden. ‘Boulder Blues’, dat verscheen op de EP The Dead Don't Dance, ontstond dan weer na een nogal ongelukkige val tijdens het boulderen.
“Ik viel gewoon op mijn enkel en moest daarna tot vier uur 's nachts bij de EHBO zitten,” vertelt hij lachend. “Er was helemaal niks leuks aan dat moment. Maar ik weet het op die manier grappig te maken. Alsof het echt een episch moment was, terwijl ik gewoon omhoogklom en tien seconden later op de grond lag.”
Juist dat contrast lijkt belangrijk voor Barn & Belle. Niet ieder nummer hoeft een grote levensles te bevatten. Soms is een liedje er gewoon omdat iets grappig was. “Niet iedere song hoeft een enorme hit of diepzinnige betekenis te hebben,” zegt Jesse. “Soms is het gewoon iets om te lachen.”
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Van oude spirituals tot Mumford & Sons
De muziek van Barn & Belle klinkt alsof hij rechtstreeks uit een stoffige Amerikaanse bar of een oude jukebox komt rollen, maar hun inspiratie komt van veel verder dan alleen country en americana. Lea groeide op met de muziek uit de jaren vijftig. Bij haar ontstond de liefde voor vintage en rock-'n-roll al vroeg. Later kwam daar de folk revival van onder andere The Lumineers en Mumford & Sons bij.
Voor Jesse begon de zoektocht ergens anders. Hij raakte rond 2010, 2011 volledig in de ban van Mumford & Sons en kocht zelfs een banjo. “Zoals volgens mij velen met mij in dat jaar,” grapt hij. De vraag die daarna ontstond was vooral: waar kwam die muziek eigenlijk vandaan?
Die zoektocht bracht hem steeds verder terug. Van Mumford & Sons naar hun voorbeelden, van die voorbeelden naar hun voorbeelden en uiteindelijk naar oude bluesopnames en spirituals. Hij dook onder meer in de historische veldopnames van Alan Lomax.
Die geschiedenis klinkt nog altijd door in de muziek van Barn & Belle. Zo is ‘Dead Don’t Dance’ geïnspireerd door de oude worksongs en spirituals. Het duo koos er bewust voor om daar een muzikale laag onder te zetten. “Vroeger zou zo'n song volledig a cappella door een groep mensen gezongen worden,” legt Jesse uit. “Maar dat is niet iets wat we tegenwoordig zouden luisteren. Dus we dachten: laten we het muzikaal uitwerken.”
Op muzikaal vlak maken Lea en Jesse er op Safe Travels ook geen rechte lijn van. De basis blijft hun liefde voor americana en rootsmuziek, maar onderweg slaan ze regelmatig een andere afslag in. Het ene moment waan je je in een oude Amerikaanse danszaal, het volgende zit je veel dichter bij moderne country of bluegrass. En dan is er ‘The Ballad Of Panchito’. Die song is misschien wel de meest onverwachte van het album: een soort western-epos over hun eigen konijn, compleet met de sfeer van The Good, the Bad and the Ugly en een flinke scheut Mexicaanse invloeden.
“Het is eigenlijk gewoon een heldenverhaal over een konijn,” vertelt Lea. Jesse legt uit dat het verhaal echt gebeurd is, maar dat hij het bewust heeft vertaald naar de sfeer van een western. Met Panchito en een cactus in de hoofdrollen ontstond zo een nummer dat volgens hem het meest atypisch van het album is. Juist die combinatie van een bloedserieus klinkend westernverhaal en een konijn maakt het nummer typisch Barn & Belle.
Dat brede karakter was tijdens het maken van de plaat soms juist een uitdaging. “We hebben zelf ook een tijdje getwijfeld van: moet dit wel allemaal samen op een album?” vertelt Jesse. “Het loopt best wel uiteen.”
Toch vonden ze uiteindelijk de samenhang. Niet omdat ieder nummer hetzelfde klinkt, maar juist omdat de plaat als geheel als een reis voelt. “Het album begint op een manier die je bij ons zou verwachten, maar gaandeweg wordt het turbulenter en zitten er wat meer uithoeken in.” De nummers verschillen muzikaal van elkaar, maar voelen volgens het duo wel allemaal als Barn & Belle.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Geen perfecte plaat
Wie Barn & Belle live kent, weet dat het duo niet bepaald uitpakt met een enorme hoeveelheid apparatuur. Gitaar, dobro, wasbord, zang en een oude reiskoffer die dienstdoet als basdrum. Die eenvoud is bewust. Ook in de studio wilden Lea en Jesse zo dicht mogelijk bij zichzelf blijven.
“We kiezen er bewust voor om niet met autotune aan de gang te gaan. Om niet allemaal dingen te gaan knippen en plakken. Om gewoon een zo eerlijk mogelijke sound te geven,” vertelt Lea.
Dat maakt een opnameproces natuurlijk niet bepaald makkelijker. Een foutje op een podium is zo vergeten. Op een plaat blijft het staan. “Live, als je een keer een toon mist, prima, kan gebeuren. Maar als je datzelfde idee daadwerkelijk wilt opnemen op iets wat dan vereeuwigd is, dan moet het gewoon goed gaan.”
Soms betekende dat eindeloos zoeken naar de juiste versie. ‘Lost My Heart’ is daar een goed voorbeeld van. Eerst kwamen er steeds meer lagen bij. Nog iets toevoegen, nog iets opnemen, het nummer groter maken. Totdat ze uiteindelijk besloten alles weer weg te halen.
“Toen zijn we andere dingen gaan opnemen en het werkte niet beter. Totdat we uiteindelijk samen met de producer besloten om alles weg te halen en alleen de basis te pakken. Omdat we constant vastliepen in hoe meer, hoe meer, voelde dat ineens heel verfrissend.”
Het album is daarmee misschien juist het tegenovergestelde van de gladgestreken perfectie die je tegenwoordig veel hoort. Barn & Belle willen hoorbaar blijven als Barn & Belle. Geen perfecte plaat, maar wel een plaat die eerlijk klinkt.
Een album dat je ook kunt neerzetten
Die eigenheid zit niet alleen in de muziek. Ook het uiterlijk van Safe Travels is met veel aandacht gemaakt. Lea en Jesse wilden geen standaard hoes met simpelweg hun gezichten en de albumtitel erop. Ze wilden iets dat je ook daadwerkelijk op een plank zou willen zetten.
Het artwork is gemaakt door Arjen van Prooijen, voormalig docent van het duo. De vinylhoes heeft een dag- en nachtkant. Op beide kanten zie je een kleurrijk landschap en een reis richting een verre bestemming. “Je kunt kiezen welke kant je het mooiste vindt als jouw voorkant,” vertelt Jesse.
Daarnaast maakte Jesse voor iedere song een eigen lino-afdruk. De beelden sluiten aan bij de metaforen uit de nummers en krijgen een plek aan de binnenkant van het vinyl.
Die DIY-mentaliteit loopt eigenlijk door alles wat Barn & Belle doen. Hun eigen huis is volgens Lea bijna net zo goed een kantoor en atelier als een woonhuis. Merch wordt zelf gemaakt, artwork wordt zelf ontworpen en zelfs extra's voor de crowdfunding worden liever zelf in elkaar gezet dan kant-en-klaar besteld.
Het kost meer tijd, maar dat vinden ze juist leuk. Zoals Lea het zelf zegt: vrijwel alles wat Barn & Belle kunnen doen, doen ze zelf. Dat geeft de fysieke release volgens hen net wat meer hart.
Van Memphis naar morgen
De weg naar Safe Travels begon al ruim voor de daadwerkelijke opnames. De eerste ideeën voor nummers gaan volgens Jesse terug tot 2023 en 2024. In 2022 wonnenBarn & Belle de Dutch Blues Challenge, waarna ze Nederland mochten vertegenwoordigen tijdens de International Blues Challenge in Memphis. Later volgden nieuwe shows, reizen en uiteindelijk ook opnames in Nashville.
Inmiddels is er veel veranderd. Het duo stond op nationale televisie met Holland's Got Talent, speelde met verschillende bezettingen en ontdekte dat hun muziek zich niet altijd laat vangen in het beeld van twee rustige singer-songwriters.
Na hun Amerikaanse avontuur merkten ze dat ze op festivals vaak op de stillere, kleine plekken werden gezet. “Terwijl onze muziek op dat moment eigenlijk vanuit het zitten en luisteren al een stap had gezet in de richting van: we willen dat mensen meedoen en gaan dansen,” zegt Jesse.
Daarom kwam er steeds vaker een volledige band bij. Bass, banjo en mandoline geven de nummers de ruimte die Lea en Jesse in hun hoofd al hoorden. Tegelijkertijd blijft de basis van Barn & Belle gewoon overeind.
Op 9 oktober volgt in de Nieuwe Nor de officiële releaseparty van Safe Travels. Voor Barn & Belle wordt dat een bijzonder moment: na jaren werken aan hun eerste volledige album kunnen ze het eindelijk samen met het publiek vieren. Maar eerst is het aan de luisteraar. Morgen verschijnt de plaat en mogen de elf nummers eindelijk buiten de handen van de makers terechtkomen.
Juist dat moment vinden ze misschien wel spannender dan de releaseparty zelf. “28 september als het uitkomt, gaan hopelijk veel mensen het luisteren en er wat van vinden. Dan ben ik wel benieuwd wat mensen gaan zeggen,” zegt Jesse.
Want na jaren werken aan dezelfde nummers ontstaat vanzelf twijfel. Had het toch anders gemoeten? Had die ene partij anders gekund? Was dit wel de juiste keuze? Lea herkent dat. “Je wordt meestal heel kritisch op jezelf. We hadden een idee of we hebben een idee hoe het moet zijn en waarom we de dingen doen die we zo doen. Maar je gaat toch constant aan jezelf twijfelen.”
Tegelijkertijd kijken ze vooral vooruit. Er liggen alweer nieuwe ideeën klaar, er wordt al gekeken naar wat 2027 kan brengen en de droom om serieus door Europa te touren staat nog altijd overeind. Veel shows spelen, festivals aandoen en nieuwe muziek uitbrengen. Rust staat voorlopig in ieder geval niet op de planning. "Dus nee, geen rust,” zegt Lea. “Lekker doorgaan.”
Want als er één ding duidelijk wordt uit het verhaal van Barn & Belle, is het wel dat stilstaan niet echt bij ze past. Reizen met muziek heeft ze al op allerlei plekken gebracht en Safe Travels is het resultaat van alles wat ze onderweg zijn tegengekomen, zowel letterlijk als figuurlijk.
En zo begint morgen, toepasselijk genoeg, misschien wel de volgende reis. En wij kunnen dan ook eigenlijk niks anders zeggen dan: Safe travels! Voor Barn & Belle stopt het daar natuurlijk niet. Op 9 oktober vieren Lea en Jesse de release van het album tijdens de officiële releaseparty in de Nieuwe Nor. Eerst is het morgen tijd om Safe Travels de wereld in te sturen, daarna volgt het moment om dat samen met het publiek te vieren.
