We herinneren het ons nog goed: iets meer dan een jaar geleden stond het Liverpoolse indierockduo King Hannah op Absolutely Free Festival, amper een paar kilometer verderop. Wat begon als een trage set – met hier en daar een geeuwende festivalganger en wat geroezemoes achteraan – leek ons op het punt te krijgen om vroegtijdig af te druipen. Na twee nummers stonden we op het punt de benen te nemen, lichtjes verveeld. Maar gelukkig bleven we staan. Die geeuwen maakten al snel plaats voor opengevallen monden van verbazing. King Hannah weet namelijk als geen ander hoe je de perfecte mix maakt van verstilde, haast minimalistische passages en explosieve climaxen, waar de gitaarmuren metershoog reiken. Het is muziek voor mensen met geduld en een gezonde spanningsboog. Maar zoals bij veel goeie dingen: je moet erin investeren om de beloning te verdienen.
Geduld is wel vaker een schone zaak, zo ook vanavond: de deuren van de kleine zaal openen pas om kwart over acht, het officiële startuur. Enfin, niet veel later betreedt voorprogramma Pina Palau het podium, dat eerlijk gezegd nauwelijks hoger is dan de douchebak van je oma. De Zwitserse singer-songwriter, normaal gesproken vergezeld door haar band, staat vanavond alleen op het podium. Waarom? Er was nog maar één plaatsje over in de tourbus. Resultaat? Een halfuur intieme gitaarliedjes, ergens tussen de schurende teksten van Courtney Barnett en de melancholie van Phoebe Bridgers in. Palau's songs zijn vaak autobiografisch, zoals te horen op 'Modern Home', een nummer dat haar potentieel mooi weerspiegelt. Ze deelt met de volle zaal dat ze King Hannah al dertien keer heeft gezien. "Iedere keer was het fantastisch", zegt ze, wat de verwachting voor vanavond alleen maar verder doet rijzen.
