#Awakenings26, de zondag: Zonovergoten house, compromisloze techno en alles daartussen
Al dansend de zondagdip verdrijven
Ooit gehoord van de 'sunday scaries'? Dat schijnt een psychologisch fenomeen te zijn van een onrustig gevoel op de zondag omdat het weekend bijna voorbij is. Maar wat nou als je zondag voornamelijk bestaat uit raven bij Charlotte de Witte en Ben Klock en wegdromen bij Joëlla Jackson en Noark? Dan dans je al die zorgen voorbij. Tel daarbij op dat het kwik nog een paar graadjes lager is dan de zaterdag, en de voorwaarden zijn goed voor een uitstekende laatste dag van Awakenings 2026. Eens zien of er wat wordt gedaan met die voorwaarden.
De zondag trappen we af in Area B, waar Joëlla Jackson de eerste zonnestralen van de dag muzikaal vertaalt naar een set vol funky techhouse met zwoele disco-invloeden. Neem daarbij een lekker briesje dat door de tent waait: veel meer heeft de dansvloer op dit tijdstip eigenlijk niet nodig. Met onder andere Supernova’s ‘La Nuit’ houdt ze het luchtig en laat ze zich van haar zonnigste kant zien. Als ze vervolgens met het kakelverse ‘Buckle Up’ van Brits techhouse-duo Nautica gevolgd door ‘Deeper’ van Us Two en ‘Together One Time’ van CASSIMM dan wat meer richting deep house beweegt, volgen de eerste collectieve handjes in de lucht, precies lang genoeg om te voelen dat de zondag nu écht begonnen is. Jackson, die de afgelopen jaren vanuit de Amsterdamse house- en clubscene via festivals als Audio Obscura en eerdere optredens bij Awakenings steeds nadrukkelijker haar plek opeist, bewijst dat je zo’n laatste festivaldag niet per se met snoeiharde techno hoeft af te trappen om wakker te worden.
Hoewel het buiten nog volop daglicht is, voelt Area X waar Nederlander-in-Berlijn Ignez staat als een compleet andere wereld. Eenmaal binnen verdwijnt de zomerzon naar de achtergrond en sta je midden in een donkere, zweterige club waar de muziek alles overneemt. Vanaf het begin straalt hij zichtbaar plezier uit achter de draaitafels. Hij oogt ontspannen, zingt regelmatig mee met zijn eigen tracks en lijkt volledig op te gaan in het moment. Zijn set wordt gekenmerkt door zware, bass-gedreven producties, waarin distorted vocals een terugkerend element vormen. Ook zijn uitstraling valt op; Ignez staat met zichtbaar zelfvertrouwen achter de draaitafels, misschien zelfs een tikje cocky, maar het voelt nooit geforceerd. Integendeel: het publiek lijkt die houding juist te waarderen. Al vroeg gaan de eerste handen de lucht in en is duidelijk dat de energie tussen dj en publiek goed zit.
Terwijl de meeste festivalgangers zich steeds meer richting de grotere podia begeven, staat Noark met opperste concentratie de vloer aan te sturen op Stage S. Het geheime podium, dat als secret stage wel op de Awakenings-app staat en niet op de site, wordt deze zondag gehost door Riot Collective, een volledig vrouwelijk dj-collectief. Om 16.00 uur is het nog rustig in deze enigszins verborgen hoek van het festivalterrein dat gisteren werd gehost door Bridges For Music. Veel bezoekers lopen voorbij op weg naar de mainstage, slechts een enkeling besluit te blijven hangen. Juist daardoor voelt de setting intiem: een plek waar de muziek de volledige aandacht krijgt. Noark serveert een donkere technoset waarin diepe, galmende klanken de boventoon voeren. De overvloedige reverb creëert een hypnotiserend effect, alsof je door een eindeloze technotunnel wordt voortgestuwd. Het is geen set die direct om maximale energie vraagt, maar bestaat uit een gecontroleerde, sfeervolle opbouw die de toon zet voor de rest van de middag. Voor wie de drukte even wil ontvluchten, blijkt Stage S op dat moment een verborgen parel.
Voordat we koers zetten richting naar mainstage Area V voor Boris Brejcha, pikken we nog een klein uurtje mee van LAMMER bij Area A. Dat de Rotterdammer en oud 3FM-talent in de afgelopen twee jaar snel naam heeft gemaakt bij het jonge publiek met zijn remix van o.a. ‘Ik Haat Hem Voor Jou’, blijkt wel wanneer we aankomen en het bos ramvol staat. Met ‘Contact’ van Gorgon City en Interplanetary Criminal als opener schroeft hij het tempo direct een tandje op. Via de wobbly UK house van Jeremy Sylvester’s ‘Run Tune Again’ en de uptempo latin house track ‘Keep Workin - In The Deep End Remix’ van Dan Newman laveert hij soepel tussen rechttoe-rechtaan house met een bak trance-invloeden en hier en daar een onverwacht bass house-, en breakbeat-uitstapje. LAMMER's eigen remix van ‘Out Of Space (Like It’s 1992 Mix)’ - een pompende ode aan zijn helden The Prodigy - heeft precies de rave-energie waarmee de dj/producer de afgelopen jaren razendsnel een jong publiek aan zich wist te binden.
Een paar meter verderop wacht een totaal andere wereld. Ondanks de brandende zon staat het veld voor de grootste stage al relatief vroeg goed vol voor Boris Brejcha met zijn iconische, Venetiaanse carnavalsmasker op. De Duitser heeft met zijn zelfbedachte high-tech minimal een eigen niche gecreëerd: melodieuze minimal techno die net zo goed groovet als je keihard op je bek kan stompen. Shazam geeft vrijwel de hele set geen krimp, maar dat voelt niet als toeval: eerder alsof Brejcha vooral eigen edits, remixes en nieuw materiaal uit de kast trekt voor deze mooie spot op de mainstage. Tussen zijn kenmerkende ratelende hi-hats en diepe bassen duikt natuurlijk zijn hitje ‘Gravity’ (ft. Laura Korinth) op, terwijl een speelse track met duidelijke 90’s rave-invloeden en discohousevocalen de set heel even een nostalgisch randje geeft. Lang duurt dat niet, want met zijn remix van Sam Paganini’s ‘Rave’ laat Brejcha de bassen weer genadeloos over de zandvlakte rollen.
Aan de andere kant van het terrein, op een klein maar fijn eilandje, zoekt Rosati in de H de grens op tussen minimal, trance en techno. Zijn set is opgebouwd uit funky, uptempo tracks waarin rollende grooves en een constante aanwezigheid van scherpe hi-hats voor een onophoudelijke drive zorgen. Platen als ‘Minimal Bleep’ van Nachtwaker en ‘Airwave’ van Rank 1 laten horen waar zijn muzikale voorkeur ligt: melodieus waar het kan, speels waar het mag, maar altijd met een stevige dosis energie. Met nog een halfuur op de klok gooit hij het tempo verder omhoog. Bekende computerachtige piepjes en digitale geluiden kondigen een nieuw hoofdstuk van de set aan. Rosati blijkt duidelijk liefhebber van bleepjes en bloopjes, maar gebruikt ze niet als gimmick. Ze bouwen spanning op en geven zijn set een speels, futuristisch karakter. Die urgentie wordt vervolgens kracht bijgezet met een track als ‘Cause and Effect’ van Arjun Vagale & Oxygeno, waarin het hoge tempo en de stuwende energie de dansvloer volledig in beweging houden.
Terug naar Area A, waar Bad Boombox de snellere hoek van de house in duikt met onder andere ‘Headmaster’ van Fenimore, maar rekt de grenzen al snel wat verder op richting de eurodance en trance. De Amerikaans/Bulgaarse stond vorige zomer nog met een eigen all-nighter in Paradiso en is labelbaas en oprichter van het Berlin-based Hot Meal Records. Zijn eigen‘Paradise’ klinkt als een nachtelijke strandrave die ergens tussen Ibiza en een underground kelder in bungelt. Voor de booth wordt het ondertussen steeds kleurrijker: een groep jongens doet doodleuk de macarena, waaiers veranderen in geïmproviseerde fluiten en ergens belandt iemand op een nek. Met de wobbly bassen en pianomelodieën van Ollie Lishman’s ‘Want You To Feel It’ en de foute - maar heerlijk onweerstaanbare - trancebeuker ‘Greece 2000’ van For A Jumper neemt Bad Boombox ons even mee terug naar de hoogtijdagen van de jumpstyle-era, of is het misschien juist een knipoog naar de opborrelende jumpstyle revival van 2026?
Het begin van Freddy K in Area X maakt direct duidelijk wat hij de rest van zijn set wil laten horen. Om het publiek even bij te laten komen van zijn voorganger Nina Kraviz speelt hij het intro van ‘Phenomena’ van Claudio Simonetti bijna volledig uit. Heel even lijkt er wat frisse lucht door deze bloedhete tent te waaien (al vraag je je ondertussen wel af of tenten op zomerfestivals niet gewoon afgeschaft moeten worden), maar niets is minder waar. De oordoppen kunnen direct weer goed in en de waaiers mogen weer worden uitgeklapt, want het rammen waar Area X om bekendstaat is terug. De hele set door lijkt Freddy K een vorm van reanimatie toe te passen: telkens haalt hij de energie er heel even uit, om je vervolgens met beukende ritmes weer volledig mee te sleuren. Dat doet hij onder meer met meerdere platen van Jack Fresia, zoals ‘Pretty Empty Shells’ en ‘Pedigree’. Het publiek gaat daar gretig in mee en fluit en joelt alsof Nederland niet is uitgeschakeld bij het WK.
Even lijkt het alsof Richie Hawtin op de stalen constructie van de gigantische mainstage staat te slaan, maar het zijn enkel de percussiegeluiden die uit de boxen echoën. Het is een moment tegen het einde van zijn set dat direct de aandacht trekt. Gedurende zijn set maakt Richie veel gebruik van de volumeknop. Regelmatig draait hij het geluid flink terug om het vervolgens weer vol in je gezicht te gooien. Daarmee laat hij niet alleen horen waar die tientallen speakers op de mainstage toe in staat zijn, maar geeft hij het publiek ook telkens een moment om luid te joelen en te applaudisseren, voordat de volgende klap weer volgt. Een echte zonsondergang zit er nog niet in, maar tijdens een golden two-and-a-half hour krijgt de set toch iets bijzonders. Het warme licht boven het festivalterrein vormt een mooi contrast met de strakke, compromisloze techno die uit de speakers knalt.
We scoren een snelle hap, maar keren daarna meteen weer terug naar de X, daar is het inmiddels wat draaglijker geworden. Al zorgt Ben Klock er eigenhandig voor dat de temperatuur weer geleidelijk oploopt, de Berlijner en Berghain-resident-van-het-eerste-uur is al jaren een van de vaandeldragers van de diepe, hypnotische technosound. Halverwege zijn set smijt hij met het uptempo en industrial ‘Renovatio’ van Tensal, waarna hij via‘Iso’ van zijn stadsgenoot Phil Berg direct weer de diepte en donkerte induikt. Klock rijgt de ene na de andere donkere, gelaagde plaat aan elkaar. Halverwege begint de eindeloze herhaling iets van de spanning weg te nemen, al brengen spacey synths, snerpende blieps en distorted vocalen die tegen het einde weer wel terug. Area X bewijst zich met Klock opnieuw als het domein voor de technopurist: geen uitstapjes richting trance, house of eurodance, maar compromisloze techno die volledig op groove en hypnotiserende herhaling drijft.
Op Stage H zien we Rotterdammer Stranger AKA TAFKAMP, samen met Hagenees Guy Blanken (nu niet als Makam, maar wel als Talismann) achter de draaitafels. Een samenwerking die al eerder in 2022 op Awakenings en op ADE in Lofi bij Ratherlost epische sets opleverde. De twee hebben zichtbaar lol achter de decks, wat moeiteloos overslaat op het publiek. Muzikaal bewegen ze zich tussen techno en techhouse, met een stevige, funky groove als rode draad. Het strakke samenspel van de bass en constant stuwende hi-hats zorgt voor een ritme dat blijft rollen. Tussendoor draaien ze er lekker wat eigen tracks. Onder meer met ‘Acid Party’ die TAFKAMP samen met mede-Rotterdammer David Vunk maakte en waarbij de naam al verklapt dat de 303’s je om de oren vliegen. Wat trouwens opvalt vandaag en zeker hier bij de H: veel dj's grijpen vooral naar muziek uit de afgelopen paar jaar. Klassieke platen duiken zeker nog op, maar het zwaartepunt ligt duidelijk op recente releases, waardoor de soundtrack van het festival verrassend actueel aanvoelt. Alsof dat nog niet genoeg is, duiken er ook bongo's op in de mix, terwijl warpy, funky sounds de set een speels en eigenzinnig karakter geven. Het resultaat is een groove die de hele tijd in beweging blijft, zonder ook maar een moment stil te vallen.
Toch even kijken hoor: de Y is het hele weekend lang hét toneel voor alles waar je niet over kan twijfelen of het hardtechno is; dat is het en anders is het wel héél snelle vuistpomptechno. Er past letterlijk niemand meer in de tent als 999999999 daar tegen het einde van hun set een vlammende remix van Bronski Beat’s ‘Smalltown Boy’ afvuurt en, hé, is dat Awakenings-oprichter Rocco Veenboer die daar het podium opklimt met microfoon in hand? “HUAAAWAKENINGSSS!” Ah, ja. Dat is hem. Even niet bij de mainstage, maar wel in de Y om, onder goedkeurend knikken van Reinier Zonneveld, de twee Italiaanse dj’s een hart onder de riem te steken.
Cobahn en Yunhee krijgen de eer om Area S af te sluiten en doen dat alsof ze op de mainstage staan. Ondanks het bescheiden podium trillen ze het complete geluidssysteem los met een set die van begin tot eind zelfverzekerd aanvoelt. Vanaf de eerste minuten hangt er een donkere sfeer, gedragen door diepe lage tonen, funky techno en een tempo dat het duo regelmatig bewust terugschroeft. Juist op die momenten ontstaat er ruimte voor de nodige body rolls: een laag, bijna sensueel tempo dat perfect past bij het einde van de festivaldag. De kleine plastic overkapping voegt daar zelfs nog iets aan toe; de natuurlijke reverb klinkt subtiel mee en geeft de set een extra rauw randje. Ook breakbeat speelt een belangrijke rol, want de ritmische wendingen houden je voortdurend scherp en voorkomen dat de set voorspelbaar wordt. Terwijl het langzaam donker wordt, stamp je in deze verborgen hoek van een enorm en spectaculair festival op elektronische reptielachtige geluiden. Het is een afsluiting die niet schreeuwt om aandacht, maar die voor de mensen die zijn blijven hangen des te beter voelt.
Dan is het tegen het einde snel even zien wat er allemaal gebeurt in de triangel die de A, B en V is. De B ligt in de capabele handen van de Italiaanse veteraan Marco Carola, die gelukkig weer kan lachen: twee maanden geleden was hij nog hét gesprek van de dag in danceland vanwege het verschrikkelijke nieuws dat Music On Festival niet doorging. Met zijn fijnbesnaarde techhouse weet hij de B goed te vermaken, maar wil je wat meer pep in je step, dan moet je toch echt bij MCR-T x Partiboi69 in de A zijn. Daar klettert de hardhouse-remix van ‘Alors On Danse’ nog even tussen de prachtig verlichte bomen, wordt de originele versie van ‘Better Off Alone’ bijna helemaal afgedraaid (al zijn de momenten waarop Partiboi níet naar de microfoon grijpt op een hand te tellen) en krijgen we zowaar een trapmomentje voor de kiesjes met het duo’s eigen ‘Sex In The Club’. Alle schaamte voorbij, twee middelvingers naar iedere zeurkous. Wil je stampen? Nou dan ga je toch lekker naar…
Charlotte de Witte. Die kan van achter haar booth zien dat bijna heel het veld voor de V valt voor de veelzijdige techno die zij serveert. Filmische soundscapes over rollende beats en dat met die prachtige backdrop van massieve pilaren die als anti-luchtafweergeschut op de hemel staan gericht. Toegegeven: het was zaterdag bij Beyer allemaal twee uur later afgelopen en de lichtshow maakt wat meer indruk dan De Witte die om klokslag elf uur klaar is, maar daar staat weer tegenover dat voor De Witte veel meer mensen van de andere area’s aantrekt. Die gaan een partij los als de orgeltechno van ‘No Division’ die ze samen met XSALT maakte. Rocco is weer terug van de Y, zweept nog even iedereen op en als onder Tabula Rasa’s ‘Awakening’ (snap je?) de vuurwerkshow begint en drie minuten later De Witte eindigt met het beproefde dj-trucje van een loop inkorten tot het minimale, daalt derude awakening. Terug naar het echte leven, maar wel met weer een hoop mooie herinneringen om zeker een jaar op te kunnen teren.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen