Je zou misschien denken dat de voornamelijk instrumentale muziek saai zou worden gevonden, maar dat is zeker niet het geval. Elk nummer heeft iets interessants en is dansbaar. Dit is vooral merkbaar in de voorste rijen, waar mensen flink aan het dansen zijn en sommigen zich volledig laten gaan in de repetitieve klanken. Wegdromen is onvermijdelijk en er hangt een ontspannen sfeer. Ondanks alle perfectie binnenin de nummers, is het totaalplaatje monotoon en zijn er weinig uitspattingen. De performance is vrij gelikt en zoetsappig, met de chimes die om de zoveel seconden opnieuw klinken. Zeker als er een lang intermezzo aan woestijngeluiden wordt ingezet, slaat de Dutch disease weer aan.
Het zit er nu natuurlijk even niet in, maar eigenlijk zou je deze band veel liever willen voorstellen op een warme zomerdag in een festivaltent. Hoewel Daniel zelf zeer enthousiast is over de huidige reis door Nederland. Met title track ‘Lumin Rain’ lukt het om iedereen weer wakker te schudden. Het tempo versnelt geleidelijk en de mystiek keert terug. Geliefde nummers van het debuutalbum ‘Riders Of The Moon’ en 'Sunchaser' volgen met vleugjes van Tame Impala. Nadat de liefde voor Amsterdam wordt geuit in ‘Got Caught in Amsterdam’, verlaat de band het podium maar keert natuurlijk terug voor een toegift. Tijdens de afsluiter ‘Mumbo Sugar’ vervullen de muzikanten precies wat eerder miste en bewijzen ze dat ze veel meer in hun mars hebben. Alle energie barst uit, en samen met de rauwheid en dynamiek wordt je in een meditatieve staat gebracht waarin je alles even kunt vergeten.
