Anywave trotseert regen en viert vriendschap op onvergetelijke zaterdag
Regen, reünies en harde riffs: zaterdag op Anywave is één groot familiefeest
Een middag als een warm bad, ondanks de dreigende luchten en de regelmatige miezerregen. Op het terrein van Anywave lijkt zaterdag alles samen te komen waar het festival al 44 jaar om draait: muziek, ontmoeting en een flinke dosis nostalgie. Om de haverklap duikt er een oude bekende op, gevolgd door een enthousiast welkom. Kinderen dansen met koptelefoons op, bezoekers lopen rond met stapels frietbakjes en overal wordt bijgepraat. Muziek luisteren en gesprekken voeren lijken soms strijdig, maar op Anywave gaan ze moeiteloos hand in hand.
De zaterdag wordt in de tent geopend door jong talent M-Braze. Terwijl het terrein langzaam volstroomt, staat muziekdocent Frans Friederich zichtbaar trots bij het podium. Bassiste Lara Mul neemt vandaag ook de zang voor haar rekening, omdat frontvrouw Isa Vlietland verhinderd is. Met nummers van het eerder dit jaar verschenen debuutalbum New Gen laat de band horen over een geheel eigen geluid te beschikken. De stevige songs worden aangevuld met enkele covers en maken indruk. Gitarist Sylvano Meijer strooit met venijnige solo’s, terwijl drummer Marijn de Glopper voor een solide basis zorgt. Het is duidelijk dat hier een veelbelovende band op het podium staat.
Op de mainstage volgt Kind Human. Zangeres Isabelle van Beek zet een indrukwekkende show neer met gitaar, synthesizer en drumcomputer. Haar liedjes zijn tegelijk krachtig en kwetsbaar. Opener Love Is The Enemy is meteen een sterk visitekaartje, terwijl You Always Do juist een dromerige, bijna sprookjesachtige kant laat horen. De muziek past goed bij het familievriendelijke karakter van de middag, maar schuwt ook de scherpe randjes niet. In Hey, Human en het nieuwe nummer Bomb Them All stelt Van Beek vragen over oorlog, menselijkheid en de staat van de wereld. Toch overheerst een positieve boodschap. “Je bent lief” staat op stickers en shirts, en verbinding vormt de rode draad van het optreden. Afsluiter Come Back onderstreept dat soms ook afscheid nemen onderdeel van het leven is.
In de tent zorgt ZINK vervolgens voor een van de hoogtepunten van de middag. De Schouwse band keert terug op het Anywave-podium en wordt op absurdistische wijze aangekondigd door Pieter Jonker, die een variatie op een gedicht van Thomas Hood voordraagt. Met originele leden Maric de Ruiter en Aswin van As, aangevuld door Daniël Suijkerbuijk, Lennart Verhaak en Jibbe Vaillant, staat er een hechte en energieke band. Oude nummers worden luidkeels meegezongen, nieuw werk wordt enthousiast ontvangen. De tent staat stampvol en verandert in een feest van herkenning. De Ruiter laat opnieuw horen en zien wat voor frontman hij is, terwijl de band moeiteloos schakelt tussen klein, explosief en alles daartussenin.
Daarna is het de beurt aan MAZOO op de Mainstage. Voormalig dj Mick Mazoo heeft zich ontwikkeld tot frontman van een eigen band en presenteert werk van zijn recente album Terapia. Zijn persoonlijke nummers gaan over hoop en herstel. Met twee gitaristen naast zich schakelt hij soepel tussen dansbare elektronica, stevige riffs en sfeervolle gitaarpartijen. Het publiek kijkt aanvankelijk wat afwachtend toe, maar Mazoo weet steeds meer mensen mee te krijgen, en te verrassen, wanneer hij tussen het publiek opduikt.
De regen wint ondertussen aan kracht, maar dat werkt juist in het voordeel van FIT. De tent stroomt vol voor een energieke mix van postpunk, shoegaze, hiphop en elektronica. Woeste uitbarstingen worden afgewisseld met melodieuze passages en absurdistische teksten. De band houdt het luchtig. “Dit nummer heet Spinning Around. Het gaat over ronddraaien.” Tegen het einde ontploft de tent bijna letterlijk wanneer een circlepit ontstaat rond de middenpaal. “Zierikzee!” klinkt het vanaf het podium, waarna het publiek nog één keer volledig losgaat.
Op de mainstage brengt Tape Toy vervolgens aanstekelijke gitaarpop met gruizige randjes. Door een wat hard en vervormd geluid komt de verbinding met het publiek niet altijd optimaal tot stand, maar de energie blijft overeind. Zangeres Roos van Tuil belooft de zomer af te dwingen, ondanks wind en regen. De band kondigt bovendien een nieuw album aan: eind augustus. Voor het podium wordt volop gedanst en ontstaat zelfs een kleine moshpit.
Voor veel bezoekers vormt het optreden van SLOPE het absolute hoogtepunt van de avond. De hardcore-crossoverband uit Duisburg verandert de tent in een kolkende mensenmassa. Crowdsurfers vliegen door de lucht, schoenen raken zoek en af en toe moet iemand zijn bril terugvinden. Zanger Fabio Di Santo houdt ondertussen het overzicht en weet ook zijn in het publiek verdwenen microfoon terug te krijgen. “You’re fucking awesome”, roept hij richting het publiek, dat geen seconde stil lijkt te staan. Ondanks alle chaos blijft de sfeer opvallend gemoedelijk. Zodra de laatste noten hebben geklonken, wordt er net zo makkelijk verder gedanst op Staying Alive.
Voor de afsluiting verzamelt vrijwel het hele festival zich voor het hoofdpodium. Coverband Mainstreet trakteert het publiek op een feestelijke mix van klassiekers en recente hits. Van Multicolor tot Livin’ On A Prayer en Vette Boeren: alles wordt uit volle borst meegezongen. Ondertussen maant presentator Peter van Herp het publiek alvast tot de laatste ronde. Om middernacht valt definitief het doek. Dan zit deze bijzondere editie van Anywave erop. Tussen de regenbuien door overheersten vooral plezier, vriendschap en saamhorigheid. Nog één jaar wachten en dan volgt er een nieuw hoofdstuk: de 45e editie, vanuit het nieuwe pand.
