Anywave 2026 begint met een glimlach en eindigt dansend
Tussen bouwhekken en festivalgeluk
Anywave is dit jaar een huisnummer opgeschoven, maar verder voelt het Zierikzeese festival nog altijd uniek zoals alleen Anywave dat kan zijn. Vanwege de verbouwing van Poppodium Brogum wijkt het festival voor één editie uit naar het terrein van de buurman. Terwijl bezoekers genieten van muziek, bier en ontmoetingen, kijken ze tegelijkertijd uit op de bouwplaats van het nieuwe Brogum, dat volgend jaar zijn deuren opent. Een bijzonder decor voor een festival dat al decennialang draait om veel meer dan alleen muziek.
Want Anywave is vooral een ontmoetingsplek. Een jaarlijkse reünie waar oude bekenden elkaar terugvinden en nieuwkomers moeiteloos worden opgenomen in het gezelschap. Op deze zonnige vrijdagavond vloeien gesprekken net zo gemakkelijk als het bier, worden frietjes gedeeld en klinkt overal muziek. Het voelt direct vertrouwd.
De eer om het festival af te trappen is voor de Middelburgse band MEN. Terwijl het terrein langzaam volloopt, geeft het jonge viertal het visitekaartje af. De jonge band klinkt volwassen en zelfverzekerd, met een mix van funky grooves, gruizige gitaren en sterke eigen nummers. Covers als ‘Saturday Night’ en ‘Don’t Look Back In Anger’ krijgen een eigen gezicht mee, zonder de herkenbaarheid te verliezen. Zanger Seb beschikt over een indrukwekkend bereik. Hij kan prachtig klagelijk uithalen, maar schakelt moeiteloos naar grootse zanglijnen. Gitarist Gernando Dorleijn strooit met meeslepende solo’s, terwijl drummer Tim de Jonge en bassist Sem Jakobsen zorgen voor een solide fundament. Op het podium spat het speelplezier ervan af; naarmate de set vordert ontstaat er steeds meer ruimte voor onderlinge grappen en spontaniteit. Afsluiter is de single ‘Turn It Off’, die eerder dit jaar verscheen en de richting van de band onderstreept.
Op de mainstage neemt Fresku het stokje over. Vanaf de eerste noten ontstaat een warme, open sfeer. Zijn liedjes zijn persoonlijke verhalen waarin humor en kwetsbaarheid hand in hand gaan. Met ‘Glimlach’ opent hij letterlijk lachend, waarna hij moeiteloos schakelt tussen muziek en gesprekken met het publiek.
Fresku blijkt niet alleen een sterke rapper, maar ook een geboren verhalenverteller. Hij bewondert een tattoo met ‘Zierikzee’, bespreekt de opvallend rode gelaatskleur van een bezoeker en vraagt zich hardop af of dat door bier of een zonnebank komt. Het levert veel gelach op. Tegelijkertijd raken zijn nummers over opnieuw beginnen, ouder worden, vaderschap en het najagen van dromen een gevoelige snaar. Het publiek kent veel teksten van voor tot achter en rapt enthousiast mee. De klapper is ‘Twijfel’- een rauw eerlijke klassieker uit 2010.
In de tent vervolgens Rondje Doe Maar: deze coverband neemt het publiek mee terug naar de jaren tachtig. Vanaf de eerste tonen van ‘Is Dit Alles’ is duidelijk dat de tributeband moeiteloos het publiek meekrijgt. Zanger Bart Wientjes en gitarist-zanger Leo Sienot leiden de muzikale tijdreis langs klassiekers als ‘32 Jaar’, ‘Belle Hélène’, ‘Smoorverliefd’ en ‘Doris Day’. Het wordt een uitbundig meezingfeest. Sommige refreinen hoeft de band nauwelijks zelf te zingen. Bij “Zoals ze naar me kijkt...” neemt het publiek het moeiteloos over. De tent verandert langzaam in een kolkende massa van dansende bezoekers, waarbij jong en oud gebroederlijk naast elkaar staan. Wanneer de eerste woorden van ‘Sinds Een Dag Of Twee’ klinken, volgt een luid collectief gejuich. Het slotakkoord met ‘De Bom’ zorgt voor een explosie van nostalgie en energie.
Terug op de mainstage laat Jet van der Steen zien waarom ze wordt gezien als een van de interessante Nederlandse popartiesten van dit moment. Samen met haar band brengt ze een set waarin kwetsbaarheid en zelfvertrouwen voortdurend afwisselen. “Je moet me één ding beloven: we gaan zoveel mogelijk plezier maken vanavond,” begint ze haar optreden. Dat plezier spat van het podium. Jet begint nog bescheiden in een trui, maar groeit gedurende de set steeds meer in haar rol als frontvrouw. Liedjes als ‘Praat Te Veel’ laten een stoere en directe kant zien, terwijl ‘Ik Bouw Een Huis’, opgenomen voor KWF, juist raakt door zijn kwetsbaarheid. Het nummer kruipt langzaam onder de huid.
Met de nieuwe single ‘Alles Of Niets’ geeft ze alvast een voorproefje van haar komende debuutalbum. De set beweegt voortdurend tussen intieme momenten en dansbare uitbarstingen. Tijdens ‘Juni’ zingt het publiek enthousiast mee met de herkenbare tekst over liefdesverdriet en zomerherinneringen. Tegen het einde gaat het tempo verder omhoog, met elektronische invloeden die bezoekers zelfs voor het podium aan het dansen krijgen. Een snelle kledingwissel naar een Gucci-shirt vormt de opmaat voor ‘Fuck Je Guccishirt’, waarna afsluiter ‘Adem In, Adem Uit’ nog één keer alle registers opentrekt.
Zo eindigt de eerste Anywave-dag zoals hij begon: met een glimlach. Tussen de bouwhekken van de toekomst en de herinneringen van het verleden bewijst het festival opnieuw waar het om draait. Ontmoeting, ontdekking en samen muziek beleven. De vrijdag was een overtuigend voorproefje. Op naar zaterdag.
