Alexander Moto en Soulitude varen De Beatriks binnen op de stroom van het gloednieuwe album ‘Fluvius’
Moto: “We gaan helen.”
Na zeseneenhalf jaar schaven, smeden en verfijnen brachten Alexander Moto en Soulitude hun album Fluvius naar De Beatriks: dé thuisbasis in de Blokhuispoort voor wie liever buiten de stroom van de mainstream zwemt. Wat volgt is een avond waarin broederschap, emotionele gelaagdheid en rauwe hiphop samensmelten. Tussen blikken van verstandhouding sta je als publiek middenin een moment van pure verbinding. Aangevuld met de visuals van VIDEOBAND, de klassieke pauzebounces van DJ Daiya en host Steeby, die de regie strak houdt, groeit de set uit tot een complete ervaring.
Onder de titel Fluvius, Latijn voor "stromend water", laten de gedachten en gevoelens van Moto (Thom Boonstra) zich vrij vloeien over de beats van Soulitude (Jort Switjink). De Friese tongval maakt plaats voor bewust gekozen Nederlands; het Fries bewaart hij tegenwoordig voor kleinkunst en poëzie, al zitten er op dit album wel een paar prachtige odes in verstopt. De teksten laten zich omschrijven als rauwe intuïtie: nauwelijks achteraf gepolijst, maar direct gevangen in het moment. Een waar "schaduwwerkalbum".
SB (Max Jeneson) stuurt als voorprogramma met een dynamische flow de eerste golven door De Beatriks. Wanneer verrassingsgast Mossi (Thomas Mulder) invalt op onder meer "Scheve blikken", vliegen de soepele bars over en weer. De galmende akoestiek vergt wat van het geluid, maar hun podiumaanwezigheid en pure energie maken dat moeiteloos goed.
Zodra Moto en Soulitude het licht in stappen, formuleert Moto de blauwdruk voor de avond: "Het is een reis, dus als ik weinig praat, dan weten jullie waar het aan ligt." Met de openingstrack "Drop in" voegt hij de daad bij het woord: "Fuck een popidool. Ik pop al die schapen met wat hier uit m'n strottenhoofd komt. Altijd informatie-overload, m'n koppie vol. 'k Ken 't geheugen van de Lage Landen, fuck een school." Met deze bars zet Moto direct de toon: een rauwe afwijzing van de gepolijste popindustrie, ingewisseld voor zijn eigen intuïtie en straatwijsheid. Zijn performance is fysiek; hij beweegt intens mee met de teksten, waarna de bevreemdende beat van "Complementaire regen" de ruimte overneemt. Bij de start van "Gerookte vis" zakt Moto meditatief in kleermakerszit, haarscherp aansluitend bij de line: "Ff voor een ogenblik m'n ogen dicht."
