Onhou behoort tot de top van de huidige Groningse metalscene. Het sludgy doom-geluid van de band is log, zwaar en aangrijpend. Het tempo zal niet echt worden opgeschroefd vanavond, maar er mag wel de nodige intensiteit verwacht worden. Monument is een monument van een album, en er wordt reikhalzend uitgekeken naar de vertaling op het podium. De band bestaat uit zanger/gitarist Alex Loots, drummer Arnold Havinga, bassist Henk Wobbes, en zanger/toetsenist Florian Studdel. Het verhaal gaat dat we ook vanavond een gastbijdrage mogen verwachten van Frank de Boer van de band Farer.
De band betreedt om kwart over tien het podium. Er is nog steeds sprake van een gezellige sfeer, het geklets houdt nog een tijdje aan. Het is gelukkig wel wat drukker geworden. Zodra Alex zijn gitaar laat klinken voel je voor het eerst echt een sensatie van overweldiging. Alex zet de grunt-zang in en Florian doet de scream-variant. Ondersteund door een solide ritmesectie is er niet alleen een grote rol voor de gitaar, ook de synth-klanken zijn uitermate bepalend voor het geluid van Onhou.
En er gebeurt ook echt wat op het podium. Alex staat stevig en lijkt de hele wereld aan te kunnen. Florian gaat intens op in de muziek en kan gewoon niet stil staan. Bassist Henk beweegt zijn hoofd lekker mee, en lijkt vooral zichzelf te zijn; hij is niet bepaald metal gekleed, meer als een Australische toerist – met een typisch hoedje op – die je normaal gezien ziet struinen door de straten van Hội An. Maar dat is ook wel verfrissend, Onhou doet misschien niet zo aan clichés. Arnold zien we eerlijk gezegd niet zo goed, maar hij drumt, dat horen we zeker!
Na Null - afkomstig van Monument - volgt het nummer Dire van Onhous vorige album, Endling. De synth is bij dit nummer heel bepalend voor de manier waarop je je wil gaan bewegen. Niet alleen gaat je hoofd gestaag op en neer, je hebt ook de neiging om a la Kate Bush met je armen te gaan zwieren, hoe donker het nummer zelf ook is. Wat volgt is Ruins, het derde nummer van de set, het laatste nummer van het nieuwe album. Het is een climax in de set. Zeker als dus daadwerkelijk Frank de Boer een stuk mee komt screamen. De intensiteit wordt even op standje elf gezet, drie stemmen boren onverdoofd je tere zieltje binnen. Duisternis in optima forma.
Vervolgens wordt When On High ingezet. Het gestage beuken van de van de band begint op je in te werken. Ondanks de lengte van het nummer lijkt het veel te snel afgelopen. Alex sluit af met een welgemeend: “Wij zijn Onhou uit Groningen! Godverdomme!” We zitten nu echt volledig in onze roes.
Maar dan! Ineens blijkt de reguliere set afgelopen te zijn. Verbouwereerd proberen we dit te aanvaarden. Er zijn vier nummers gespeeld, drie van het nieuwe album. Het is nog maar net elf uur, uiteraard komt er toch een toegift? Het publiek valt niet stil, het wil meer. De duisternis vervliegt wanneer het zaallicht aan gaat. Een enkeling schreeuwt nog: “Spelen!” Maar tevergeefs. We zien een Australisch hoedje al met een biertje in de hand in de zaal verschijnen. Na eerder de duisternis vervliegt nu ook de hoop voor een vervolg.
