Donderdagavond in de Muziekgieterij voelt als een zachte sprong richting het nieuwe seizoen. Nog net geen lente, maar alles wijst al die kant op. Blue Robin opent en zet meteen de toon: de zalvende stem van Lore Borremans zweeft door de zaal als een blauwborst die zich ontpopt tot nachtegaal, en schudt moeiteloos het laatste restje winterblues van ons af. Anemone trekt het daarna open met psychedelische britpop, waarna de verrassing van deze avond, The Big Idea, de sfeer een rafelig maar dansbaar randje geven met hun avontuurlijke, licht ontregelende postrock die alle kanten op beweegt. Eén ding is zeker na deze 043: de deur naar de lente staat hier al wagenwijd open.
Blue Robin
Zanger Lore Borremans is steeds meer een bekend gezicht in onze contreien. Vorig jaar oktober stond hen samen met gitarist Axel Ausloos, met het experimentele gezelschap Organoid, op hetzelfde podium als vanavond. Volgende week woensdag (25 maart) speelt hen solo in café De Reunie in Geleen tijdens een nieuwe editie van Geleen Calling. Blue Robin is door de Muziekgieterij ook dit jaar gekozen als Artist in Residence. Tijdens dit traject willen ze graag werken aan hun debuutalbum. Vanavond trapt Lore met hun band Blue Robin deze maarteditie af, waar wij eerder in de veronderstelling waren dat ze zouden afsluiten gezien de reputatie die ze afgelopen jaar hebben opgebouwd. Maar achteraf gezien de juiste keuze in de programmering. Van meet af aan kunnen we een speld horen vallen wanneer de band opent met de dreigende synth tonen van ‘Pomegranate’. Het is soms muisstil in een nog mager gevulde kleine zaal waar ‘The Dutch Disease’ vakkundig de kop wordt ingedrukt door de krachtige – met melancholie doordrenkte – zanglijnen van Lore, die soms in schril contrast staan tot de ingetogen podiumperformance van de band in zijn geheel. Hierdoor lijkt het alsof hen soms wat onwennig op het podium staat maar misschien ligt daar juist ook hun kracht. ‘Persephone’ (godin van de lente, hoe toepasselijk) is en blijft een bloedmooi nummer en wat ons betreft het hoogtepunt van de set. Maar er is vanavond ook ruimte voor ouder werk dat nog niet eerder is uitgebracht zoals de nummers ‘Northern Lights’ en ‘Green Sweater’ waarbij vooral die eerste indruk maakt: een heerlijk voortkabbelend nummer met een warme seventies-sfeer en een vleugje dromerige psychedelica. ‘Flowerking’ is een nieuw nummer dat een hele mooie gelaagde opbouw kent, zoals we van Blue Robin gewend zijn, en waar Lore’s stem alle ruimte krijgt om naar het einde toe te ontladen. Een nummer wat ons vooral doet verlangen naar een nieuw album. Lore is vandaag de ‘Persephone’ die met hun band de lente laat ontbloeien.
Anemone
En laat de anemoon nu juist een bloem zijn die als voorjaarsbloeier bekend staat. Maar waarvan wij eerlijk gezegd het bestaan nog niet afwisten. En dat terwijl de band uit Rotterdam/Breda in 2018 al met ‘Silver Star’ een sterk debuutalbum afleverde met een mooie mix van songs die zich bewegen tussen psychedelica en britpop. Een luistertip voor diegene die ze nog niet kende. Drie jaar geleden bracht de band het album Freebird uit dat meer neigde naar het gitaargedreven geluid uit de beginjaren 90. Vandaag lijkt de anemoon zich niet helemaal te kunnen ontvouwen. Terwijl de zaal zich wel steeds meer vult met jonge dames waarvan wij vermoeden dat ze geen kaartje meer konden krijgen voor CMAT, die vanavond een uitverkochte show speelt in de grote zaal hiernaast. Maar het zijn ook diezelfde dames die ervoor zorgen dat de leegte voor het podium snel wordt opgevuld hetgeen aanstekelijk werkt op het enthousiasme van de band. Er wordt sterk geopend met zo’n typische psychedelisch britpop nummer waarvan we stiekem hoopten dat er nog meer zouden volgen. Maar de set lijkt daarna een beetje in te zakken waardoor ook het geroezemoes in de zaal toeneemt. En zo een mooi nummer als ‘The Sadness’ kondig je wat ons betreft niet aan als een ‘timide kut nummer’. Die omschrijving doet het nummer geen recht, al zal het allemaal met een knipoog bedoeld zijn (lees: timide publiek). Dat de mannen over muzikale kwaliteit beschikken staat buiten kijf. ‘The Good Side’ is hier een goed voorbeeld van en wiegt je langzaam in een trance waarvan je hoopt dat die nog minutenlang blijft voortduren. Het laatste nummer is een nummer dat zanger/gitarist Xander van Dijck heeft geschreven voor een overleden vriend die tijdens de coronaperiode zijn perspectief verloor. Jammer genoeg wordt het steeds meer aanzwellende nummer, naar het einde toe onderbroken door een bijna twee minuten durende introductie van de bandleden, waardoor de flow waarin we langzaam gleden wordt afgebroken. Dat had voor ons echt niet gehoeven.
The Big Idea
De parel waar wij vanavond naar op zoek waren treffen wij in deze zeskoppige band uit het Franse La Rochelle. Van een ruwe diamant kun je eigenlijk niet meer spreken, aangezien de band al lange tijd actief is en al meer dan zes albums heeft uitgebracht. Vorig jaar lanceerden ze hun laatste album ‘Half A Dozen’ waarvan de nummers vanavond het grootste gedeelte van de setlist in beslag nemen. In de kleine zaal die steeds voller is geworden – met nog altijd diezelfde jonge dames voor het podium – ontspruit zich langzaam één van de beste concerten die deze verslaggever dit jaar heeft gezien. Er gebeurt zoveel op het podium dat het lastig is om je ogen er niet van af te houden. Moet het publiek tijdens het eerste nummer ‘Red, Pink & Yellow’ nog wennen aan de aritmische patronen, vanaf het tweede nummer ‘These Days’ wordt er volop meebewogen in het publiek. De ritmesectie is onvoorspelbaar maar strak. Er wordt beurtelings door de bandleden gezongen. In ‘Vertigo of Love’ voelen we de rauwe geëngageerde punk van een band als The Clash maar dan met een flinke scherpe rand en ingekleurd met een trompetpartij die kippenvel bezorgd. Het nummer eindigt als een echte loveballad. Live nog zo veel beter dan op het album. Terwijl het publiek steeds meer meedanst dient het volgende hoogtepunt zich alweer aan ‘Sycamore Trees’, een donkere song gedragen door een logge saxofoonriff die zowel krachtig als subtiel klinkt en die vooral laat zien dat de band totaal niet in een hokje is te stoppen. De nummers van The Big Idea vormen een eclectisch geheel. Hoekig, grillig, met veel subtiliteiten doorweven maar ook dansbaar zoals in ‘Let’s Dance’. Wat begint als een zwoele samba-trip, kantelt langzaam naar een chaotische uitbarsting van Sonic Youth-achtige herrie. Tussen de nummers door hoor je de zanger in een geestig Engels ‘Allo ’Allo’-accent het publiek bespelen. De band heeft het publiek duidelijk voor zich gewonnen en het publiek omarmt de band gezien het luide applaus. Na afloop van het optreden worden er ook gretig gesigneerde elpees, cd’s en t-shirts verkocht. Wij zijn in ieder geval getuige geweest van een optreden dat onze verwachtingen ruimschoots overtrof. Chapeau voor de programmering van de Muziekgieterij om ook relatief onbekende Franse (franstalige) bands een podium te bieden. We hadden ze niet willen missen. Laat de lente maar beginnen!
