Zoekresultaten

'Everything is OK'; De titel van het album dat The New Cool Collective dit jaar, 2024, in oktober uitbracht en waarvan de meeste nummers die ze op 15 november in de Nobel spelen afkomstig zijn.

Ze bestaan pas anderhalf jaar, serieus. In die korte tijd kwamen meerdere singles uit, kwam recent een EP met nieuwe muziek, in mei nog een zomerhit ('Bierflatie!'), doorkruisen ze nu het land voor Popronde en onderwijl pakten ze tijdens de 3voor12 Den Haag Clubtour nog even de Music Support Award. We hebben het natuurlijk over Røyking.

Wanneer je aan een kathedraal denkt, denk je aan een Romaans gebouw met glas-in-loodramen, kleurrijke fresco’s, een mozaïek vloertje en een oorverdovende stilte. Soenda ziet dat toch anders voor zich. Zij denken aan een oude industriële fabriek met dertig meter hoge stalen constructies, geen sculpturen, maar massieve speakers, geen schilderijen, maar ledschermen en bovenal: geen missen, maar techno!

Een goed gevulde zaal en een fijne sfeer zijn goede voortekenen als wij het Parkstad Limburg Theater in Heerlen binnenlopen. Waar S10 dit jaar nog te bewonderen was op Pinkpop, staat de Koningin van de Nederlandse alternatieve pop in het najaar in theaters op de planken. Intiem, oprecht en met weinig poespas vertelt S10 haar verhaal waarbij veel hevig emotioneel beladen nummers de revue passeren. Er zijn geen handen in de lucht te zien, geen springende mensen en wordt al helemaal niet gecrowdsurft vanavond (zoals ze op Lowlands nog deed met bestie Froukje). Vanuit de luie, zeer comfortabele stoel worden wij meegenomen op een muzikale reis en geeft de zangeres met haar band ons een kijkje in haar tot op heden zeer turbulente leven.

Terwijl veel ouders in Nederland zich vanavond door een storm van schreeuwende kinderen en tenenkrommende sinterklaasliedjes moeten wurmen, glippen wij vrolijk de grens over naar België. Daar wordt pas een dagje later écht Sinterklaas gevierd. Vanavond geen pepernoten, marsepein of de zoveelste bol.com-doos gevuld met rotzooi die na drie dagen alweer op Marktplaats staat. Nee, in Vlaanderen is het écht feest en dat geldt dubbel voor STEVE, de band die vanavond hun gloednieuwe debuut-EP presenteert in Hasselt.

Op 28 november tovert de Amerikaanse singer-songwriter Jessica Pratt het Muziekgebouw in Eindhoven om tot een dromerig paradijs. Met haar zachte stem die rust op haar gitaarspel weet ze vanaf de eerste noot een mystieke sfeer te creëren.

Op 28 november tovert de Amerikaanse singer-songwriter Jessica Pratt het Muziekgebouw in Eindhoven om tot een dromerig paradijs. Met haar zachte stem die rust op haar gitaarspel weet ze vanaf de eerste noot een mystieke sfeer te creëren.

Op 28 november tovert de Amerikaanse singer-songwriter Jessica Pratt het Muziekgebouw in Eindhoven om tot een dromerig paradijs. Met haar zachte stem die rust op haar gitaarspel weet ze vanaf de eerste noot een mystieke sfeer te creëren.

Op 28 november tovert de Amerikaanse singer-songwriter Jessica Pratt het Muziekgebouw in Eindhoven om tot een dromerig paradijs. Met haar zachte stem die rust op haar gitaarspel weet ze vanaf de eerste noot een mystieke sfeer te creëren.

Mooier had Simon Stuij zijn locatie niet kunnen uitkiezen. Vandaag is de zanger en gitarist, voor de presentatie van zijn EP-release 'Suikergrond', neergestreken op het prachtige landgoed van Kasteel Limbricht. Maar het is niet alleen de schoonheid van deze locatie die dit optreden bijzonder maakt. Stuij heeft - voordat hij naar de Randstad vertrok - zijn jeugdjaren doorgebracht op de kleigrond in Limbricht, die ook een inspiratiebron is geweest voor het titelnummer van zijn EP. Een mooie spiegeling vandaag aan de kasteelvijver met zijn eerder dit jaar uitgebrachte EP 'Waterland', waarvan de titel verwijst naar het polderlandschap waar Stuij’s familie haar wortels heeft.

De avond begon voorzichtig, maar naar mate de show vorderde leefde Bouke helemaal op en stond hij te schitteren op het podium. Van begin tot eind zong het publiek luidkeels elk woord met hem mee. Opvallend is dat er vele generaties aanwezig zijn en iedereen de teksten kent. Bouke moest alleen nog wel nog aan een enkeling uitleggen wat een cassettebandje is.

Afgelopen weekend hebben de organisatoren van Blues aan de Zaan met Marlon Pichel een goede publiekstrekker. De Rotterdamse muzikant staat de laatste tijd behoorlijk in de belangstelling. Dat komt ook door de single ‘What I Really Want’ die hij midden oktober heeft uitgebracht.

Donderdag 14 november is de eerste echte première van de release van het al weer het 13de album ‘Niemandsland’ van De Kift in het Patronaat te Haarlem. De eerste uit een reeks van optredens door het hele land en België om het nieuwe album te promoten. Er zijn inmiddels al wel twee try-outs waaronder één in een bioscoop in Amsterdam. Maar dat is nog voor een klein select publiek. Vanaf nu kan men de Kift zelf gaan bewonderen in een van de zalen door het land. En dat is een echte aanrader.

De eerste sneeuw smelt haastig weg, maar in Sittard gloeit de kleine zaal van Poppodium Volt vooral van muzikale warmte. Norah Rhodes en Ise Smeets, allebei (pas) achttien jaar, bewijzen dat je geen drumkits of lichtshows nodig hebt om te imponeren. Met alleen stem, een instrument en de finesse van eenvoud weten ze een publiek met vlagen in bewondering te hullen. Twee sets, één boodschap: het talent gloeit harder dan de houtkachel van je grootmoeder. Zijn dit de sterren van morgen? Zet ze alvast in je Spotify-lijstje voordat iedereen het doet.

De hardcore-scène in Nederland werd opgeschud door de terugkeer van het Britse Guilt Trip, de vijfkoppige band uit Manchester die sinds 2015 de grenzen van het genre oprekt met brute breakdowns en verpletterende riffs. Na hun uitverkochte show vorig jaar in de Little Devil - waar ze de zaal afbraken met Sorcerer en Mindwar - zijn de verwachtingen hoog voor hun optreden in Hall of Fame. Want ook dit jaar zijn alle tickets de deur uit; zelfs op Ticketswap wordt verwoed gezocht naar kaartjes.

Kan een dinsdag aanvoelen als een vrijdag? YĪN YĪN beantwoordt die vraag met een volmondige 'ja natuurlijk!' en zorgt vervolgens voor een muzikale wereldreis in 013 waarbij we al aardig wat uithoeken van de aarde hebben gezien met voorprogramma Chica Chica die zelf een thuiswedstrijd speelt. Een avond waarin de ‘Thaichedelic’ sound, Japanse disco en cumbia zegevieren en alle bezoekers van de Next de winnaar zijn.

In de kelderbar van Vera is afstand een illusie. De kelderbar is de plek waar je een echt gevoel van samenzijn kunt creëren. Je kunt je verbonden voelen met de act. Maar nabijheid kan ook iets confronterends hebben. Alles vindt letterlijk voor je neus plaats. Je ziet en ruikt het zweet. Je hoort het schrapen in een keel. Kleine foutjes vallen op. Op deze zaterdagavond ervaren we nabijheid - de mooie kanten ervan, maar ook de lelijkheid. Sommige avonden zijn niet goed of slecht. Ze zijn ‘anders’. Alsof alles iets te dichtbij gebeurt.

Onder de laatste spotlight in de zaal van Vera ligt een reiskoffer, van Amerikaanse grootte, opengeklapt op de grond. De koffer is gevuld met merchandise: truien, shirts, flyers, geplastificeerde foto’s, platen, rugzakken, topjes en zelfs strings bedrukt met de tekst "cumgirl8". Alles wordt uitgestald en klaar gemaakt voor verkoop. Terwijl het licht in de zaal langzaam dimt, verdwijnt ook het kleurenspectrum. Het publiek smelt samen tot één geheel, gehuld in een bijna uniforme, donkere kledingstijl, slechts onderbroken door het subtiele glimmen van piercings. Alles sluit naadloos aan bij de melodie van de avond. Een die draait om bandieten en buitenstaanders, uitschot en rebellie – het soort dat zich niks aantrekt van regels of conventies. De jongerencultuur die wantrouwen koestert tegen grote ideologieën, terwijl de autonomie van het individu wordt gevierd. Kortom: punk in zijn puurste vorm.