Niet alleen wielrenners gaan op hoogtestage. Het organisch-elektronische inneruu trok een maand naar Zwitserland om inspiratie op te doen en nieuwe muziek te schrijven. Op 16 oktober presenteert het collectief het resultaat: een nieuwe liveshow die zich afspeelt in de zelfgeschapen wereld van inneruu.
’s Avonds ronddwalen over een verlaten bedrijventerrein: het zou zomaar de setting van een moordmysterie kunnen zijn. Maar aan het einde van een lange, doodlopende straat wacht de geborgenheid van Club Laak.
Het openingsdecor bestaat uit een projectie aan drie zijden van de concertzaal. Die tonen verlichte takken van braamstruiken, wit door het negatief. Sowieso is er veel wit: de kleding van de bandleden, de overtrekken op de monitoren en onderzettafeltjes, de geschilderde muziekstandaards. De bezoekers zitten in het duister op lage banken.
"Welkom in inneruu!", begroet frontman Wouter Mol het publiek. Daarna neemt de band hen mee op een sonische reis, met inneruu als reisleiding. Sommige concerten zijn een aaneenschakeling van losse nummers. Deze voorstelling vormt één geheel van een uur - zonder applauspauzes, maar mét een plot.
The plot thickens
Een jongen woont in een dal waar de zon zelden komt. Gefascineerd door het licht besluit hij de zon te zoeken. Hij onderneemt een tocht naar de top. Zoals bij elke queeste is het geen Zwitserleven en komt de held problemen tegen: verdwalen, een val. Halverwege de berg komt hij vast te zitten in de modder. Natuur en de queeste zijn dan ook de thema’s van deze voorstelling.
Een vuurvliegje, charmant verbeeld in een projectie op de achterwand en begeleid door gezoem, vormt het kantelpunt. Toetsenist en zangeres Myra-Ida slikt hem in, hoest en krijgt een lichtje in haar buik, net als frontman Wouter. Symboliseert dat licht de zon, vervuld verlangen, kennis, wijsheid, loutering, nirwana? Dat bepaalt iedereen zelf, want dit gaat om een collectieve maar individuele belevenis.
Het verhaal wordt, naast de teksten, in korte zinnen aan drie zijden geprojecteerd. Denk aan de tussentitels van geluidloze films. Het is een goede manier om het publiek de context duidelijk te maken. Op de schermen verschijnen naast de songteksten zelfgemaakte beelden: besneeuwde bergtoppen die eerst rustgevend aandoen, maar vervolgens manisch voorbijflitsen, een grotopening bij nacht, rotswanden, een ondiepe poel.
Niets is toevallig
inneruu maakt zorgvuldig opgebouwde soundscapes, waarin telkens een stem, laag, loop of beat aan de mix wordt toegevoegd of verdwijnt. Binnen drie minuten klinken het geluid van een zwerm vuurvliegjes, een Underworld-achtige industriële sound met geloopt gehijg, een beekje met distorted gitaar en uiteindelijk harmonische zang. Op zulke soundscapes is inneruu gebouwd. Hun muziek maken ze met elektrische bassen, gitaren, keyboard. soundboard. effectpedalen en een plastic trechter(!). Waar de geluiden botsen, is dat uitgedacht. Niets is toevallig.
Het totaal van geluiden en beelden schept een harmoniezoekende sfeer. Setjes kruipen tegen elkaar aan. Het slotnummer is lang, de geluiden open en de harmonie totaal. Het einde komt wat te abrupt.
inneruu neemt een unieke plaats in het muzieklandschap in met hun open soundscapes en een voorstelling die meerdere zintuigen aanspreekt. Zicht en gehoor kwamen al aan bod, en met inneruugeur heeft het collectief zelfs een eigen geur als merch. In deze voorstelling blijven tastzin en interactie met het publiek buiten beschouwing.
Wat inneruu maakt, werkt, maar is duidelijk niet voor iedereen. De experimentele soundscapes zijn vooral voor liefhebbers van kunst die buiten de gebaande paden treedt en zoekt naar harmonie in het ongewone. Lennard, Michiel, Wouter en Myra-Ida maken de muziek die ze willen maken en kunnen maken, en gelukkig maar.
