Zalf levert met 'De Lange Omtrekkende Beweging' een dynamisch debuut

Het verhaal van Simon Stuij leest als een fascinerende reis: van natuurkundedocent naar straatmuzikant, en via de soloprojecten Waterland en Suikergrond naar het volwaardige vijftal dat Zalf vandaag vormt. Hoewel Stuij en zijn Amsterdamse band de Limburgse kleigrond inmiddels hebben verruild voor de hoofdstad, blijft de regionale verankering voelbaar. Niet alleen door de subtiele zachte g in zijn stem, maar ook achter de knoppen: producer Michiel Claessen en Stuij kennen elkaar al sinds hun jeugd in Limbricht.

Wie Stuij van zijn eerdere werk kent, hoort direct een verschil. Op De Lange Omtrekkende Beweging zingt hij met meer overtuiging en durf. De acht nummers zoeken voortdurend de balans tussen rust en spanning, zonder geforceerd aan te voelen. Zijn achtergrond als natuurkundige sijpelt voortdurend door in de teksten. Wetenschappelijke theorieën worden nergens droge kost, maar een middel om liefde, afscheid en verdriet vanuit een verrassende hoek te bekijken.

Een hoogtepunt is het meeslepende 'Tai Chi', waarin hij speelt met het idee van retrocausaliteit: het hypothetische concept waarbij de toekomst het verleden beïnvloedt, haaks op onze gebruikelijke tijdsbeleving. Verpakt in een hypnotiserende gitaarriff nestelt de worm uit dit lied zich onverbiddelijk in je hoofd.

Samen met co-leadzangeres Nina van Rossem en een hechte band weeft Stuij verhalen waarin filosofie en alledaagse beelden moeiteloos in elkaar overvloeien. Het dromerige 'Lente Vervelt' brengt met het mantra "er is nog heel veel tijd" rust, om vervolgens via een heerlijke orgelpassage te transformeren tot een Weezer-achtig epos. In het hoekige 'Koolmees (een ondervraging)' maakt de poëzie plaats voor rauwe rock over kringverjaardagen en melkrobots, terwijl 'Elk Woord' indruk maakt door de gelaagde samenwerking met de Syrische zanger Ismaïl Gadaan. In de titeltrack komen asceten in de woestijn en bijdehand mompelende stenen tot leven tussen zachte synthklanken en een met melancholie doordrenkte gitaarsolo.

De Lange Omtrekkende Beweging is een rijk en avontuurlijk album over vallen, opstaan en blijven dwalen. Zalf bewijst dat wiskundige precisie, emotionele diepgang en creatieve gekte wonderwel samengaan. De nummers vliegen daarbij nooit zomaar alle kanten op; de arrangementen, de gelaagdheid in de zang – met name het samenspel tussen Stuij en Nina van Rossem – en de dynamische overgangen van verstilling naar rauwe (maar gedoseerde) uitbarstingen voelen opvallend doordacht en haast mathematisch gecomponeerd. Het levert een debuut op dat precies doet wat de bandnaam belooft: het schuurt, verzacht en trekt langzaam maar onherroepelijk onder de huid. Na deze plaat hoop je vooral dat Zalf snel weer terugkeert naar de Limburgse kleigrond. Daar horen deze nummers minstens zo goed thuis als in Amsterdam.