Welkom thuis op 'De Berg' in Arnhem-Zuid
Een halve eeuw Jacobiberg-Paasconcerten
Ja hoor, dit moment mag natuurlijk niet onopgemerkt voorbijgaan; zondag 5 april - op eerste paasdag – is de vijftigste editie van de Paasconcerten; het jaarlijkse gratis popfestival van de Jacobiberg. En De Berg, zoals de plek weleens liefkozend wordt genoemd, viert dat met een mooie line-up aan acts, taartjes en huge Sara- en Abrahampoppen voor de deur.
Voorgeschiedenis
Voordat we vertellen wat er allemaal te zien en te horen is, eerst even wat context. Hoe is deze vijftig-jaar-oude traditie ontstaan en waarom mogen we hier als Arnhemmers best trots op zijn? Kirsten Egging, marketingmedewerker van Jacobiberg: "De Paasconcerten zijn ontstaan uit de ontwikkeling van de Jacobiberg van jongerencentrum naar popcentrum in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Er ontstond een eigen bandscene en veel amateurgroepen zochten podiumervaring. En nu is het het langstlopende gratis popfestival van Arnhem."
Dat is al bijzonder, maar ook de line-up valt op. Die is net als voorgaande jaren heel divers. "De Paasconcerten zijn opgezet met als doel dat er lokaal poptalent kan spelen, ongeacht genre. Dus singer-songwriters staan er, maar ook punkbands en dance-acts. De line-up bestaat altijd uit wat er muzikaal bruist in de Jacobiberg en erbuiten. Dit jaar pakken we bovendien extra uit met taart, slingers en kadootjes, omdat het de jubileumeditie is!"
Dit jaar zijn de Paasconcerten voor het eerst in Arnhem-Zuid, op de nieuwe locatie van De Berg op de Groningensingel. Vaak wordt er nog gevraagd 'Is dat niet ver van Arnhem centrum?', maar dat valt best mee. Twintig minuutjes op de fiets, tien op de brommer en de bus stopt ook zo goed als voor de deur. De organisatie zit in een oud schoolpand en daarom hebben ze flink wat ruimte, zowel voor de residents die er een ruimte huren - er zitten theatermakers, tattoo-artists en heel veel muzikanten - als voor evenementen zoals de Paasconcerten.
Deze zondag wordt het feestje gevierd in de grote zaal, een voormalige aula, en het subzaaltje ernaast. Twee podia dus, met een soort binnentuin ernaast voor de rokers en een biertap op schuifelafstand. Al om 15.00 uur begint het evenement en de eerste vijftig bezoekers krijgen een gebakje. Tussen 15.00 uur en 16.00 uur spelen Downhill From Here (post-grunge uit Twente en Arnhem met roots in Jacobiberg) op het podium in de grote zaal en de via de Sonarpitch verkozen Arnhemse indierock en reggaeband Aralynn op het tweede podium in de subzaal. Ook Orangu Thangs (garagepunkrock uit uit Lichtenvoorde) en singer-songwriter Pal. uit Arnhem maken al in de middag hun opwachting.
Uw 3voor12-verslaggever is vanaf 18.00 uur getuige van een dikke pret-ska band, te weten het Arnhemse Groot Onderhoud. Deze dames en heren die al iets langer meedraaien - behalve invalgitarist Guusje, zij was wat jonger - spelen ontzettend strak en brengen hun Nederlandstalige ska-nummers met veel humor. Op de voorste rij een groep goedgeklede muzikanten, die duidelijk een rood-zwart kleurvoorschrift hebben afgesproken, met erachter even presentabele muzikanten (bassist Mathieu en drummer Hub), maar die zijn in deze constellatie op een diep podium helaas iets minder goed zichtbaar. Hoorbaar zijn ze daarentegen wel en drummer Hub blijkt behalve behalve indrukwekkende temporegulerende vaardigheden ook nog goede zangskills te hebben. De baslijnen waren eveneens een lust voor het oor.
Een stel goede muzikanten met nummers die duidelijk in hun geheugen gebeiteld staan en ook de dynamiek binnen de groep is prettig om naar te kijken. Een klein missertje of verkeerde inzet wordt met glimlach of grap opgelost. Goede teksten ook, voor zover te verstaan, want het geluid zorgt er soms voor dat de zang net niet boven de rest uit komt. Door tijdelijke uitval van gitarist Igor is de jonge Guusje ingevlogen en ze speelt zo schijnbaar moeiteloos haar partijen dat ondergetekende een glimlach op het gezicht krijgt. Kundig met een mooie onderkoelde houding. Sowieso interessant om meerdere generaties in een band te hebben, het is charmant en het maakt de als-een-huis-staande ska-nummers nog tijdlozer. Ga ze checken, ze maken je blij.
Ook Nobinh springt in het oog, een van oorsprong Eindhovense rapartiest die pas net in Arnhem is neergestreken. Met zijn ingenieuze rap -- mooie ritmes, slimme woorden -- en zeer vakkundig begeleid op toetsen, weet hij binnen een half uur iets intiems te creëren. Geen gemaakte ruigte, het is een sympathieke act, waarbij interactie met het publiek hem duidelijk goed doet. 'Applausje voor jezelf', roept hij met regelmaat bescheiden. Nee, het applaus was welverdiend voor Nobinh, die persoonlijke onderwerpen aankaart en een flinke muzikale diversiteit in zijn tracks tentoonspreidt. Bijzonder.
Publiekstrekker Periot, die vanaf een uurtje of 20.00 speelt in de grote zaal, is ook zeer de moeite waard. Bekend in Arnhem natuurlijk, want Periot speelt al jaren in binnen- en buitenland - en organiseert ook eigen Arnhemse Kutfeesten - en heeft daarom een flinke fanbase. Een all-female (en/of non-binaire) punkband met een eigen ruimte in de Jacobiberg en lekker geëngageerde ongenuanceerde teksten. Er komt een diversiteit aan onderwerpen voorbij in de nummers; het gaat over menstruatiepijnen en vrouwgerelateerde ongemakken, over psychische kwetsbaarheid (of neurodiversiteit, dat past beter), over Elon Musk en onverdiende rijkdom. Met een heerlijk hakkende drumpartij, het raggen op gitaar en bas alsof die dingen inderdaad wel mogen sneuvelen en snerpende vocalen erboven.
Het werkt en het is tof. Je kunt er niets tegen hebben en je kunt ook niets hebben tegen frontvrouw Marije, die rondrent, aan kabels sjort, het podium op en af gaat en iets lijkt te zoeken, terwijl het niet duidelijk is wat. Dat is mooi. Periot heeft schijt aan dingen en dat is niet gespeeld, dat is heel echt en daarom aanstekelijk. Dat in combinatie met jonkies vlak voor het podium met Periot-shirts aan die op en neer springen en de teksten meebrullen maakt duidelijk hoe belangrijk een band als Periot is voor ons stadje; wees maar eens achttien nu in deze wereld vol loonkloven, onveiligheid op straat, oorlogen, wereldleiders met steekjes los en maatschappelijke ongelijkheden in het algemeen. Welkom thuis bij Periot.
De grote zaal is goed gevuld voor een andere publiekstrekker van de avond, Femme Fugazi, een post-punkband uit Nijmegen (en oud-deelnemer aan Popronde 2023) die flink aan de weg timmert. Voorafgaand aan hun optreden is er een kort interviewtje met de hosts - leden van de Arnhemse indie-rockband The Shutz. Na een onheilspellend muzikaal intro gaat het vervolgens los. De nummers zitten goed in elkaar, elk heeft zijn/haar geavanceerde partijen en de podiumprésence is overtuigend. Het is wel jammer dat het geluid niet helemaal de zaal in lijkt te komen als gepland. Vocalist Chris heeft een geweldige controle over haar stem (ze is tevens zangdocent op De Berg), maar ze lijkt -- door een technisch ongelukkige afstelling wellicht -- niet makkelijk boven de rest van de band uit te komen. Met of zonder oordoppen, de vocals komen er niet bovenuit.
Maar het is een behoorlijke bak geluid en er is voldoende om van te genieten; gitaristen en bassist springen zich wezenloos over het podium, de haren beginnen aan de hoofden te plakken van het zweet, vocalist Chris bewijst dat je in een lange witte jurk ook compleet punk kunt zijn. Alles wordt gegeven óp het podium en ook in 'de pit' wordt wild ingehaakt alsof de dansers op een volksdans-rave zijn beland. Soms verlang je misschien naar iets meer 'less is more' -- iets minder springen, iets meer dynamiek -- maar dat Femme Fugazi goed is staat als een paal boven water. De band laat bewust geen tot weinig ruimte tussen de nummers zelf -- applaus lijkt niet het belangrijkste -- ze willen door! Deze band heeft een mooie belofte in zich en dan kunnen we zeggen dat 'we ze nog gezien hebben op de Paasconcerten in 2026'.
Ja, knus hoor, deze Paasconcerten in Arnhem-Zuid. Het leuke is dat je met slechts twee podia en een programmering die om-en-om is alle acts kunt zien én iedereen in het publiek telkens weer tegenkomt. Dat samen met de volle aandacht die het publiek voor elke act heeft en de sympathieke feestelijke omlijsting door de organisatie van De Berg, maakt het tot een leuke traditie die inderdaad nog lang mag bestaan. Fijn dat de Jacobiberg nu zo'n steady plek heeft in Arnhem-Zuid, zodat deze traditie hopelijk ook een steady toekomst zal hebben hier. De jaren zullen het leren.