Warm, dichtbij en net iets te kort: Joss Stone pakt Nijmegen in
Sommige concerten voelen groot door de lichtshow, het uitbundige decor en de grootschalige productie. Andere winnen juist aan kracht doordat ze klein opereren. Het optreden van Joss Stone deze donderdag in Openluchttheater De Goffert hoort duidelijk in die tweede categorie. In een vrijwel uitverkocht theater – net als op de avond ervoor – koos de Engelse soulzangeres niet voor afstand of spektakel, maar voor nabijheid, spontaniteit en muzikaliteit. Het leverde een avond op die warm en overtuigend was, maar die jammer genoeg na krap 1 uur en 25 minuten ook al weer voorbij was.
Joss Stone brak internationaal door op haar zestiende met haar debuutalbum The Soul Sessions (2003), gevolgd door het eveneens succesvolle Mind Body & Soul (2004) en singles als ‘You Had Me’, ‘Right To Be Wrong’ en ‘Tell Me 'Bout It’. Daarna volgde meer platen, waarbij naast soul ook pop, funk, r&b en reggae en pop te horen waren. Voor een artiest die al ruim twintig jaar wereldwijd zalen vult, voelt het bijna gek dat dit pas de eerste keer is dat Stone in Nijmegen optreedt. Belangstelling is er - getuige de twee bijna uitverkochte shows – in ieder geval volop en het decor van het Openluchttheater blijkt prima te passen bij Stones ontspannen podiumpresentatie.
Wie een strak geregisseerde show verwacht, komt op de verkeerde avond af. Stone presenteert eerder een gloedvolle soulavond, geïnjecteerd met shotjes pop, funk en r&b, die draait om contact, spontaniteit en muzikaliteit. Vanaf het moment dat ze op komt, praat de Engelse zangeres veel met het publiek en zoekt ze voortdurend de interactie. Al bij het tweede nummer ‘Super Duper Love’ klimt ze het podium af en gaat de tribune op en af, terwijl ze een soort ‘call and response’ doet met de bezoekers. Een zinnetje uit de tekst voor Stone, en het antwoord van het publiek. Het werkt ontwapenend en geeft het optreden een huiselijke sfeer.
Die losse presentatie staat in prettig contrast met de band (drie achtergrondzangeressen, twee blazers, een toetsenist, een drummer, bassist en gitarist), die juist opvallend gedisciplineerd speelt. Waar Stone soms bewust ruimte neemt in timing en frasering, houdt de begeleiding alles stevig bij elkaar. De groove blijft continu overeind: subtiele dynamiek, een compacte ritmesectie en voldoende ruimte voor accenten zonder dat het ‘too much’ is. Voeg daarbij de fenomenale stem van Joss Stone – bommetjevol soul en vocale kracht – en je hebt een concert dat ráákt.
Een van de sterkste momenten van de avond komt tijdens 'Put Your Hands on Me'. In plaats van het nummer volledig naar zich toe te trekken, geeft Stone haar achtergrondzangeressen nadrukkelijk de ruimte. Het publiek reageert enthousiast en het onderstreept iets wat de hele avond zichtbaar was: dit is een ensemble dat duidelijk plezier heeft in samen spelen. Nergens ontstaat het gevoel dat de spontaniteit ten koste gaat van de muzikale kwaliteit.
De setlist laat verder zien dat Stone niet uitsluitend op nostalgie leunt. Natuurlijk worden er bekende nummers gespeeld, maar ook nieuwe songs als ‘Dancing Days’ en ‘This Too Shall Pass’ krijgen een prominente plek. Ze passen verrassend goed tussen het oudere werk. Die keuze verdient waardering: in plaats van veilig teren op het verleden, laat Stone horen dat ze nog steeds nieuwe hoofdstukken wil toevoegen aan haar repertoire.
Tegelijkertijd is er lichte teleurstelling over wat níét is gespeeld. Met een concert dat krap 1 uur en 25 minuten duurt – en talloze albums – zou je toch denken dat er iets meer in had gezeten. Zeker in een vrijwel uitverkocht Openluchttheater, waar de sfeer vanaf het begin goed zit en het publiek zichtbaar bereid is om nog langer te genieten, is het optreden wat betreft concertduur aan de korte kant. Conclusie: Nijmegen krijgt met dit optreden van Joss Stone geen greatest-hits-avond, maar wel een warme, persoonlijke en muzikaal verzorgde ietwat korte soulshow waarin verbinding centraal staat.
