Wabi Sabi neemt ons mee naar haar eigen universum in dB’s
Debuut-EP wordt gevierd met een flinke dosis eigenzinnigheid en een hoop bombarie
Op donderdag 17 september veranderde dB’s voor heel even in een kruising tussen de droomvlucht en een geestverruimende paddotrip. Met kroonluchters, paddenstoelen en een ‘Butt-cheek-ster' nodigde Wabi Sabi ons uit in haar wereld. Dit deden zij ter ere van de release van hun debuut-EP Nebulosity, die uitkwam op 15 mei.
De avond begint met de indieband Nelles, die naast hun drukke poprondeplanning ook nog een gaatje wisten te vinden om het publiek van Wabi Sabi op te warmen. Nelles klinkt én ziet eruit alsof ze zo uit een Amerikaanse highschoolfilm uit de jaren 90 zijn gestapt. De leadzangeres, die tegelijkertijd de bas bespeelt, gebruikt vette vocale effecten die de set een mysterieuze sfeer geven.
Waar Nelles het publiek nog voorzichtig probeert mee te nemen, trekt Wabi Sabi de aandacht op een heel andere manier naar zich toe. De lampen kleuren de zaal wit terwijl psychedelische synthklanken door de ruimte beginnen te zweven. Donja Meijne komt het podium op met het zelfvertrouwen dat je alleen maar kunt hebben als poprondeveteraan. Met haar zwierige bewegingen en opvallende outfit lijkt ze zo uit de roaring twenties te zijn gestapt. Voorafgaand aan de show vertelde ze dat ze is gestyled door Bek Vol Bloed.
De EP die Wabi Sabi vanavond presenteert, is al vier jaar in de maak en voelt daardoor als een soort tijdcapsule van Meijne’s volwassenwording. Tijdens het nummer ‘I'll Never Know’ komt die ontwikkeling samen in een mix van retrodrums, 8-bitachtige klanken en dromerige lo-fi. De psychedelische invloeden van Tame Impala zijn duidelijk hoorbaar, maar Wabi Sabi geeft er een eigen, speelse draai aan. De zaal beweegt rustig mee op de golvende geluidsgolven. Alles voelt een beetje vreemd en vooral heel speels.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Tussen de nummers weet Meijne met haar aanstekelijke lach de zaal steeds weer naar zich toe te trekken. Wanneer ze aankondigt: “Dit is de eerste keer dat ik gitaar op het podium ga spelen”, barst ze zelf in lachen uit. Deze lol deelt ze ook met haar band, wat een Wabi Sabi show extra gezellig maakt.
De nummers dragen bovendien een persoonlijke geschiedenis met zich mee. Een van de nummers schreef Meijne in Iran, toen ze haar vriendje miste. Inmiddels heeft het nummer een andere lading gekregen. Het verlangen naar iemand die ver weg is, is veranderd in het missen van haar familie en het verlangen naar een vrij Iran. “We will meet again, these hopeless days will end”, zingt ze. De eenvoud van het moment werkt goed door het contrast met de rest van de show. Geen groot lichtspektakel of muur van geluid, maar alleen haar stem en gitaar.
“Back to rocking”, zegt Meijne daarna, opnieuw met die aanstekelijke lach. De energie schiet meteen weer omhoog. Het volgende nummer is ‘Talking to Myself’. Voordat het nummer begint legt Meijne de muziek stil. Ze lijkt op zoek naar iets en vraagt de zaal om haar telefoon. Even lijkt het alsof er iets mis is, maar al snel wordt duidelijk dat ze eigenlijk op zoek is naar een retrotelefoon om tegen te praten.
Dit soort taferelen passen perfect binnen de wereld die Wabi Sabi gedurende de avond heeft opgebouwd. Niets hoeft helemaal logisch te zijn en er is volop ruimte voor het onverwachte. Nebulosity blijkt daardoor meer te zijn dan slechts een verzameling nummers; we zijn even niet meer op deze planeet. Waar die andere wereld de band vanaf hier naartoe brengt, blijft nog even de vraag. Misschien staat Wabi Sabi binnenkort wel op Eurosonic, met nog meer gekke rekwisieten. De tijd zal het leren.
Gezien: Nelles & Wabi Sabi, donderdag 17 september 2026 @ dB’s, Utrecht
