Van Messing klinkt vanwege het materiaal als de naam van een metalband, maar het is een Leidse classic nederrockband, met invloeden van jazz en blues. Dit is muziek voor fans van Joe Cocker of BLØF en liefhebbers The Amazing Stroopwafels-achtige teksten.
Die staan centraal bij Van Messing ‘Vier’. Ze zijn het sterkst in ‘De wolven gaan op pad’ en ‘Dat lukt me niet’, abstract als de fraaie cover art. Die teksten zitten vol metaforen (“Het veen valt droog, heeft vlam gevat / En de wolven gaan op pad”) en twee- en drieslagen waarbij de betekenis steeds verandert (“Laat me, verlaat me / Laat me gaan!”). In vergelijking daarmee zijn ‘Alleen maar liefde’ en ‘Doe iets’ wat te direct: “’Schat, hoe is je dag geweest’ / dat verlang ik nog het meest”.
De thema’s van ‘Vier’: je zelfkant staat in de weg van wederzijds geluk (‘De wolven gaan op pad’), verlatingsangst (‘Als de laatste lichten doven’) en het belang van liefde. Muzikaal vallen vooral de plotseling invallende viool op in ‘Als de laatste lichten doven’, en spannend-klaaglijke, Axl-achtige zang aan het begin van ‘Doe iets’.
Speels detail is trouwens dat de EP ‘Vier’ heet, maar vijf nummers telt. Het vijftal Van Messing bestaat sinds 2006 en bestaat uit Paul Pardon (zang, mondharmonica en percussie), Ton Bavelaar (gitaar en zang), Daan Andriessen (toetsen en zang), Ed Swart (basgitaar) en Coen Oldenkamp (percussie). Terwijl ze achter de schermen verder werken aan nieuwe materiaal, hopen ze door deze EP niet langer de best bewaarde geheim van Leiden te blijven. Voor de kerst verschijnt deze ook op vinyl.