Van moshpit tot boodschap in Merleyn
Avond vol energie, humor en activisme rond debuut-ep van Pomme-Grenade
In podium Merleyn staat zaterdagavond de release van de debuut-ep van de Nijmeegse punkband Pomme-Grenade centraal. De avond wordt geopend door de Arnhemse punkrockband Honest Propaganda. Tussen dans, moshpits en energie door komen ook thema’s als feminisme, seksisme en ongelijkheid terug in de muziek.
Tekst en foto's: Femke Schneider
Achter een zwart gordijn klinken al stemmen en de laatste geluiden van een soundcheck. Bezoekers hangen nog bij de bar of struinen langs de merchstand, terwijl het podium en de zaal nog buiten zicht blijven. Pas wanneer het doek openschuift en blauw licht de zaal vult, verplaatst de aandacht zich naar voren. Aan de microfoons hangen pridevlaggen: een passend beeld voor een avond die niet alleen om muziek draait, maar ook om gemeenschap en een gedeelde boodschap.
Zaterdagavond markeert een belangrijke mijlpaal voor Pomme-Grenade dat vanavond de release van hun debuut-ep Why Don’t You Get It? viert. Oorspronkelijk zou Honey Blonde ook op het programma staan, maar door persoonlijke omstandigheden gaat dat optreden niet door. Daardoor krijgt het Arnhemse Honest Propaganda de taak om de zaal op te warmen.
Aanvankelijk kijkt het publiek nog wat afwachtend toe, maar die houding verdwijnt gaandeweg de set. Honest Propaganda speelt garagepunk met hoge energie en teksten over dagelijkse frustraties, vervreemding en seksualiteit. De zang verdwijnt soms achter de instrumenten, waardoor teksten niet altijd goed overkomen. Toch weet de band dat te compenseren met een energie die gedurende de set steeds verder groeit. Tussen de nummers door is er ruimte voor humor. “Dit volgende nummer is voor de geile mensen deze avond. Ik weet dat ze er zijn” klinkt het vanaf het podium, gevolgd door gejuich uit de zaal.
Naarmate de set vordert, groeit ook de beweging voor het podium. Bassist Aaron beweegt rusteloos heen en weer, terwijl zijn zwarte oogschaduw langzaam uitloopt door het zweet. Als zangeres/gitarist Charlie vraagt wie er een “kutbaan” heeft, klinkt instemmend gelach vanuit de zaal. Tegen het einde ontstaat zelfs een kleine moshpit. Wat voorzichtig begint, eindigt in een publiek dat duidelijk losser is geworden.
Die opgebouwde energie vindt vervolgens een logisch vervolg bij Pomme-Grenade. Vanaf de eerste nummers zoekt de Nijmeegse riot grrrl-band nadrukkelijk contact met het publiek. Mensen dansen, maken oogcontact met elkaar en reageren enthousiast op wat er vanaf het podium gebeurt. De inmiddels warme en benauwde zaal werkt daarbij gelukkig eerder verbindend dan verstikkend. Het optreden voelt als een gezamenlijke viering van een moment waar zichtbaar naartoe is gewerkt.
Zangeres Mariana Mattijssen-Meulman trekt moeiteloos de aandacht en leidt de band met overtuiging door de set. Tussen de nummers door blijft er ruimte voor humor en betrokkenheid. “Who hates Trump? Raise your hand” klinkt het richting publiek. Handen gaan omhoog, gelach volgt en niet veel later opnieuw applaus. Het sluit aan bij waar de punkband voor staat: rauwe energie die tegelijk confronteert en verbindt.
Net als op hun debuut-ep gaan woede, kwetsbaarheid en plezier hand in hand. Het vijftal klinkt energiek, betrokken en zelfverzekerd. Belangrijker nog: het publiek lijkt die energie moeiteloos over te nemen. De releaseshow voelt daardoor niet als een eindpunt, maar juist als het begin van een nieuw hoofdstuk. Als Pomme-Grenade dit weet vast te houden, ligt er duidelijk ruimte om verder door te groeien in de Nederlandse punkscene.
