Van folky naar growly op oktobereditie Club 3voor12 Utrecht

Mail for Sil

De vierkoppige folk-americana-band Mail for Sil is de ideale opwarmer op deze frisse herfstavond. De zaal van dB’s stroomt langzaam vol, terwijl frontvrouw Silke Weeber, met een zwarte akoestische gitaar om haar nek, je vanaf de eerste noot pakt en niet meer loslaat. In haar hoge register en kopstem klinkt ze als de Ierse singer-songwriter Nell Mescal, maar ook laat ze een laag register met een ruig randje horen waarmee ze de luisteraar meeneemt, zingend over tegenstrijdige thema’s zoals zelfsabotage en heling, isolatie en connectie.

De band doet duidelijk niet aan hokjes en zwiert van folk die doet denken aan Big Thief, naar americana met lekker country-achtige ritmes waar het meerendeel van het publiek op meedeint. Gitarist Morris Heilijgers doet lekker zijn ding en zorgt voor de ene pakkende riff naar de andere. De lange baard van relaxte drummer Lars Douma versterkt het gevoel alsof je op een paard door Alabama rijdt. Zijn vliegtuig is drie uur geleden geland, zegt Weeber, met applaus tot gevolg. 

Ook bassist Sven de Kok krijgt een applaus op verzoek van Weeber wanneer hij de Melodica erbij pakt voor 'Sammy', een nieuw nummer over een jongen in Amsterdam-Oost. Al met een vermoeden dat het slecht afloopt, zingt Weeber het verhaal op akoestische gitaar met diepgang van de melodica. Al snel krijgt het nummer meer pit en speelt de band de rest van hun set, alsof ze dat al jaren samen doen.

Aluminium

Van folk gaan we naar elektronische art-pop. Multi-instrumentalist Oscar van Cruchten neemt het publiek mee naar een andere wereld, terwijl hij op de grond de sitar voor enkele minuten bespeelt, met op de achtergrond een geprojecteerd filmpje van een inheems volk met instrumenten in de woestijn. Dan komt vocaliste Lena Docter op en is het duo Aluminium compleet. Na een iets onzeker begin, groeit ze in haar vocalen en zingt ze steeds zelfverzekerder haar melodieën over de elektronische muziek, afgewisseld met ritmische praatpartijen. Ze danst het podium rond gedurende de soms lange drumbeats tracks van Van Cruchten. Die lijkt helemaal in zijn element achter zijn synthesizers alsof hij in een andere wereld is. Van Cruchten laat zien wat zijn apparatuur allemaal kan, met goede overgangen.

Zo vlak voor Halloween lijkt het duo zin te hebben om een beetje te griezelen. Achter hen worden surrealistische, soms wat demonische visuals geprojecteerd, zoals spelende kinderen in zwart-wit, een bloem die uitkomt, een creepy oog. Dat past bij de creatieve visuals van hun pas uitgekomen debuut-EP Welcome to My House, waarover Docter na de set vertelt. De zachte akoestische nummers ‘Won’t Save You’ en ‘If You Feel Bad Tomorrow’ geven ruimte om echt naar de tekst te luisteren en vormen een fijne afwisseling met de elektronische klanken.

Tussen de nummers door wordt niet gepraat en de twee blijven op hun eigen eilandje. Van begin tot eind is het een performance die wil intrigeren en je aandacht erbij wil houden. Eenmaal vraagt Docter om publieksparticipatie en laat de zaal kort meeklappen op de drumbeat. Het duo lijkt hun gecreëerde wereld al heel goed te begrijpen, maar weet nog niet iedereen mee te nemen. De in zijn basis intrigerende en creatieve performance voelt hier en daar nog in ontwikkeling.

Centrepiece Colourised

Groene rook en betoverend vioolspel van Lino zetten het publiek weer op scherp. Een voor een nemen de andere muzikanten van de vijfkoppige psychedelische punkrockband Centrepiece Colourised hun posities in. Het publiek kijkt vol anticipatie wat dit gaat worden. De set wordt afgetrapt met ‘Mudrain‘, het eerste nummer op hun in juni uitgebrachte debuutconceptalbum Entering Yur Taghär.  

Het concept kwam eerder dan de muziek, vertelt vocalist Puk Meijer over hun proces. En het volgende conceptalbum is tevens al in de maak, zegt hij. De band speelt daarna het kersverse nummer ‘Mani Machine Warhead‘. Meijer en de bassist hebben lol en even lijkt het alsof ze aan het stoeien zijn. De jurk en het opgewekte persona van podiumbeest Meijer vormen een contrast met zijn boze screams en de gierende gitaren en snoeiharde drum. 

Meijer stelt de band keurig voor, zo ook de in het donker slecht zichtbare drummer. Hij geeft het slechte nieuws dat ze hun laatste nummer gaan spelen. “Deze is wel lang”, grapt hij geruststellend. Hij doelt daarmee op de energiebom ‘Tiger Guardian Of The Guardian Wall’. Vooraan ontstaat er een kleine moshpit waar meerdere bezoekers op aanhaken. De energieke avond wordt met zo’n vijf minuten verlengd dankzij een improvisatie-encore dat metal en punkrock overstijgt tot bijna techno, waarin de band alle remmen loslaat.  

Gezien: Club 3voor12 Utrecht oktober met Mail for Sil, Aluminium en Centrepiece Colourised, donderdag 29 oktober 2026 @ dB’s, Utrecht