Van café naar café: All About Music. als muzikale ontdekkingstocht
Livemuziek in een verschroeiend tempo
Sittard ademt muziek vandaag. Terwijl eerder op de dag bij Music Machine de naald al gretig in het vinyl duikt tijdens Record Store Day – met instores van Transpunk, Praefator en Baby Killed The Roses – verschuift het zwaartepunt ’s avonds naar de Markt. Daar ontvouwt zich voor de vierde keer All About Music., het gratis showcasefestival van muziekliefhebber pur sang Camiel Rodigas.
Van hot naar her rennen
Wat ooit begon met het delen van YouTube-links en een simpele “luister dit eens”, groeide in ruim tien jaar uit tot een platform (camielmusic.com) waar menig band inmiddels op hoopt te verschijnen. Diezelfde onstilbare drang om nieuwe muziek te ontdekken en te delen vormt nog altijd de motor achter All About Music. Geen grote hekken of ingewikkelde routes, maar een compacte setting waarin alles draait om beleving: vier cafés, op kruipafstand van elkaar, en een avond lang vrij kunnen dwalen van podium naar podium.
Muzikale nieuwsgierigheid wordt beloond met een line-up die alle kanten op schiet: van dreampop en hyperpop tot R&B en Latijns-Amerikaanse ritmes en alles ertussenin. Maar belangrijker nog: het is een podium voor acts die je misschien nog niet kent, maar straks niet meer vergeet. All About Music voelt daardoor minder als een festival en meer als een ontdekkingstocht.
Diezelfde nieuwsgierigheid werd onze verslaggever wel fataal, in positieve zin dan. Twee rondes lang werd er fanatiek van café naar café gehopt, goed voor acht bands en een hoofd vol indrukken. Maar ergens halverwege sloeg de vermoeidheid toe, of beter gezegd: de knock-out. De snoeiharde gitaarriffs van STRYKE deden de vloer van The Groove trillen, terwijl zanger Liam Mola, gehuld in zijn boxoutfit, de genadeklap uitdeelde. Tellen tot tien was geen optie meer. De laatste ronde moest helaas aan ons voorbijgaan.
Ieder nadeel heeft z'n voordeel
Alsof het zo moest zijn, begon de avond heel anders. Bij aankomst op de Markt scheen de zon nog en zaten de terrassen vol met mensen die hun laatste drankjes buiten meepikten. Maar lang duurde dat niet: de regen joeg het publiek naar binnen, waar het al snel dringen werd. Voor de bands pakte dat goed uit: volle cafés en een publiek dat op ontdekkingstocht ging.
Tussen het gelach en geouwehoer door moest je soms je focus zoeken, maar dat is precies de kracht van All About Music. Je loopt ergens naar binnen, blijft hangen, en hebt voor je het weet een nieuwe favoriete band gezien. De regen, de drukte en het geschuif tussen kroegen hoorden erbij en deden niets af aan de avond. Deze vierde editie voelde opnieuw als een schot in de roos. Of, zoals Tom Forever zei: ‘If we shine together, pure entertainment will be in this room.’
Overvloed aan talent
Het is misschien wat vreemd om te zeggen maar voor zanger/gitarist GLYN kwam de regen later op de avond, eigenlijk net te laat. In Café Schtad Zitterd was het bij aanvang van deze avond nog vrij rustig, en dat was best zonde. Binnen moest het nog even op gang komen, hoewel GLYN weinig moeite hoeft te doen om de aandacht vast te houden.
Zijn cover van ‘Wildfire’ van Cautious Clay voelt wel heel aangenaam: het ligt dicht tegen zijn eigen geluid aan en laat goed horen waar zijn inspiratie vandaan komt.
Met eigen werk wordt het persoonlijker. ‘Ink’, geschreven voor een overleden vriend, komt zonder opsmuk binnen. Geen zwaar aangezette emotie, maar juist daardoor raakt het. Wat vooral opvalt: hier staat iemand die weet wat hij wil. Dat hoor je ook terug in nummers als ‘Hiatus’, waarin hij ruimte neemt om stil te staan en adem te halen. Diezelfde rust zit ook in zijn liveset.
Als we vervolgens naar Proeflokaal ’t Hophuys hoppen, struikelen we nog net niet over Pale Puma heen. De kleine, compacte ruimte dwingt band en publiek dicht op elkaar. Zanger/gitarist Django Duijns en zijn band zetten een geconcentreerde, ijzersterke set neer die meteen de aandacht grijpt.
De opening met ‘Lost in Pink Moon’ is raak. Het nummer knipoogt naar Nick Drake, wiens muziek en tragische levensverhaal een duidelijke inspiratiebron vormen voor Duijns.
De muziek van Pale Puma beweegt ergens tussen dromerige indie en gelaagde shoegaze, met een sound die af en toe doet denken aan DIIV. Hoogtepunt is ‘Cast A Shadow’. Drum en gitaar lijken elkaar op te jutten, galopperen samen richting een climax die precies op tijd wordt bereikt.
Lokale jonkies stelen de show
In Café Dwaas is het al vroeg op de avond dringen wanneer Unfounded het podium betreedt. De aanhang is duidelijk meegekomen en dat zorgt meteen voor een energieke, licht broeierige sfeer. De jonge Heerlense band knalt er vanaf de eerste noten in met energieke alternative rock, die laveert tussen rauw, dansbaar en net een tikje vuig.
De frontvrouw trekt moeiteloos de aandacht met een dijk van een stem, al zou wat meer dynamiek haar performance interessanter maken. Tegelijkertijd spat het spelplezier ervan af: er wordt volop bewogen en contact gezocht met het publiek. Die energie werkt, al verdwijnt de muziek soms een beetje naar de achtergrond.
Later in Café The Groove is het al snel goed raak wanneer Mercy Jones & The Benefits de muzikale aftrap verzorgen in de toffe kroeg. De zaal staat vol en vanaf de eerste noten is duidelijk: hier gebeurt iets. De sound van de band ademt sixties en seventies: rock-’n-roll met een flinke scheut soul, psychedelica en hier en daar wat funk. Dit staat gewoon als een huis.
The Groove verandert in een volle, broeierige ruimte waar het publiek niet zozeer losgaat, maar vooral lekker mee begint te grooven. Of, zoals Corsius het zelf ergens tussen twee nummers door laat doorschemeren: als we de wereld een beetje willen fixen, kunnen we misschien maar beter beginnen met dansen.
Terug bij Café Schtad Zitterd is het inmiddels een stuk drukker dan eerder op de avond. Waar het bij GLYN nog zoeken was naar publiek, is het nu schouder aan schouder wanneer Scarlet Rose begint. En eerlijk is eerlijk: zodra zij starten, voelt het alsof de zon weer terug is.
De band uit de regio Den Bosch verschijnt in opvallende outfits en trekt meteen de aandacht. Alsof ze rechtstreeks uit een jaren ’70 strandfeestje zijn komen rollen, maar dan met een indie-twist. Wat volgt is een set tussen indiepop en indierock die alle kanten op beweegt, met Afrikaanse invloeden, Latijns-Amerikaanse ritmes en vooral veel speelsheid.
Stil blijven staan is er eigenlijk niet bij. Geen geforceerde moshpits, maar een café dat zichtbaar loskomt: heupen die meebewegen, voeten die het ritme volgen. Dat ze al flink wat kilometers hebben gemaakt – van shows in het buitenland tot een voorprogramma voor The Kooks – zie je terug in hoe soepel het loopt.
Hoogtepunten zijn er ook: 'Lost in the Jungle’ werkt als katalysator voor de sfeer en krijgt het publiek echt mee, net als hun nieuwe single ‘Julia’. Het is zonnig, dansbaar en aanstekelijk zonder dat het flauw wordt.
Een oude bekende
Als we Proeflokaal ’t Hophuys binnenstappen, zit hij nog ogenschijnlijk rustig op een kruk. Een trompet leunt tegen een versterker, twee bongo’s staan klaar en een Roland-percussiepad wacht op actie. Maar zodra Tom Forever begint, verandert de ruimte in een gecontroleerde chaos.
Voor wie hem nog kent als Bumble B. Boy: dit is een wederopstanding in theatrale zin. In een wit gewaad en met cowboyhoed ontpopt Tom Forever zich tot een hyperactieve prediker. Muzikaal gaat het alle kanten op: hyperpop, electroclash, artpunk en pure waanzin. Met zijn percussiepad jaagt hij beats door de ruimte terwijl hij danst alsof het hem moeite kost het tempo bij te houden. Over the top, intens, maar nergens geforceerd.
Een setlist is nauwelijks te ontdekken. Maar dat doet er niet toe. Dit is geen optreden om af te vinken, maar een ervaring die over je heen komt. Tom Forever brengt pure entertainment — en precies dat maakt het zo raak.
Voor de tweede keer terug in Café Dwaas is het iets minder dringen dan eerder op de avond, maar dat blijkt voor The Bohemes geen probleem. Integendeel: de ruimte wordt zonder pardon gevuld met een bak energie. Wie ze niet kent, zou zweren dat hier een Britse band staat uit het zeroes-tijdperk. Maar nee, ze komen uit Den Haag.
Ze openen met ‘Electric City’, dat meteen laat horen hoe hard en strak deze band speelt. Daarna schuift het geluid richting bekender terrein. ‘Always Out At Midnight’ klinkt toegankelijker, met meezingbare hooks en een frontman die doet denken aan Alex Turner.
De set dendert door, strak en vol samenzang. Hoogtepunt is ‘Feel It In My Bones’. Dat nummer komt binnen en blijft hangen — misschien wel het sterkste moment van de avond.
De eindstreep
Pas daarna haasten we ons nog één keer richting The Groove, waar STRYKE in volle vaart naar het einde van hun set toewerken. Wat we zien maakt meteen duidelijk waarom ze eerder dit jaar indruk maakten op 043 in de Muziekgieterij in Maastricht.
Met de gruizige cover ‘Napalm’ (van Brakwater) en afsluiter ‘Competition’ gooien ze er nog één keer alles tegenaan: rauw, hard en schurend. Het is ongepolijst, maar daardoor juist effectief.
En daar, tussen de laatste noten en de trillende vloer van The Groove, valt het kwartje. Dit is de genadeklap. De energie, het volume, het tempo — het is simpelweg te veel om nog een ronde door te gaan. De laatste vier bands moeten we laten voor wat ze zijn.