Tuff Guac is klaar voor festivals, maar het publiek is er nog niet
“Steun kroketten, koop merch!”
Op vrijdag 27 februari was het in Neushoorn een drukte van jewelste. In alle zalen waren optredens, waaronder het optreden van Minne Pryster en Tuff Guac in Neushoorn Café.
In het café is die drukte helaas niet te vinden. Er zijn familieleden en vrienden van het voorprogramma Minne Pryster in de zaal en wat verdwaalde bezoekers, maar dat mag de pret niet drukken. Minne Pryster begint met alle plezier aan hun set. Minne Pryster is een driemans rockformatie in de traditionele opstelling drums, bas en gitarist. De band moet er de eerste drie nummers nog behoorlijk inkomen, maar daarna vindt de band hun groove en je merkt dat de bandleden elkaar muzikaal beter vinden. De nummers hebben een vergelijkbare opzet en beginnen daardoor snel op elkaar te lijken. De zanger (ook tevens bassist) is helaas volledig onverstaanbaar in het geweld van de bas en gitaar, wat ook de melodieën niet ten goede komt.
Maar onverwacht gooit de band het over een andere boeg. De gitarist verruilt zijn gitaar voor een kleine synth. De muziek krijgt hierdoor een andere invulling, waardoor een mooi, open en licht psychedelisch nummer ontstaat, waarin de zang ook een hoorbaar onderdeel van het nummer wordt. Een aangename verrassing in de set.
Na een klein pauze is het tijd voor de hoofdact van de avondf. Tuff Guac is een band uit België en rijdt speciaal voor de show van vanavond even heen en weer naar Antwerpen. De heren vormen niet alleen een geheel door hun uiterlijk en kleding, maar ook door hun instrumenten: alle gitaristen spelen op een 80’s shortscale Kawai in sunburst kleuren. Inmiddels heeft zich voorzichtig een enkeling bij het publiek aangesloten en de band begint de set met ongeveer 20 mensen in het publiek. De heren laten zich hierdoor niet uit het veld slaan en beginnen vol energie en overgave aan hun eerste nummer. Hiermee is direct de toon van de show gezet: catchy, vrolijke en vooral dansbare surfrock is wat de rest van de avond klinkt.
De band klinkt als een stevig en compact geheel. De delay- en reverb-pedalen van de gitaren zorgen voor die lekkere surfsound en dit laat zich goed afwisselen met het rauwe geluid van de fuzz-pedalen in de solo’s. De absolute vrolijke noot in de sound van Tuff Guac komt van de Reface CS synthesiser. Die zorgt voor een heerlijke laag die de nummers bij elkaar houdt en tovert daarnaast fijne, vrolijke melodielijnen tussen de gitaarpartijen. De twee gitaristen vullen elkaar ook goed aan. Door verschillende slaggitaar partijen op een slimme manier te combineren, ontstaat een lekker dansbare drive in de sound van de band. De zang was, net als bij het voorprogramma, helaas niet goed verstaanbaar. Een aandachtspuntje voor de geluidsman van de venue. De heren sluiten deze avond heerlijk af met een sterke, slepende track waarin dynamiek een grote rol speelt.
In het dankwoord na het laatste nummer komt spontaan bij de bandleden op dat ze zin in kroketten hebben. Dit vanwege de lange terugreis, waarbij uiteraard gegeten moet worden. Om deze kroketten te kunnen betalen, zal er wel merchandise verkocht moeten worden: “Steun kroketten, koop merch!”
Al met al is Tuff Cuag een band die het dak er absoluut af zou kunnen spelen tijdens het komende festivalseizoen (kijkt u mee Madnes?) Een band om in de gaten te houden.
