Tien jaar Figgie: een band die nooit leerde stilstaan

Een sticker op de pet van de zanger van Unknown Mortal Orchestra. Een man in een olifantenpak die tijdens Noorderslag door Groningen loopt om aandacht te trekken. Een vader die na een albumrelease in EKKO vegetarische kibbeling staat te frituren voor het publiek. Het zijn geen klassieke mijlpalen die je in een biografie van een band verwacht, maar voor Figgie vertellen juist die momenten het verhaal.

De Utrechtse band bestaat tien jaar en heeft in die periode nooit alleen gebouwd aan muziek. Figgie bouwde een wereld. Een wereld van stickers, eigen ideeën, onverwachte acties en een publiek dat niet alleen naar de nummers komt luisteren, maar zich onderdeel voelt van het geheel. Op 16 juli komt die geschiedenis samen tijdens de jubileumshow in EKKO. Geen grote terugkeer of een poging om opnieuw iets te bewijzen, maar een avond waarop de band viert wat er in tien jaar is ontstaan.

"We zijn eigenlijk gestopt met wachten op verwachtingen van buitenaf", zegt gitarist/toesenist/zanger Roy van Rosendaal. "We proberen nu vooral weer te doen wat we zelf leuk vinden."

© Bernhard Fitzgerald

Stickers, stickers en nog meer stickers

Wie Figgie probeert vast te pinnen op een genre, loopt al snel vast. Nederlandstalige indie? Gitaarpop? Punk? Geen enkel label lijkt helemaal te kloppen. "We maken niet echt supersteriele pop", zegt zanger/gitarist Paul Scheenstra. "Maar waar valt het dan precies tussen?" Hij zoekt de omschrijving liever in beelden dan in genres. "Voor mij voelt Figgie meer als een kind van acht op een skatebaan."

Die vergelijking past eigenlijk precies bij de manier waarop Figgie altijd heeft gewerkt. De band komt voort uit een doe-het-zelf mentaliteit waarin niet alles vooraf uitgedacht hoeft te worden. Eerst iets proberen, daarna kijken wat er gebeurt. Stickers drukken, mensen aanspreken, zelf zorgen dat de naam rondgaat. "Als iemand één sticker vroeg, kreeg die er meteen vier", vertelt Roy. "Eentje om te bewaren en drie om ergens op te plakken."

De stickers werden uiteindelijk bijna een tweede deel van de band. Ze doken op tijdens shows, de 3FM studio, festivals en in de stad. De productie van Noorderslag omschreef het expliciet: ‘geen stickers plakken’. En vlak voordat de band het podium op ging met hun coronashow in TivoliVredenburg werd nog verbaal gezegd, geen stickers uitdelen… Alleen lagen de stickers al op de stoelen van de bezoekers. "Misschien kennen meer mensen onze stickers dan onze nummers", grapt Paul.

© Bernhard Fitzgerald

Die eigenzinnige aanpak leverde door de jaren heen veel bijzondere momenten op. Zo wist Figgie zich rond Noorderslag op een typische manier in de kijker te spelen. "Op een gegeven moment liepen we door Groningen stickers uit te delen in een olifantenpak", vertelt Paul. Het klinkt als een losse grap, maar het laat precies zien hoe de band zichzelf altijd heeft opgebouwd. Niet wachten totdat iemand anders bepaalt dat je ertoe doet, maar zelf energie creëren.

Ook tijdens Best Kept Secret gebeurde zoiets. De band liep rond met stickers en wist er uiteindelijk eentje op de zanger van Unknown Mortal Orchestra te krijgen. "Die heeft de hele set met onze sticker op zijn pet gespeeld."

Het zijn kleine gebeurtenissen, maar juist die momenten zijn onderdeel geworden van het collectieve geheugen rondom Figgie. De band heeft nooit alleen geprobeerd om groter te worden; ze probeerden vooral een eigen plek te creëren.

Figgielingen en andere herinneringen

Dat gebeurde ook tijdens de release van het debuutalbum in EKKO. Waar veel bands na een albumshow vooral bezig zijn met de laatste merchverkoop en het napraten over het optreden, had Figgie nog een verrassing achter de hand: figgielingen.

Het idee kwam van Pauls vader, die thuis vegetarische kibbeling maakte. Voor de releaseavond mocht de keuken van EKKO gebruikt worden en na afloop stond hij samen met familie achter de frituur om het publiek te voorzien van de bijzondere snack. "Mijn vader was zenuwachtiger dan ik", zegt Paul lachend. "Niet over de show, maar of mensen de figgielingen wel lekker zouden vinden." De zorgen waren onnodig. De snack werd een hit.

"Dat was misschien wel het grootste succes van die avond”, zegt Roy. Het zijn precies die momenten die de band typeren: muziek maken, maar altijd met oog voor de mensen eromheen.

De jaren waarin alles stilviel

Na het debuutalbum leek Figgie klaar voor een volgende stap, maar toen kwam corona. Het momentum van de eerste plaat verdween plotseling en optreden was maandenlang onmogelijk. "Voor onze muziek was het natuurlijk niet heel chill", zegt Paul. "We hadden net een album uitgebracht en konden daar eigenlijk niet echt gebruik van maken."

Toch bleef de band zoeken naar manieren om bezig te blijven. In TivoliVredenburg kreeg Figgie de kans om op te nemen in een lege zaal. Er werd een documentaire gemaakt en uiteindelijk kwam er ook een coronashow in de Ronda.

Omdat gewone optredens niet mogelijk waren, bedacht de band samen met EKKO een alternatief: basisschoolconcerten. Met een grotere bezetting, inclusief blazers en extra muzikanten, speelde Figgie voor kinderen door het land.

"Het was ook een manier om te kunnen repeteren", vertelt Paul. "We hadden een grote band en moesten een manier vinden om dat draaiende te houden."

De uiteindelijke show in de Ronda werd een bijzonder moment. Het publiek moest vanwege de regels blijven zitten op een kruk aan een statafel, maar tijdens het laatste nummer was de afstand even vergeten. Iedereen stond uiteindelijk toch te dansen.

Tien jaar Figgie in beeld

De twijfel na de tweede plaat

Na corona wilde Figgie doorpakken. De band groeide, investeerde in een uitgebreidere liveshow en stopte veel tijd en geld in de tweede plaat. Er kwamen lichtplannen, videoclips en een grotere productie. Maar juist toen ontstond de vraag waar veel bands vroeg of laat tegenaan lopen: wat gebeurt er als de energie die je erin stopt niet direct terugkomt?

"Je legt zoveel druk op jezelf", zegt Roy. "Je denkt: dit is de tweede plaat, nu moet het goed zijn." De kaartverkoop viel tegen. Voor een show in de bovenzaal van Paradiso waren er vlak voor het optreden nog maar weinig kaarten verkocht en de zaal vroeg of verplaatsen misschien beter was. Uiteindelijk kwam het publiek alsnog en werd het een goede avond. Toch bleef het gevoel hangen. "We deden zoveel. En dan vraag je jezelf af: gaan we dit rondje weer opnieuw doen?"

Voor Paul betekende dat een periode waarin hij afstand nam van optreden. Niet omdat hij geen muziek meer wilde maken, maar omdat hij opnieuw wilde ontdekken waarom hij het eigenlijk deed. "Ik moest uitzoeken waar ik het allemaal voor deed." Het antwoord bleek uiteindelijk simpel. "Liedjes maken."

Waarom Figgie nog steeds bestaat

Voor Roy betekende Figgie juist een terugkeer naar het podium. Voordat hij bij de band kwam, had hij jarenlang nauwelijks meer in een band gespeeld. "Ik had altijd wel een beetje podiumvrees", vertelt hij. "Ik was gaan studeren en dacht eigenlijk dat ik niet meer in een band zou spelen."

Figgie veranderde dat. De band gaf hem opnieuw plezier in optreden en vormde uiteindelijk ook de basis voor zijn werk als producer en live-engineer. "Alles wat ik met Figgie heb geleerd, neem ik nog steeds mee." Volgens Paul zit de kracht van Figgie ook in de manier waarop mensen steeds iets toevoegen. Door de jaren heen veranderde de samenstelling regelmatig, maar iedereen bracht een nieuw onderdeel mee. "Elke muzikant versterkt weer een ander deel van het Figgie-verhaal."

Dat is misschien ook waarom de band na tien jaar nog steeds bestaat. Niet omdat alles altijd makkelijk ging, maar omdat Figgie steeds opnieuw de reden vond om door te gaan.

Terug naar EKKO

De jubileumshow wordt daarom geen poging om te bewijzen dat Figgie groter moet worden. Het wordt vooral een avond waarop de band teruggaat naar de energie waarmee het ooit begon.

Nieuwe muziek komt later. De nieuwe samenstelling van de band is al bezig geweest in de studio met de nieuwe nummers. Met Annemarie van den Born op drums, Sonya Vos op bas & zang, Paul op gitaar & zang en Roy op gitaar, zang én toetsen.

Maar eerst wil Figgie tien jaar geschiedenis vieren. "We willen sterk openen met een nummer waar iedereen meteen aan mee kan doen", zegt Paul. "Daarna willen we mensen meenemen door die tien jaar."

Daarbij komen ook oude nummers terug die lang niet gespeeld zijn. Liedjes uit een periode waarin alles nog nieuw was en de band vooral bezig was met ontdekken wat Figgie kon zijn. Misschien wordt het ook wel een emotionele avond. Niet alleen voor de band, maar ook voor het publiek dat al die jaren is meegegroeid. "Er zijn mensen die samen met ons ouder zijn geworden", zegt Paul.

Tien jaar Figgie laat zich uiteindelijk niet samenvatten in cijfers of hoogtepunten. Het zit in de kleine verhalen: een sticker op een pet, een vader achter een frituurpan, een zaal die ondanks alle regels toch gaat dansen.

Figgie bestaat niet omdat de weg altijd makkelijk was. De band bestaat omdat ze steeds opnieuw ontdekten waarom ze ooit begonnen.

Te zien: Figgie 10 jaar, donderdag 16 juli 2026 @ EKKO, Utrecht