This Leo Sunrise brengt na 10 jaar weer een plaat uit

De Utrechtse band kwam in 2005 bij elkaar en is dus al ongeveer 20 jaar actief. Voor ze hun eerste album in 2009 uitbrachten, brandden ze hun muziek al op cd’s en namen ze een aantal EP’s op. Hierna volgden nog twee albums, in 2012 en 2015.  “In die tijd waren we best wel een hype en hadden we veel shows”, vertelt zanger Jacco. De muziek is lastig tot een specifiek genre te schikken, maar kan omschreven worden met invloeden van onder andere American folk, alternative indie rock en postpunk. ‘Er zit ook een freejazz-achtige flow in. Het zijn meer composities dan echte songs”, zegt Jacco. “Ik vind het leuk om na te denken over waar of in welke situatie je muziek aanzet. Onze muziek vind ik passen bij in het donker door de regen in de auto rijden. Het heeft iets dreigends en filmisch”, zegt Chris. Het nummer dat op 1 april uitkomt is volgens hem het meest ‘liedjes-achtige-liedje’. Violist Violet brengt in: “Het heeft vaak ook onverwachte wendingen of niet voor de handliggende sprongen.” De viool als vast element in de muziek zorgt voor een uniek karakter. “Toen we begonnen, ontdekte ik het oude Americana, daar zat vaak viool in. Het was de tijd van de postrock en ik luisterde veel Nick Cave, daar komt veel viool in voor”, zegt Jacco. “Niet iedere band heeft dat, daardoor kun je er een spannend element mee toevoegen, daar zochten we toen naar.”

Ondanks dat This Leo Sunrise 10 jaar geen nieuwe muziek uitbracht, bleef de band wel optreden. Na een pauze tijdens de coronapandemie hadden ze nog een aantal shows, onder andere in De Kromme Haring, als voorprogramma bij Moonwatch en op festival Peel Slowly and See in Leiden. “De tent stond dan ook wel echt nokkie vol, dat was wel een bevestiging dat het wel goed zou komen met dit album, dat de plaat wel gehoord zou worden”, zegt Chris. 

Een aantal nummers van ‘...and still return…’ schreven ze al 8 à 9 jaar geleden, en bleven zich door de jaren heen ontwikkelen. “Sommige mensen hebben ze dus al gehoord tijdens shows, maar nu zijn ze als het ware bevroren op een plaat”, zegt Jacco. Ze hadden al langer het gevoel dat het tijd werd om weer een album op te nemen. “Net voor corona waren we daar ook aan begonnen, we hadden toen een stuk of vijf nummers opgenomen, maar toen kwam de pandemie en lag alles stil”, zegt Violet. 

Na het gat tijdens de coronaperiode, pakten ze de plannen voor het album weer op. “We hebben een aantal maanden nagedacht over de locatie. Het werd een oud landhuis in the middle of nowhere in Limburg. Mijn moeder huurde die plek met een aantal mensen en het leek mij altijd al een vette plek om op te nemen, maar ze ging stoppen met mee-huren. Daardoor kwam er ineens een deadline en moesten we doorpakken”, zegt Chris. Violet vertelt: “Het moest allemaal bij elkaar komen op die zolder van het landhuis. We hadden vijf dagen, met een harde deadline. Op vrijdag om 8u moest het huis leeg zijn.” Ze bouwden maandag op en donderdagavond waren 11 nummers opgenomen. Violet: “En alles live. We deden steeds maximaal 3 takes per nummer en daar kozen we er één van uit.” Alleen de achtergrondzang is op een ander moment opgenomen, vertelt Jacco. “Het duurde nog 2 jaar voor het echt op de plaat stond, maar het was die tijd echt waard. Het is goed dat we hebben volgehouden.”

De sfeer en de thematiek van dit album is herkenbaar voor mensen die This Leo Sunrise al langer volgen. “Maar er zit nu meer rijping in. Het is minder veilig, en meer groovy”, zegt Jacco. Chris vervolgt: “Vroeger leken we denk ik meer op wat iedereen deed. Wij zijn voor mijn gevoel wel hetzelfde blijven doen - dan wel ontwikkeld en verfijnd, maar we zijn niet radicaal veranderd. Intussen is de wereld om ons heen dat wel en daardoor klinkt onze muziek nu anders.” Volgens Jacco is hun muziek tegelijk lichter, maar ook ‘veel zwaarder’ geworden. “We zijn een vijfmansband, dus iedereen moet genoeg ruimte krijgen in de nummers. Dat is soms een zoektocht, maar uiteindelijk schrijven we alles met z’n allen. Daar ben ik heel dankbaar voor”, zegt hij.

Niet alleen de gangbare muziekgenres veranderden door de jaren heen, ook de managementkant van het ‘artiest-zijn’, valt hen op. “We doen alles in eigen beheer, dus ook de shows regelen en de marketing”, vertelt Violet. Chris: “We zijn er een tijdje uit geweest. Die nieuwe generatie pakt dit wel echt anders aan, en er zijn nieuwe boekers. Ik dacht dat het wel makkelijk werd om een showtje in Amsterdam te regelen, maar daarvoor moet je opnieuw een netwerk opbouwen.” Violet vertelt dat de band altijd een fijne omgeving had, waardoor ze de kans kregen om op gave plekken te spelen. Maar, zegt Chris: “Niet al die plekken bestaan nog en niet al die mensen boeken nog. We moeten onszelf er weer in prikken.” Bovendien was het volgens hen vroeger makkelijker om kleinschaligere shows te doen. “Als we een paar weken op tour gingen, hadden we vrijwel dagelijks shows in verschillende landen. Soms zat daar gewoon een huiskamer bij, dat kon toen nog. Nu nemen we meer plek in, en de muziek is harder.” Jacco vertelt: “Toen had hij nog een mini-drumstelletje en konden we makkelijker akoestisch spelen.”

© Matthijs Immink

Verder is het gebruik van social media een belangrijke verandering. “Eerst zeiden we dat we daar niet aan zouden beginnen, maar het maakt wel écht iets uit in deze tijd”, zegt Chris. Jacco vertelt dat hij wel plezier begint te krijgen in de socials. “Vroeger was dat gewoon geen onderdeel van je marketing, maar ik vind het eigenlijk wel leuk om korte video’s te maken over het proces. We beperken onszelf wel tot Instagram, Youtube en Bandcamp. Die laatste biedt ook een verkoopplatform en we zien al dat we makkelijk platen verkopen in Amerika.”

Op woensdag 1 april komt het derde nummer van ‘...and still return…’ uit. Vanaf 18 april is het volledige album te beluisteren op streamingdiensten. Ook is het album vanaf die dag te koop als dubbel vinyl LP. Op de fysieke plaat staan soundscapes van de omgeving waar het album werd opgenomen, die niet in de digitale release komen.