The Last Mandrill zweeft tussen dromerige klanken en rauwe uitbarstingen
EP release in Simplon met Helen Jewett en Eolith als voorprogramma
Eolith en Helen Jewett zetten direct de toon van de avond: van donkere, golvende rock tot shoegaze-achtige postpunk. De spanning bouwt gedurende de avond vooral op naar de EP release van The Last Mandrill, genaamd Therapy. Eolith en The Last Mandrill maken deel uit van Hit the North en samen met invaller Helen Jewett laten zij in Simplon ieder een heel eigen geluid horen.
Als eerste act van het voorprogramma start Eolith met een krachtige cadans. De melodieën van de zangeres klinken als een meeslepende pedaaltoon. De tijd lijkt even te vertragen, waardoor je jezelf in een hoopvolle somberheid waant. Waar Eolith anderhalf jaar geleden nog zenuwachtig het podium betrad, durft de band nu de hele ruimte te pakken.
Helen Jewett, de tweede act van het voorprogramma moet in de eerste paar nummers even loskomen. Logisch, want ze vallen last-minute in voor MOMSNAME. Maar wanneer Helen Jewett hun nieuwe nummers laat horen komt alles samen. Als een mengelmoes van IDLES, Fontaines D.C. en Joy Division leren zij hun krachten te beheersen. Deze sound staat de band goed.
Futurofobie
Na deze twee voorprogramma's verschuift de aandacht naar de release waar deze avond om draait: Therapy van The Last Mandrill, het project van Wybe Wiersma. Van fluisterzachte rust tot een muur van geluid: The Last Mandrill bouwt nummer voor nummer aan een hypnotiserend landschap waar klein en groot voortdurend in elkaar overvloeien. Met een indrukwekkend stembereik en een kwetsbare kopstem die aan Jeff Buckley’s sirenezang doet denken, laat Wybe verschillende kanten van zichzelf zien. Zijn muziek draagt de echo van alternatieve rock uit de jaren ’90 samen met een futurofobische wereldvisie, waar nostalgie en wanhoop de confrontatie aangaan met wat komen gaat. Therapy gaat over jezelf terugvinden in een wereld die je constant vormt, verdraait en overweldigt: over echo’s van liefde, verlies en herinnering.
In opperste concentratie en zonder onderbrekingen rijgen de nummers zich aaneen. Halverwege de set speelt The Last Mandrill 'Don’t You Know Me At All', het kortste nummer van de nieuwe EP. Na het abrupte einde hiervan, richt Wybe zich tot de zaal met een verrassend “Hallo Simplon!”, waarna direct weer het volgende nummer wordt ingezet. Het zijn deze momenten die de afstand tussen podium en publiek verkleinen.
Zoet nieuw geluid
De band lijkt zich opnieuw uit te vinden. Wanneer Wybe zijn akoestische gitaar omhangt en een tweede zangeres op het podium verwelkomt verrast hij de zaal met alternatieve collagepop. De sound wordt zachter en zoeter: alvast een voorproefje van de volgende EP. De teksten zijn goed verstaanbaar en ook hierin komt zijn stem tot zijn recht, maar het rauwere geluid van Therapy staat hem beter.
Hopelijk verliest Wybe zijn wilde haren dan ook niet, en gelukkig laat hij zichzelf met 'Saviour' horen zoals we hem kennen. Na het zoetere voorproefje van de volgende EP is het fijn om met die sound af te sluiten. Voor The Last Mandrill eindigt de avond niet met een punt, maar met een uitroepteken: de EP is uit en hij werkt betoverend!