Oude én nieuwe muziek van Sunday at Eight in de Resistor
Een reis door de muziek van Sunday at Eight, met een rauwe rockfinale van de nieuwe EP
Zaterdagavond maakten we een reis door de tijd met de Leidse indierockband Sunday at Eight. Tijdens het releaseconcert van hun nieuwe EP bouwde de band de spanning op door eerst een ruime samenvatting van hun eerdere repertoire in chronologische volgorde door te spelen.
De Leidse indierockband Sunday at Eight liet zaterdagavond 16 mei met een show in de Resistor voor het eerst hun nieuwe EP aan het publiek horen. Het is het derde werk van de band. In Leiden moet dat, volgens de presentator en tevens oud-manager van de band Jan Stroomer, automatisch aangeduid worden als een "drrrieluik". De naam van de EP, 'Tryptich', is dan ook niet gek gekozen. Maar we moeten nog even geduld hebben, zegt zanger Damiaan van Noort als hij het podium opstapt. De band zal eerst de hits van hun eerste twee EP's doorspelen.
En die muziek blijkt nog best oud. De eerste nummers werden namelijk uitgebracht in 2018. Van Noort vraagt zich dan ook af wie in het publiek "deze ouwe meuk" überhaupt nog kent. Het blijkt dat de band veel trouwe fans heeft, want vanuit de zaal wordt er geantwoord met wat protesterende kreten. Met de flamboyante piano van 'The Game' begint de band het optreden krachtig. Die klassieker is duidelijk geïnspireerd door het geluid van Queen, waarvoor frontman Van Noort zich achter de piano voegt. Dat noemt hij “weer wat onwennig”, omdat de zanger tegenwoordig vooral zijn gitaar in handen heeft. Toch genieten zowel de band als het publiek ervan om de vertrouwde nummers te horen, en ontspant de band zich tijdens het spelen van het bekende repertoire.
Ontwikkelingsdwarsdoorsnede
Door het aanhouden van de chronologische volgorde is de ontwikkeling van de muziek van Sunday at Eight goed te horen. Na de eerste paar nummers verdwijnt de piano van het podium en wordt het ensemble versterkt door een tweede gitaar. De muziek neemt meer zijn vrolijke indieklanken aan, waarbij zomerse surf rock-gitaren de leiding nemen. De band voelt zich er duidelijk comfortabeler mee en durft het optreden aan te sterken met interessante overgangen tussen de nummers. Dat het gezelschap goed op elkaar afgestemd is, valt te merken aan een spontane stop tijdens 'Billy', die volgens Van Noort “niet was afgesproken”. Tijdens het rustigere nummer 'OK Again' krijgt het publiek op de backdrop een onafgemaakte, nooit eerder vertoonde videoclip te zien. De animatie over een bruine beer, die zijn levensvreugde terugvindt door basgitaar te spelen in een band, is zo aandoenlijk, dat ik hoop dat we de clip toch snel online zullen zien.
Het optreden wordt een eerste keer kort onderbroken door presentator Stroomer, die een cheque te overhandigen heeft aan de band. Als oud-manager had hij enkele van de eerste singles in distributie staan, waarvan de Amerikaanse royalties nog aan de band moesten worden overhandigd. De monden vallen open als Damiaan de cheque opent met een bedrag van €4119, maar die gaan gelijk weer dicht als de lollige presentator een komma tekent tussen de twee enen.
Gastmuzikanten
Na negen ‘oude’ nummers wordt het publiek de zaal uitgestuurd, waardoor de spanning voor de nieuwe EP opbouwt. De band moet namelijk "ombouwen" en "zich omkleden". Maar eenmaal teruggeroepen in de zaal heeft de band niet alleen een andere outfit aan, ook heeft een vijfde muzikant zich bij het gezelschap op het podium gevoegd. De identiteit van de toetsenist wordt echter pas onthuld na de intro van het eerste nummer, als hij de zwarte monnikskap van zijn hoofd haalt: Joeri van Es versterkt de band op de orgelachtige toetsen. Een geluid dat goed past bij de nieuwe EP, dat een donker, rockachtig thema heeft. Doordat tijdens de single 'King Cobra' ook de duistere muziekvideo op de achtergrond afspeelt, zijn de vrolijke zomersferen tijdelijk uit de zaal van de Resistor verdwenen. “Dat is even wennen hè!”, zegt Van Noort. Bassist Sam van Tienhoven legt uit dat de jonge mannen in hun nieuwe muziek “nog wel de lieve jongetjes zijn, maar wat ouder en iets meer gedesillusioneerd door de wereld”. De nieuwe muziek is ontwikkeld, en vooral harder.
Maar voor de fans van het oude geluid is er ook nog het vrolijke 'Purple Skies' om op terug te vallen. En er is zelfs ruimte geweest op de nieuwe plaat voor het rustige nummer 'Ones and Zeroes', geschreven door Van Tienhoven en Van Noort samen, als “Lennon en McCartney”, zeggen ze zelf. Als de laatste noten van 'Weedon', de finale van de derde EP, klinken, vraagt de oplettende toeschouwer zich af wat de saxofoon op het podium doet, die bij geen enkel nummer is gebruikt. Het publiek gaat los als de oude bassist én saxofonist Bas Janson op het podium springt voor een toegift met het energieke nummer 'Why Can't We Be Friends', die het publiek aan het dansen zet en de avond met een knaller afsluit.
