Speedlord II: een volwassen gabberkermis op cassette in zwart-wit én neon

(Beeldmateriaal: Anan Striker)

Van 50 naar 150 tapes

Waar het eerste deel vorig jaar nog is verschenen als vijftig stuks in roze en groen, is dit tweede deel flink opgepompt: 150 tapes, vijftig per kleur, plus longsleeves in dezelfde drie tinten. De release is officieel gevierd tijdens een klein event bij Rafel, vlak voor Hard Attack, waar de tape die hele avond door de speakers blaft. ,,Na zes keer luisteren voelden mensen zich weer in een soort loop. Maar het werd goed ontvangen”, lacht Gysèle. De longsleeves doen het ook prima en dat terwijl de uitdaging juist is om de eerste release niet zomaar te kopiëren. ,,Hoe ga je de eerste overtreffen? Hoe ga je een tweede maken zonder dat het een tweede versie voelt?” is de kernvraag. Zowel de muziek als de look and feel dragen daaraan bij.

Speedlord 2.0

,,Ik laat gewoon alle verwachtingen los en kijk wat eruit komt.” Wat eruit komt, is een Speedlord 2.0: minder droog, muzikaler en met meer volle melodie dan het debuut. Dedicated this time to ‘Little Gysele’: “de eerste was een heel oldschool, simpel-achtig geluid. Deze heeft iets meer diepgang”. De rave-generator, het orgel en de cymbals blijven uiteraard op volle toeren draaien - dat is en blijft de lieveling - maar nu met rauwere kicks eromheen. En dan het tempo. Waar Speedlord I vooral rond 170 en 180 bpm blijft hangen, zit Gysèle nu op veel tracks rond 190. ,,Niet alle tracks, maar veel wel. Ik ben nog even een tandje erover gegaan.”

© Anan Striker

Canto Ostinato a la gabber: een track van tien minuten

De tape telt zeven nummers: zes vers gemaakt, plus één ouder nummer dat Gysèle ooit samen met drie vrienden heeft gemaakt. Dat nummer, met ingesproken teksten en allerlei bijdragen, staat al online maar krijgt nu een plek als bonustrack op de eerste kant.

,,If it makes you happy, it is no waste of time”, een van de samples op de plaat”. Het mantra van deze hele opgerolde muzikale weg van Speedlord. Begin bij de Speed Side, en je belandt bij All Cats Are Beautifull. “Ahh weah, ah weah” vocaalt je tegemoet, en de rave stabs vliegen je om de oren. Happy, maar dus geen happy hardcore. Allesbehalve, al snel belandt je in een door de akkoorden vliegende mineur bijna detuned supersaw. De katjes van de “Ahh Weah” verliezen hun baard opeens in de keel, om vervolgens in een bijna techno groove te vallen. Maar dan wel op zijn hardcore’s. Staaltje kunstwerk, omzeïl in een paar minuten te gooien zonder dat het een gabber carnaval wordt waar je hoofdpijn van in je bovenkamer krijgt. Er gebeurt meer in deze tape dan de voorganger, maar is veel beter te bereiden: de draaimolen op de kermis met veel meer tierlantijntjes is een stuk geolieder.

De afsluiter van de 42 minuten tellende cassette op de Lord side is een track - Speedlord Strikes Again - van tien minuten, geïnspireerd op de opbouw van het klassieke muziekstuk Canto Ostinato in de jeugd van Gysèle: elke keer komt er wat bij, tot het een hele gekke, klassieke hoek wordt. ,,Als iemand anders dit hoort, snapt hij het misschien helemaal niet. Maar voor mij is het echt kermisserig, op de goede manier”. En ja, je hoort dus arpeggio’s, gebroken akkoorden die een bijna trance-achtig gevoel creeeren, waar vervolgens weer een rollende rumble aan rave stabs doorheen vliegen. Ratelende snare rolls zwiepen als zweepslagen over de beukende hardcorekicks, die met een rustpauze van bijna een vliegen pianoakkorden over het toetsenpaneel omhoog gezwiept wordt waar weer een zooitje akkoorden perfect onder gelaagd is. Alsof een rits open- en dichtggezipt wordt, en er een stuiterballetje op en neer hupt. Mayhem, maar dan perfect gelaagd.

De trackindeling was deels een kwestie van cassette-logica: beide kanten hebben evenveel minuten (dat moet bij cassetjes!!), dus na zes tracks blijkt er nog ruimte voor een soort ghost track. ,,Dan is het ook een beetje zo uit te dokteren, wat gewoonhet beste bij elkaar past,” grijnst Gysèle. En uiteraard: weer een Speed- én een Lord-kant.

© Anan Striker

J-card? Daar is maar één de uitgekozen persoon voor: Anan Striker

Voor het artwork heeft Gysèle opnieuw samengewerkt met Anan Striker, die bij het eerste deel al vóór het horen van de muziek begint met tekenen. Dit keer ligt er keurig een mapje met previews klaar. ,,Daardoor ben ik verder die Speedlord-wereld in gaan duiken”. Overal zie je ook sigaretten, net als bij de vorige editie. ,,Ik heb ook sigaretjes getekend met smileys, dat hoorde er toch echt bij”.

Het centrale beeld komt van een breakdance-attractie op de kermis: twee karretjes die om een bol draaien, losgetrokken van elkaar zodat het kunstzinnig wordt. Anan gebruikt een originele foto, voorzien van een smiley. Die kan je in het kleine magazine in het plastic doosje niet missen. In zijn maandelijkse show bij Echobox Radio, Strictly Tapes, ontvangt hij Speedlord alvast voor een kleine interne en externe beschouwing van het plastic doosje, plus een sneak-peak van de tape.

Zwart-wit meets neon

De kleurenkeuze ontstaat uit een bewust contrast: zwart-wit artwork op fel neonpapier. ,,We hebben allemaal testen gemaakt met verschillende papieren die als neon op de markt verkocht worden. Maar het moest dubbelzijdig zijn. We kwamen vrij snel bij de kopieerstijl uit van zwart-wit”. De J-cards werden deze keer niet door een cassettebedrijf geprint en gevouwen, maar met de hand gemaakt - inclusief handgespoten elementen. ,,Omdat je meer tijd had, misschien?” vraagt Gysèle. ,,Ja, en om het meer in de hand te houden, letterlijk”, lacht Anan.

Waar de eerste tape “Early Rave in een nieuw trainingsjasje” is geweest, kent het vervolg “een volwassen gabberkermis”. “Ik ben gegroeid in het produceren. Maar we zijn met deze uitgave ook gegroeid in kijken hoever we kunnen gaan, wat we kunnen maken. En dit is eigenlijk nog vetter geworden”, zegt Gysèle.

Samples, stemmen en een laptopcrash

Gysèles eigen stem zit weer in de muziek, net als allerlei samples uit een groeiende verzameling. ,,Als iets vet klinkt, dan bewaar ik het in een map. Ik weet sowieso niet waar het vandaan komt”, vertelt ze. Het afmixen verloopt dit keer minder soepel. Een paar dagen voor een live set crasht Gysèles laptop, waardoor alle files corrupt raken. ,,Ik durfde niet naar Frietboer te gaan, hij doet normaal mijn mastering. Een jonge gast, Sem Asteriks, sound engineer die altijd op de feesten komt, bood aan te kijken wat hij ermee kon. Als dit niet lukt, dan is dit gewoon wat het is. Maar hij heeft zijn best gedaan om het afmixen nog goed te laten maken”. Uiteindelijk lukt het - en heeft Frietboer - bij één track, net als bij de eerste editie, de bonustrack nog kunnen afmixen.

Hard Attack feesten: klein maar fijn wordt steeds populairder

Via Hard Attack ziet Gysèle de scene groeien - al zonder grote ambities qua schaal. ,,We doen geen grote feesten, dat is niet ons ambitie. Maar we merken dat het groter wordt. Meer following, sneller uitverkocht”, zegt Gysèle. Het publiek is breed: jonge gasten van 18 tot 25 staan als eerste bij de merch om een tape te kopen, maar ook oudere gasten en mensen die Gysèle via Lowlands leerden kennen komen af op de muziek. ,,Dan zie je toch dat een ander publiek kennismaakt met hardcore vet!”

Tijdens een recente Boiler Room-set draait Gysèle tracks die mensen misschien niet meteen kunnen plaatsen. ,,Maar wel kennen van de oude wereld. Bij sommige tracks voel ik gewoon: je komt er heel hard ineens in bij de crowd: daar word ik helemaal enthousiast van. En natuurlijk heb ik een plaat gedraaid van deze cassette tape.

© Anan Striker

Persoonlijke favorieten

Gysèle heeft duidelijk favorieten. “Speedlord Strikes Again, keihard, heel vet.” Met “Mokum” is ze ook blij: ,,Die kick is echt behoorlijk. Die is heel dik”. En “All Cats Are Beautiful”, de rustigste van het stel: heeft een politieke ondertoon. Anti-politie, daar staat de titel vooral volgens Gysèle: “All Cats Are Beautiful is de verbloeming van ACAB.” Oftewel: All Cops Are Bastards. Die leus wordt onder meer bekend via de Britse punk- en skinhead scene. The 4 Skins maakt er in 1982 een songtitel van. Wie ‘cops’ door ‘cats’ vervangt, laat de herkenbare vier letters intact, maar geeft de boodschap een pluizige buitenkant: van confrontatie naar kattenliefde, althans op het eerste gezicht.

Maar denk ook naar verwijzingen naar gabber en happy hardcore bij bijvoorbeeld Alyhas & Liam Fattori. Een officiële gabberleus maakt dat er nog niet van, maar de woordgrap heeft ook buiten het protestbord een plek gevonden. Vier letters, meerdere lezingen en een kat die nergens van weet. Lekker tegen dingen aanschoppen: dat HOORT bij deze tape.

Toch zit er niet achter iedere titel een uitgedacht statement. Vaak ontstaan ze als momentopname. ,,Ik lag in bed en dacht: ja. Soms is het een werktitel en dan blijft hij hangen”. De tape gaat binnenkort ook te vinden zijn bij platenzaken Best Kept Records en Unit. Het verspreiden van de tape? Niet via een platform. ,,Dat is een drama. Dus dan hou ik het wel even uit de achterbak voor nu”.