Sonic Whip blaast Merleyn van haar sokken met strakke releaseshow
‘Nijmegen!’ Er klinkt gejuich uit de zaal. De band heeft zojuist haar eerste nummer gespeeld en heet het publiek welkom. ‘Godverdomme!’ grunt gitarist Meryn. En ze spelen verder. De Nijmeegse rockers van Sonic Whip openen hun albumrelease-show deze vrijdag meteen zoals je van ze verwacht: met raggende gitaren, stuiterend over het podium en met een glimlach van oor tot oor.
Sonic Whip groeit de laatste jaren hard. Ooit ontsproten vanuit een idee in 2018 in de tuin van de broers Florian (drums) en Meryn (gitaar) Bevelander. Inmiddels is daar ook bassist Kevin Clerence bijgekomen. De band was support-act bij Navarone, speelde op festivals als Zwarte Cross, toerde in Groot-Brittannië en werd zelfs in de USA gedraaid. Dit jaar stond Sonic Whip in het voorprogramma van Skunk Anansie. Met deze releaseshow bewijzen ze eens te meer dat ze dat meer dan waard zijn, en misschien maar eens voor de grotere podia moeten gaan.
Sonic Whip speelt deze avond nummers die op hun gelijknamige nieuwe album staan. Die plaat is gemaakt met hulp van producer Michael Smith (onder meer Engelse indierockband Wolf Alice) in een studio in de Belgische Ardennen. Deze avond presenteren ze hun album strak in pak en helemaal in het zwart, waardoor ze bijna een Nick Cave-vibe krijgen.
Het is heet in poppodium Merleyn. De koelte die de regenbuien brachten deze avond, lijkt de zaal nog niet te hebben bereikt. Dus is het ouderwets plakken. Maar hé, dat heeft ook wel iets rock ’n rolls. En dat is precies wat deze avond is: rock ’n roll.
De show is strak, de nummers lopen vlekkeloos in elkaar over. Het valt meteen op hoeveel deze mannen kunnen. Iedereen speelt én zingt. Ja, ook de drummer heeft een nummer - ‘Survive’. Hun muziek is een mengelmoesje van nineties grunge, hier en daar een vleugje ska, hardrock, strakke gitaarriffs, ouderwets goede solo’s en een doorstampende drum. Sonic Whip doet hier en daar denken aan Nirvana, De Staat en je merkt dat men ook goed heeft opgelet bij Navarone. Maar de band heeft vooral een fijne eigen stijl gevonden waarmee ze de zaal platspeelt. Ze zingen de longen uit hun lijf, wisselen riffs af met ‘lekker pielen’ en solo’s die vol overgave worden gespeeld.
De Nijmeegse rockers geven tussendoor aan dat ze blij zijn om in hun hometown te spelen. Er zijn zelfs mensen overgekomen vanuit Engeland om deze releaseshow te vieren. Meryn dankt ze uit de grond van zijn hart. Intussen laat hij trots de plaat zien. “We zijn voor de foto speciaal naar de White Cliffs of Dover gegaan.”
Wie denkt dat Sonic Whip alleen maar hier is om mensen op te zwepen met rock, riffs en een goede beat heeft het mis. Juist de nummers met meerdere lagen vallen op. Zo spelen ze 'Breathing out' van hun nieuwe album dat gaat over niet altijd goed in je vel zitten, twijfels, maar ook over in het nu leven. "En wat is er nou mooier dan hier samen zijn en deze avond met zijn allen mee te maken." Een ander nummer dat indruk maakt, is het rustigere nummer 'What if I'. Ze spelen het voor een groot deel akoestisch en zingen driestemmig. Wel jammer dat het publiek er doorheen blijft praten. Al lost dat zich tegen het eind van het nummer vanzelf op.
Inmiddels staat de band fiks te zweten op het podium. Er worden biertjes voor ze gehaald door mensen in het publiek die medelijden hebben met de heren die, alhoewel met een jasje minder, nog steeds in pak over het podium heen sjezen. Tijdens de laatste nummers doet Meryn nog een ererondje door de zaal, al spelend met de gitaar in zijn nek. De toegift begint akoestisch, maar al snel wordt er een elektrische gitaar gepakt en gaat de band samen met het publiek nog even los. Sonic Whip covert AC/DC en de Foo Fighters, headbangt, racet door de zaal, gaat voor grotere hoogtes.
En besluit dan dat het wel genoeg is. Door de zaal heen snellen de bandleden naar achteren om hun nieuwe album dan ook echt te verkopen. Ze krijgen juichend applaus van een oververhit publiek dat zojuist een goede tik heeft gekregen van Sonic Whip.
