Het Belgische Ronker bewijst in een ramvol Koorenhuis dat noisepunk prima samen kan gaan met zelfspot, Oasis-singalongs en een “ballad met een streep deathmetal”. Ondanks een aangepaste bezetting speelt de Antwerpse band één van de meest bezwete en energieke shows van de avond, terwijl frontman Jasper De Petter het publiek moeiteloos volledig naar zijn hand zet.
Een noisepunkshow met Kelis, Oasis en een streep deathmetal
“Er moet gezweet worden!!”, roept de zanger van Ronker in zijn heerlijk Antwerpse accent al vroeg in de set. Geen loze opmerking. Het Belgische noisepunkcollectief jaagt het ramvolle Koorenhuis in rap tempo richting een broeierige bende rondvliegend bier en piepende oordoppen.
Opvallend genoeg staat Ronker vanavond niet eens compleet op het podium. Normaal speelt de band met vijf muzikanten, maar in Den Haag ontbreekt één gitarist én zit er een vervangende drummer achter het drumstel omdat de vaste drummer net vader is geworden. Veel lijkt het optreden daar niet onder te lijden. De band klinkt nog steeds alsof ieder nummer op het punt staat uit elkaar te vliegen.
Ondertussen vertelt zanger Jasper De Petter dat het nieuwe album half nuchter geschreven en opgenomen werd. Iets waar volgens Ronker opvallend sombere nummers uit zijn ontstaan. Vervolgens kondigt hij een nieuw nummer aan als "een ballad”, met meteen de geruststellende belofte dat er “op het einde nog wel een streep deathmetal in zit”. Tegelijkertijd hoopt hij hardop “tegen de Dutch Disease op te spelen”, zichtbaar benieuwd hoe een zaal vol stuiterende Sniestergangers op zo’n nummer gaat reageren. Veel rustiger wordt het uiteindelijk nergens, want bij Ronker klinkt zelfs een ballad nog als een heerlijke bak herrie.
Drie jaar geleden stond Ronker nog in de foyer van het Koorenhuis. Vanavond oogt alles groter, zelfverzekerder en een stuk losgeslagener. Halverwege balanceert Jasper De Petter gevaarlijk op de speakers, uitkijkend over de moshpit die Ronker ondertussen volledig op gang heeft gekregen.
Het laatste nummer begint vervolgens doodleuk met ‘Milkshake’ van Kelis. Alsof het allemaal nog niet vreemd genoeg geworden was. Even later moet de hele zaal ook nog meezingen met een stukje ‘Wonderwall’. Zelfs midden in alle noisepunk verandert het Koorenhuis moeiteloos in een luidruchtige Oasis-karaoke.
Ronker oogt ondertussen als een band die de afgelopen jaren zichtbaar gegroeid is en heel erg goed begrijpt hoe je een zaal volledig naar je hand zet.
Midden in alle noisepunk verandert het Koorenhuis plots volledig in een luidruchtige ‘Wonderwall’-karaoke.
