Waar waren we gebleven? Ohja, Sniester. Dag een was de slijtageslag die je van het festival gewend bent en dag twee belooft niet veel beter te worden. Of nouja, muzikaal gezien natuurlijk wel. Wat staat er op het programma? Naast de gebruikelijke bak herrie: twee acts met het woord Thump in de bandnaam, genderbendende theaterrap, een Haagse singer-songwriter van de buitencategorie, imkers en nog veel meer. Wederom verdeelde de redactie zich in drie teams en gingen we op pad.
Sniesterroute: Bandnaamgalore
Met deze route verkennen we de artiesten met de mooiste bandnamen. Van ratten met dolken tot iets met een honingbijtje, wat bezielt deze artiesten toch? En nog belangrijker: hoe klinkt dat dan?
De frontman opent zijn biertje, kijkt lieflijk het publiek van het Paardcafé in en zwaait wat verlegen naar het publiek, “Hallo allemaal, wij zijn Captain Kaiser, van België.” Na een uitgebreide soundcheck is het geluid nog niet helemaal naar behoren, maar dit mag de pret voor de opgetogen Belgen echter niet drukken. Zanger Sascha Vansant danst wat over het podium en haalt zo nu en dan een drumstok tevoorschijn om op gepaste en ongepaste momenten op de bekkens te slaan. De band klinkt een beetje als blink-182 achtige poppunk, maar dan net ietsjes harder. Er valt prima op te headbangen, al reikt het soms uit naar screamo en lijken de teksten bedoeld te zijn voor pubermeisjes. De heren raadden ons aan om hun landgenoten Sons te checken in de Grote Zaal. We zetten ze op de lijst.
Maar eerst: The St. Pierre Snake Invasion (TSPSI) in The Grey Space is een beetje een vreemde eend in de bijt op het festival: niet donker genoeg voor diehard metalfans, maar veel te hard en weird voor een deel van het publiek. De band start met het publiek een fijne show te wensen: “Enjoy yourself with a condom!”. De neonkleuren van bassist Sanjay Patel, roze pak (!), gele gitaarstrap en oranje kabel, shinen ons tegemoet. De band knalt erin en geeft 100%, waardoor de vijf bandleden na één nummer al compleet bezweet zijn. De sounds en ritmes van de harde alternative liggen wat moeilijker in het gehoor en beklijven daardoor niet helemaal. Dat betekent zeker niet dat het een slechte show is. De band speelt strak, entertaint beide zijden van het hoekpodium en heeft de geluidseffecten onder controle. Vocalist Damien Sayell beloofde ons al dansjes in de Sniestervoorpret. We hebben de camel walk niet kunnen onderscheiden, maar we hebben wel de "voetshuffle", "handklap met heupbeweging" en "de dirigent" weten te ontwaren. De zanger heeft daarmee zeker bewezen dat mensen met rood haar kunnen dansen.
Het is geen geheim dat België een broedplaats is voor goede muziek. Als een van de grotere namen van de Sniester line-up, had Sons veel verwachtingen waar te maken. Wanneer de lampen van de Grote Zaal gedimd worden, horen we het Italiaanse 'Nel Blu Dipinto Di Blu' ("Volare, ohoh. Cantare, ohohoho", je kent het wel) uit de speakers komen. Langzaam stroomt de zaal al zingend vol. Dan, heel plotseling, rent drummer Thomas het podium op voor een kneiter strakke drum solo. Daarmee is de toon gezet. Met een soort fusie van noise, punk en garage-rock zet Sons een meedogenloze goede show neer. Dat lijken zij echter zelf nog niet helemaal door te hebben. Het viertal, die hun bandnaam te danken heeft aan de vriendschap van hun vaders, staat statisch op de planken. Dat vertaalt zich naar de houding van het publiek. Het duurt niet lang voordat dit volledig omslaat. Een groepje start een mosh-pit die zo aanstekelijk blijkt dat de gehele zaal, van links tot rechts tot middenachter, erbij betrokken raakt. De bandleden kijken elkaar en lachen, en zetten nog een tandje bij. “Wat is er toch mis met Den Haag? Jullie zijn zot!” Er is geen enkel persoon die niet uit zijn plaat gaat. Voldaan, maar bedolven in zweet en blauwe plekken, is het tijd om Sniester af te sluiten in de Zwarte Ruiter.
Batmobile wordt als grondlegger van de psychobilly scene gezien, een variant van de rockabilly en een genre dat de gemiddelde Sniesterbezoeker zeker kan waarderen. Zelf noemen ze het B-muziek, gebaseerd op B-films: slechte grappen, horror, bloot vlees en de tijd van je leven. Het trio speelt al een slordige 40 jaar samen in deze bezetting en heeft op heel wat grote internationale podia en festivals gestaan. Vanavond vinden we ze als afsluiter in de Kleine Zaal van PAARD, een podium waar ze volgens henzelf alweer zo’n 30 jaar niet hadden gestaan. De show is strak en ook nieuwere nummers zoals ‘Rock & Roll And Alcohol’ gaan er als koek in bij het publiek. Opblaaskrokodillen en ballonnen vliegen baldadig in het rond terwijl er luidkeels wordt meegezongen. Batmobile doet waar het goed in is: psychobilly met een duister randje. Maar voor de Sniesterbezoeker die de band niet ‘van vroeger’ kent is de show wellicht niet zo verrassend als deze had kunnen zijn. Er zit weinig afwisseling in en de grapjes over ouderdom en vroeg naar bed gaan hadden achterwege gelaten kunnen worden.
“I am John, he is John: we are John.” Het is geen gemakkelijke bandnaam als je het Londense post-punk duo op de streamingdiensten wilt checken. Dus dan moet je maar naar de Zwarte Ruiter. Daar staat men tevens te trappelen om de laatste Sniester act te mogen bijwonen. Het is een goede voorbode als het publiek al uit hun plaat gaat tijdens de soundcheck. Vanaf het eerste aangeslagen akkoord breekt er complete chaos uit. Stagediven, crowdsurfen, stoten en beuken: niemand is hier vies van, al heb je ook niet veel keuze. Er komt namelijk te veel geluid en energie uit deze tweemansband. De drummer en zanger, wiens warme, donkere stem ons doet denken aan die van Joe Talbot (IDLES), heeft het tussen de nummers maar druk met het wegvegen van het zweet op zijn drumkit. Na twee dagen Sniester, is hij niet de enige.
De voornamelijk AGGA - route
Op de tweede dag van het festival is de Haagse vertegenwoordiging als vanouds sterk. Een route langs al het moois dat (bijna) Haagse acts ons kunnen bieden. Een klein uitstapje naar acts van buiten de stad wordt natuurlijk wel gemaakt, we zijn immers geen beesten op de redactie van 3voor12 Den Haag. Hoewel sommige redactieleden er wel een voorkeur op nahouden voor beestachtige muziek. Enfin, de zoektocht naar Haagse parels in de oesters van het beukgedruis op Sniester.
Uit frustratie rennen we de zaal van Het Koorenhuis in voor Ploegendienst. Alsof Fight Club plaatsvond in Den Haag. De zaal was volgepakt, de sfeer optimaal, het testosteron kleefde tegen het plafond en de zweetklieren stonden maximaal open. De band betoverde het publiek en ontbood het alles te geven wat het in zich had. Wat zich openbaarde was een catharsis van opgekropte levenslust en – ronduit – lol. Onbeschaamde lol. En met het nieuwe album IK slaat die lol uitstekend over op het hongerige publiek. Rap, metal, punk: alles wat bonkt, knalt, ontlaadt en explodeert. Alles in een optreden. Met die volle ervaring op het geestesoog pakten we ook nog een stukje herrie mee. En we leefden nog lang en driftig, hoewel we hopen dat de stagediver die headfirst in een leeg gat sprong en de grond kuste, er geen klachten aan heeft overgehouden.
De krenten uit de pap
Iedereen weet het, maar niemand zegt het hardop: er zitten bij 3voor12 Den Haag best wat zelfbenoemde muzikale snobs. Twee daarvan gingen op de Sniesterzaterdag op pad om wat zij de krenten uit de pap noemden te aanschouwen. De vraag is: is dat gelukt?
Sniestervoorpret: Haagse editie, deel 1
Het is weer bijna tijd voor Sniester en we weten allemaal wat dat betekent: gitaren, zwetende lijven, rock 'n' roll en nog meer gitaren. Maar met negentig acts kan het lastig zijn om door de bomen het bos te zien. Daarom vroegen wij alle Haagse acts op het programma waar jij heen moet. Volg je het nog? Dit is de eerste helft van de Haagse editie.
Sniestervoorpret: internationale editie, deel 2
Het is weer bijna tijd voor Sniester en we weten allemaal wat dat betekent: gitaren, zwetende lijven, rock 'n' roll en nog meer gitaren. Maar met negentig acts kan het lastig zijn om door de bomen het bos te zien. Daarom vroegen wij wat acts waarvan wij vinden dat iedereen die moet zien wat zij vinden dat wij moeten zien. Volg je het nog? Dit is de internationale editie, deel 2.