Na weer een jaar wachten is het eindelijk lekker weer buiten. Volkomen toevallig hebben we even lang moeten wachten op ons favoriete rammelrockfestival Sniester. Op de eerste dag zagen we prachtige weirdo's, rockbands in elke vorm en kleur en een shitload aan kneitergoede muziek. Sniester is terug baby en 3voor12 Den Haag deed er verslag van door via drie (gedeeltelijk) thematisch overkoepelende routes het festivalterrein op te gaan.
Sniesterroute: Excentriekelingen
Team Excentriek wil koste wat kost de buitenbeentjes opsporen. Een wervelwind aan acts bestormt vanavond het podium, waar moeten we beginnen? Turend naar het brokkenschema, een bewuste naamgeving voor het tijdschema van Sniester, valt ons oog op enkele eigenzinnige acts.
In de zaal van het Koorenhuis staat een menigte braaf te wachten op Caroline Rose. Er is wat uitloop. Tijdens de show wordt langzaam duidelijk waarom dat zo is. Opener ‘Tell Me What You Want’ is met de tekst: “Testing testing, is this thing on,” akelig realistisch, de bandleden horen namelijk niets van het geluid. Met een zichtbare raadselachtige blik slingert Caroline gortdroge opmerkingen de zaal in: “Is everyone satanic here? I have the feeling that every band I’ve seen here is Satanic. Hail Satan! By the way I have a stalker that thought I was satanic.” Goede afleidingsmanoeuvre, wij zien de 666 wel op het pedalboard pronken. De poging om het ijs te breken wordt met een doodse stilte ontvangen, waardoor de songschrijver er uit irritatie een schepje bovenop gooit: “It’s like we’re vaping so hard,” als antwoord op de rookmachine. Songs van album ‘The Art of Forgetting’ passeren de revue, terwijl Caroline met een starre blik het publiek probeert af te lezen. Verwarring alom: “Can you guys hear anything in the room? We can’t hear anything and you guys are so hard to read.” In de zaal is het geluid prima afgesteld en de bandleden zijn op miraculeuze wijze juist heerlijk op elkaar ingespeeld. Vooral bassist Mike Dondero weet met zijn spel zich akelig goed op te sluiten in de drumpartijen. Wauw. Het resultaat is wel dat er grotendeels een statisch optreden wordt gegeven, wat bij thema’s als existentialisme en het opklimmen na een relatiebreuk ergens gepast aanvoelt. Zo introduceert Caroline ‘Miami’ met: “I'm an adult, I’m not going to cry during this next song.” Tegen het einde, als de geluidsproblemen zijn opgelost, vangen we toch een glimp op van hoe het optreden had kunnen lopen. ‘More of the same,’ ‘Jeannie Becomes a Mom’ en ‘Feel The Way I Want’ worden bijgestaan met kekke dansjes, een dikke glimlach en een laatste gortdroge opmerking: “We’re gonna play our greatest hits now.” Zo’n eigenzinnig hoogtepunt hebben wij bij de redactie nog nooit meegemaakt.
Bo Black & The Tokky Slippers - route
Deze route klinkt als de titel van een foute camping western en zou dit ook zijn als dit genre bestond. We gaan op zoek naar kleurrijke karakters, bijzondere scenes en soundtracks die in deze film thuis zouden kunnen horen.
We zijn tijdens deze route voldoende kleurrijke figuren en muziek tegengekomen die een rol zouden kunnen hebben in de camping western: de fashionista’s van Bo Ningen die alleen kijken maar niets zeggen in de saloon aan de bar, Tokky Horror die de campingdisco organiseert, Bob uit Zuid met zonnebril voor zijn tent op een klapstoeltje, Magic Tom & Yuri als animatieduo voor de kinderen op de camping en JC Thomaz & The Missing Slippers als bende bad boys met als bendeleider oppercowboy ‘finger fast’ Fabio. Black Honey vinden we helaas terug in de deleted scenes op basis van dit optreden, maar de nummers van de plaat kunnen we wel gebruiken. De film zal wel een andere opbouw nodig hebben dan onze route. Onze grote hoogtepunten zaten vooral in het begin, dat zou toch meer naar het einde toe moeten zijn.
De herrieroute. Of toch niet?
Een vaste waarde in onze Sniesterverslagen is al jaren dat #teamherrie op pad gaat om de beste herrie voor u, onze gewaardeerde lezer, te omschrijven. Ook deze vrijdag togen twee redacteuren vol goede moed richting het festival om precies dit te doen. Wat extreem lawaai betreft, bleek het deze vrijdag echter best mee te vallen. Geen grindcore. Geen mathcore. Maar ook: geen nood, #teamherrie past zich aan en wist toch nog de nodige decibellen uit het programma te vissen, in de wetenschap dat de zaterdag er ook nog is.
Terug in de foyer van het Koorenhuis blijken niet alleen wij problemen te hebben met het geluid. Het Belgische Heisa is namelijk nog volop aan het soundchecken terwijl het optreden al had moeten beginnen. Als het drietal eenmaal begint, blijken de problemen verre van over. Met de zwaar vervormde zang krijgt de postrock van het drietal een hypnotiserend karakter, maar er is ook ruimte om te rocken. Heisa bevindt zich in hetzelfde straatje als een dozijn andere Belgische bands, maar weet met zijn experimentele geluid toch te verrassen. Jammer dat het geluid in de foyer van het Koorenhuis opnieuw niet meewerkte.
In de Kleine Zaal van PAARD drommen Gallus-fans samen om zich te laven aan venijnige Schotse raprockpostpunk. Gallus speelt alles wat ze zelf tof vindt, dus een echt dekkende term voor alle invloeden is er nog niet. Maar het is lekker om temidden van een avondje drifting rock en soepele en slicke gitaarriffjes een aantal boze en geëngageerde gasten los te zien gaan. Een toefje Sleaford Mods, een heel klein randje Dropkick Murphys, maar vooral heel veel eigen smoelwerk. Het is punk, maar ook weer net niet. Het is rock, maar dat dekt niet de lading. Het effect spreekt echter boekdelen. Een steeds warmer wordende zaal. Een fijne klik tussen band en publiek. Een geestige voorman die de eigen bandmanager - John - te kakken zet voor een volle zaal. De Gallus-mensen leveren. Wederom een prima geplande band op een prima moment van de avond.
Voor de echte hardcore herriebeukers is het nog lang nagenieten in de dampende kelder van Grey Space. Er wordt gedanst, gemoshed, getongd en gezweet op de rauwe rockgaze van J. C. Thomaz & The Missing Slippers, maar het hardst wordt gehakt op de hardstyle-frenzy van de Vlaamse formatie Klakmatrak. Holy fuck wat een energie. Alsof de jaren ‘90-tijd in de Rotterdamse Energiehal samengeperst in een uur over je wordt uitgestort (talk about Pinksteren). Hardcore terror met happy hardcore-elementen (en Christina Aguilera), maar ook met een verse bak noise en scheurende gitaren. Klakmatrak slaat de bezoeker genadeloos de nacht in. Op naar dag twee.
Sniestervoorpret: Haagse editie, deel 1
Het is weer bijna tijd voor Sniester en we weten allemaal wat dat betekent: gitaren, zwetende lijven, rock 'n' roll en nog meer gitaren. Maar met negentig acts kan het lastig zijn om door de bomen het bos te zien. Daarom vroegen wij alle Haagse acts op het programma waar jij heen moet. Volg je het nog? Dit is de eerste helft van de Haagse editie.
Sniestervoorpret: internationale editie, deel 2
Het is weer bijna tijd voor Sniester en we weten allemaal wat dat betekent: gitaren, zwetende lijven, rock 'n' roll en nog meer gitaren. Maar met negentig acts kan het lastig zijn om door de bomen het bos te zien. Daarom vroegen wij wat acts waarvan wij vinden dat iedereen die moet zien wat zij vinden dat wij moeten zien. Volg je het nog? Dit is de internationale editie, deel 2.