Ook dit jaar zijn er weer duizenden uit Leiden en verre omstreken gekomen om zich te laven aan het hertje, al was het gelukkig wat minder druk dan het avonddeel van vorig jaar. Voor het eerst in jaren waren er geen twee, maar drie podia. P1 en P2 waren traditioneel aan beide korte zijden, en ditmaal ook P3, met onder andere een silent disco met veel dj's. Droom mee met onze verslaggevers bij optredens onder reusachtige dromenvangers bij deel twee van Werfpop 2023: de avondeditie - van WIES tot Hang Youth.
Splendid
Broeierig participatiefeestje
Tien jaar geleden was Splendids mix van reggae, rock en soul ook te horen op Werfpop, iets waar de band tijdens het optreden een paar keer naar verwijst. Wij zaten toen nog in de moederschoot van 3voor12 Den Haag, dat meldde: “Al bij het allereerste nummer laat de band iedereen springen. De hitte weerhoudt niemand ervan om mee te springen, te dansen en te zingen.” Het is vandaag tien graden warmer dan toen, dus Splendid bereikt niet iedereen vanaf het begin, maar de band reist vast richting Jamaica. De zon is achter de wolken verdwenen, maar de band weet de tropische temperatuur van een half uur eerder moeiteloos op te roepen.
Dan valt na twee nummers de band opeens stil - de stroom op P1 is uitgevallen, P2 wiest in de verte door. Het tiental drukt zich op of vouwt zich in yogahouding, wachtend tot Edison succesvol aangeroepen is. Na vijf minuten kan het feestje verdergaan en danst het publiek massaler mee dan eerst. Zanger Patrick Schmitz ontbloot zijn gespierde bovenlijf en onthult een tattoo van een revolver met een vlaggetje uit de loop. Er is weer een verrassing, nu een leuke. Hans van Bommel wordt op het podium geroepen: deze superfan is voor de vijftigste keer bij een concert van Splendid, hij krijgt applaus van de toeschouwers en bier van de band.
Naast de zanger staan er nog negen bandleden op het podium: twee saxofonisten, een bassist, een drummer, een gitarist, een toetsenist, een percussionist en twee achtergrondzangeressen die zich door de hitte dansen. Vooral saxofonisten Bart en Jort Goderie, broers, en bassist Bart Jan Kerckhoff zwepen het publiek op. De band roept op het publiek op tot “een participatietraject”: “Het helpt de gemeente… Het optreden is al leuk, maar het kan fantastisch worden.” De set is er één van crowdpleasers, hun bekendere nummers komen voorbij, zoals ‘Back in the days’, ‘Longing for your love’ en ‘Again’. Dat helpt allemaal om het gras voor P1 te veranderen in een dampend, dansend veld. ‘The beach’ wordt massaal meegezongen, al is het, zoals de tekst gaat, “too hot in the shade.” Zanger Patrick vat zijn gevoelens voor de Leidse ontvangst samen: “Ik hou van mijn buren!”
Rogier van Nierop
Feest lekker, maar lief blijven!
Personal Trainer
Winnende losers
Personal Trainer zou zo de volledige soundtrack van een Judd Apatow-film (denk Superbad) kunnen maken qua sfeer die ze uitstralen. Vrolijk falend door het leven, maar de muziek trekt je naar binnen als een draaikolk. De warmdraaier is een beetje lui totdat de zanger de micstand de lucht in heft als een banier en de trompet van sussend naar snel schiet. Hoofdpersonen in de liedjes zijn je dagelijkse antihelden die mazen in de maatschappij glippen, relateerbaar voor iedereen die laat in de nacht zich heeft voorgenomen het leven om te gooien. In de thema springt vooral ‘Former puppy’ eruit als dolmakende desillusie, makkelijk mee te zingen en met triomfantelijke trompet.
Bij bijna elk nummer kan het publiek met gemak invallen, en er is zelfs een stukje participatie waarbij een dame de stage op getild wordt om een tweede tamboerijn te bemensen. Inmiddels dampen de bandleden praktisch en sneuvelen de shirts, waarna de bandleider overgaat in een bedwelmende buikdans. Zelfs dansen wordt aangemoedigd tijdens ‘Rug busters’, funky vreugde met een Fatboy Slimverwijzing. Tijdens de tweede helft van de set barst het echte circus los. Één track verandert in volledige camp met pianopret en geinige stemfilters. Op een ander moment doet de toetsenist alsof hij zingt terwijl de zanger souffleert in een persiflage van playback. Jongleren met de tamboerijn mislukt jammerlijk, maar de aanstekelijke muziek lijdt niet onder al deze stunt.
Één van de uitsmijters bevat een breakdown die toch het best omschreven kan worden als terrorcore, en er gaan zelfs een paar toeschouwers bewust hakken. Ook ontstaat er een mosh die helaas maar op een laag pitje staat. Naast veel applaus krijgt de band als beloning van één van de bezoekers ook nog een kaasbroodje toegeworpen, alhoewel de zanger wel toegeeft dat ze al best wel wat bolletjes backstage hebben. Dit is slechts één van de grappige momenten, maar samengevat is de set energieke anarchie.
Bas Kleijweg
Sticks
Zinderende introspectie
Sticks (met support van trouwe MC Kubus) mixt de rol van muzikant en motivatiespreker tijdens een optreden met lyrics die scherp zijn op het nano-niveau. Gehuld in het zwart en met spaarzame belichting beginnen de nummers beschouwend en naar binnen gekeerd, waarbij voor het perspectief sommige helemaal uit 2007 stammen. Sindsdien is de artiest natuurlijk veranderd, en de balans tussen oude levensstijl en nieuwe verantwoordelijkheden wordt afgewogen in het koele ‘Vogelvrij’. Van veraf op het publiek kijkend valt pas echt te zien hoeveel loyale fans er zijn meegekomen, en de rapper rekent erop dat ze nieuwe bekeerlingen maken door naaste publieksleden mee te laten veren op ‘Gekke Gerrit’, een hilarische tirade over tryhards.
Maar het succes is Sticks niet naar het hoofd gestegen: hij kan ook spotten over zijn schrijfproces en de soms wat gezochte schijnrijm, en verkondigt zijn dankbaarheid voor wat hij heeft in ‘Privileges’. Geen van de bars klinken echter bizar, en de mix van Engelse en Nederlandse termen liggen natuurlijk in het oor. Hij staat echter niet alleen op het podium: ook Kubus krijgt de kans om te shinen en verandert de draaitafel tijdelijk in een spinnewiel dat waanzinnige geluiden weeft. Het publiek blijft even enthousiast en speelt volleybal met een stel ballonnen en zelfs een verdwaalde pleerol.
Er komt veel werk langs van meest recente album ‘Alles over hoop’, waaronder ‘Onbetaalbaar’, een collab met Paul de Munnik die ook solo feilloos klinkt. Rode draad blijft het hoofd helder houden over wat er echt toe doet in het leven. Een set vol klasse zonder kapsones.
Bas Kleijweg
Crowdsurfen, slamdancing en stagediven zijn ten strengste verboden…
Hang Youth
Protestpunk viert dubbel feest bij het afsluiten van Werfpop
Diep in de avond is het tijd voor de headliner. De punkband Hang Youth heeft de afgelopen jaren naamsbekendheid verworven door moderne protestnummers over huidige politieke en maatschappelijke onderwerpen. In dat opzicht is het dan ook een extra speciale avond voor de band. “Iedereen gefeliciteerd!” roept Abel van Gijlswijk, zanger van Hang Youth. Hij verwijst naar de val van het kabinet Rutte IV de avond ervoor. Met nummers zoals ‘Ik geef een nier voor geen Rutte IV’ is te horen dat de band zacht gezegd geen fan is. De avond is dan ook dubbel feestelijk voor de band: het afsluiten van Werfpop en het nieuws van zaterdagavond. Van Gijlswijk roept ook al “Ik geef mijn lijf voor geen Rutte V, ik snuif een bamischijf voor geen Rutte V.”
In de muziek van Hang Youth komen nog veel meer maatschappelijke uitingen naar voren. Met nummers over Shell en Tata Steel neemt de band een echte protestplek in zoals punkrock ooit begonnen is. En punk is het zeker: harde gitaren en een denderde bas vormen een echte wall of sound. In korte stoten krijgt het publiek een zee aan punkrock over zich heen.
Niet alleen de muziek gaat hard, ook de lichtshow is groots. De leden van Hang Youth zijn vooral te zien als silhouet: doordat al het licht van achteren het veld op schijnt, zie je alleen de uitlijnen van de bandleden. Het zorgt voor een mooi effect, waarbij je ze heel goed ziet springen, spelen en schreeuwen.
Op het podium zijn meerdere vlaggen te zien met verschillende uitingen. Vlaggen met het Shell en VVD-logo, een Iraanse vlag met een feministisch logo erop en een Nederlandse vlag, ondersteboven met de hamer en sikkel in het midden. Net als de bandleden worden de vlaggen van achteren belicht en zijn ze goed zichtbaar in het donker van de avond.
Hang Youth is anti-establishment en dat laten zij op zaterdagavond weer goed laten zien: kapitalisme is slecht, geld is nep en de Belastingdienst is misschien een leuk idee, maar slecht geregeld. De band heeft van zich laten horen en iedereen die aanwezig was, weet waar ze voor staan. Een ijzerharde act die het publiek met veel energie naar huis stuurt.
Maxime Kok
