Sam Greenfield en Philip Lassiter zetten De Spot op z’n kop
Van voetbalfeest naar funkexplosie tijdens Zeeland Jazz
Het publiek zit verzameld op de trappen in De Spot. Niet voor de muziek, nog niet althans. Eerst moet er iets anders gebeuren: Nederland speelt tegen Zweden op het WK. Op het grote scherm wordt de wedstrijd gevolgd en als de 5-1 op het scorebord verschijnt, barst gejuich los. De lampen gaan aan en uit, de overwinning wordt gevierd. Pas daarna verplaatst de aandacht zich naar het podium, waar Zeeland Jazz een dubbele Amerikaanse topavond presenteert met saxofonist Sam Greenfield en trompettist Philip Lassiter.
Na een succesvolle middagshow in het Molenwaterpark is het nu tijd voor de clubsetting. Festivaldirecteur Maurits Portier wijst er trots op dat Greenfield met band gisteren nog in Londen stond en morgen weer terugvliegt. Vanavond is Middelburg de tussenstop. Met het speelse ‘Dinky Doinky’ zet Sam Greenfield meteen de toon. Elektronische geluidjes, funky grooves, jazzy gitaarlijnen en natuurlijk zijn virtuoze saxofoonspel vormen een onweerstaanbare combinatie. “You guys just beat Sweden,” grijnst hij richting het publiek. “Pure dedication.” Greenfield blijkt niet alleen een geweldige muzikant, maar ook een charmante verhalenverteller. Tijdens ‘Chips & Dip’ en het luchtige ‘Ocean Breeze’ praat hij met het publiek over Zeeland, stranden en de verschillen tussen goede en slechte ‘spots’ in het leven. De ontspannen sfeer past perfect bij zijn muziek, die moeiteloos schakelt tussen jazz, funk en fusion.
De band speelt met zichtbaar plezier. Gitarist Tommy Creighton en toetsenist Matt Wong krijgen volop ruimte om te schitteren in lange, smaakvolle solo’s. In nummers als ‘Kave Doz’ en ‘King Bozzi’ bouwt de groep de spanning steeds verder op, met stevige grooves, scheurende gitaarpartijen en zangerige Hammondklanken. Ook humor ontbreekt niet. Greenfield beweert met een stalen gezicht dat hij eigenlijk in Nederland geboren is. “Just trying to fit in.” Even later volgt ‘River’, een verrassend lief nummer over hoe moeilijk hij het vindt om zijn hond achter te laten tijdens tournees. “I have a wife,” zegt hij droog. “But I can Facetime with her.”
Van de videogamewereld van Mario Kart in ‘Ending Credits’ tot Japanse jazzfusion-invloeden en het nieuwe ‘Cig Break’: Greenfield en zijn band blijven verrassen. Tegen de tijd dat afsluiter ‘Blue Raz’ losbarst, compleet met knorrende baritonsax en een laatste ronde indrukwekkende solo’s, is de zaal volledig gewonnen. Na een reeks boksjes met bezoekers op de voorste rij zit zijn werk erop.
Veel tijd om bij te komen is er niet. Een half uur later staat het podium vol met liefst tien muzikanten van Philip Lassiter. De voormalig blazersleider van Prince’s New Power Generation brengt een compleet andere energie mee, met minstens zoveel vuur.
Vanaf opener ‘No Sleep’ is duidelijk dat dit een energiek concert gaat worden. Een muur van blazers, pompende baslijnen en funky grooves dendert door De Spot. Sommige bezoekers zetten zelfs een stap achteruit wanneer de eerste noten door de zaal knallen. Lassiter is een bandleider pur sang. Met kleine handgebaren stuurt hij zijn grote ensemble moeiteloos door een repertoire waarin funk, soul, gospel, jazz en hiphop voortdurend door elkaar lopen. Het klinkt losjes, maar tegelijkertijd uiterst strak.
De energie spat van het podium. In ‘Repent’ klinkt een flinke dosis James Brown door, terwijl ‘Party Crashers’ nadrukkelijk verwijst naar de erfenis van Prince. Tussendoor vertelt Lassiter dat hij en Greenfield regelmatig samenwerken. “Pretty cool to be here together.” Publieksfavorieten als ‘Sunday Threads’, ‘Simmer Down’ en ‘Soul of the World’ maken duidelijk waarom Lassiter wereldwijd zo hoog staat aangeschreven. Vooral dat laatste nummer groeit uit tot een hoogtepunt van de avond. De hoopvolle boodschap over verbondenheid en een betere toekomst wordt gedragen door krachtige zang en een onweerstaanbare groove.
Ook zangeres Josephine Marie speelt een hoofdrol. In het dreigende ‘Babayaga’ zorgt ze voor kippenvel met haar indrukwekkende uithalen, terwijl ze later samen met Lassiter schittert in het zwoele ‘Wildest Dreams’. Naarmate de avond vordert, komt het publiek steeds verder los. Voor het podium wordt gedanst, meegeklapt en meegezongen. Een uitzinnige rockmedley met onder meer ‘Always On The Run’, ‘Are You Gonna Go My Way’ en ‘Give It Away’ zorgt voor een extra uitbarsting van energie.
Maar het absolute hoogtepunt volgt pas tijdens de toegift. Wat begint als een klein geïmproviseerd liedje groeit uit tot een kolkende mix van soul en gospel. Het publiek zingt mee en laat zich lekker meeslepen. Even voelt De Spot niet als een poppodium in Middelburg, maar als een bruisende Amerikaanse kerk waar muziek en mensen samenkomen.
Na de 5-1 overwinning van Oranje eindigt ook deze muzikale wedstrijd in een overtuigende uitslag. Twee Amerikaanse topacts, twee totaal verschillende stijlen en één avond waarop Zeeland Jazz opnieuw laat zien hoe groot de wereld kan klinken in een Middelburgs poppodium.
