Record Store Day 2026 in Den Haag

Silver Lake

De informele festivalroute begint in Paagman op de Lange Poten, waar Haags indiepopduo Silver Lake al om 11:00 speelt. Vanaf de eerste noten van ‘Isn’t that worth holding on to?’ wordt duidelijk waar Record Store Day om draait: muziek van dichtbij, midden in de winkel.

Terwijl het duo de ruimte vult met dromerige folk en indiepop, stroomt het publiek binnen. Gesprekken vallen stil en tussen de boekenkasten vormt zich al snel een aandachtig publiek. Met hun authentieke uitstraling en het decor van rijen boeken klopt het vintage plaatje tot in de details.

Tussen de nummers door vertelt zangeres Marleen Hoebe over het ontstaan van het nieuwe materiaal. ‘Flowers grow in the saddest parts’ vindt zijn oorsprong in de planten langs de snelweg, terwijl ‘Little blue’ voortkomt uit de eerste, vluchtige indrukken van een huisfeest. Het geeft de set iets persoonlijks en kleinschaligs, precies waar de charme van RSD ligt.

Na een halfuur is de toon gezet: wie meer wil, kan eind mei terecht in PAARD, waar de band de volgende stap zet.

Daisy Bellis

Na Silver Lake staat barokpopartieste Daisy Bellis op het programma in Paagman Centrum. Die genreomschrijving laat zich meteen verklaren: Bellis begon haar zangcarrière in een koor, en die invloed klinkt nog altijd door in haar muziek. Het resulteert in een eigenzinnige mix van gelaagde harmonieën en spanningsvolle melodieën.

Die gelaagdheid is direct hoorbaar in ‘Don’t come near me’, dat vooralsnog alleen op haar RSD-cd te vinden is. Samen met gitariste Yrsa, die de tweede stem verzorgt, bouwt Daisy Bellis spanning op met ingetogen passages en zorgvuldig opgebouwde harmonieën.

In ‘Etna’ kantelt dat naar meer kracht: de breekbare samenzang maakt plaats voor felle uithalen, die Bellis met overtuiging neerzet. Haar stem snijdt door de ruimte en laat het publiek stil achter.

Tussen de boekenkasten, niet ver van werk van Lévi Weemoedt, Tommy Wieringa en Georgi Gospodinov, krijgt die bijna kerkelijke samenzang extra lading. Ze sluit af met de vraag: ‘What do the gods say?’

Gruppo Sportivo

De volgende instore vindt plaats op misschien wel de meest karakteristieke locatie van RSD: Bennies Fifties. De winkel is een bijna filmische tijdmachine naar het Amerika van de jaren vijftig, compleet met neonborden, jukeboxen, petticoats en natuurlijk bakken vol vinyl. Een passende setting voor Haagse klassieker Gruppo Sportivo.

De band opent met recente single ‘Talkshow’. Opvallend genoeg speelt de band alles volledig unplugged, zelfs microfoons ontbreken, waardoor de zang zich soms moet vechten door de ruimte. De retrosetting is daarmee wel heel letterlijk genomen.

Toch weet zanger/gitarist Hans Vandenburg de ruimte moeiteloos in te pakken. Meezingen gebeurt vanzelf bij ‘I shot my manager’, ‘Hey girl’ en ‘Beep beep love’, nummers die duidelijk nog in het collectieve geheugen zitten. De band noemt het zelf “het meest succesvolle optreden in jaren”, al blijft bij Gruppo Sportivo altijd een korrel zout op zijn plaats. Vandenburg sluit zelfs af met de oproep om vooral een jukebox aan te schaffen.

Fenster

Als laatste in de tocht door Den Haag staat Fenster op het programma. In Paagman aan de Frederik Hendriklaan brengt de singer-songwriter zijn Nederlandstalige repertoire met een aanstekelijke kalmte. Nummers als ‘Wie houdt me dan vast’ en ‘Vandaag’ hebben de toon van dagboekverzen en zetten de intieme sfeer van de set meteen neer.

Het meest kwetsbare moment is de ode aan zijn moeder, ‘Bedankt’. Daarvoor lijkt extra focus nodig bij Fenster, geholpen door een paar gelukssokken met tompoezen erop.

Opvallend rustig is het bij deze instore op de Fred, iets wat ook eerdere edities kenmerkte. Mogelijk spelen de stoelen die de winkel neerzet daarin mee; ze nodigen niet direct uit tot spontaan blijven staan. Op 11 juni in het PAARD speelt Fenster met band en hopelijk meer publiek.

Record Store Day blijft daarmee vooral een dag waarop muziek onverwacht dichtbij komt. Soms luid en uitgesproken, zoals de extravagantie van Gruppo Sportivo in Bennies Fifties, soms stiller tussen de boekenkasten, zoals bij Fenster in Paagman. Juist die verschillen maken de dag sterk: geen groots festivalgevoel, maar reeks kleine momenten die steeds van karakter wisselen, afhankelijk van plek en artiest.