Vijftien jaar geleden hing die vraag al aan de muur. Een kunstwerk, ergens tussen geluid en ruimte, tijdens de eerste editie van Rewire Festival in 2011. Het speelde zich af op een paar plekken: het magazijn van de energiecentrale en een kerk. Meer was niet nodig. De muziek stond centraal, verstild en intens, met sets die tijd leken uit te rekken. De line-up bewoog zich tussen ambient, elektronica en experiment, met namen als Nils Frahm en Andy Stott. Geen grote gebaren, maar aandachtig luisteren. Kunst was er ook, maar nog kleinschalig, bijna als verlengstuk van het geluid. Nu, vijftien jaar later, werkt diezelfde vraag anders. Niet meer als terugblik, maar als kader.
De vijftiende editie van Rewire (9–12 april 2026) spreidt zich uit over het centrum van Den Haag, met een uitgebreid netwerk van concertzalen, kerken, clubs, galeries en publieke ruimtes. Zalen als Amare, West Den Haag en The Grey Space in the Middle functioneren niet alleen als podia, maar als schakels in één doorlopende muzikale ervaring.
Waar het festival ooit begon met een paar locaties, speelt nu de hele stad mee en beweegt het publiek mee, van luisterruimte naar luisterruimte, van kunstinstallatie naar wandeling.
Ook de opening laat die ontwikkeling horen.
Op donderdagavond opent Rewire 2026 in Amare met een programma dat meteen de reikwijdte van het festival laat horen: Caterina Barbieri presenteert nieuw werk met ensemble ONCEIM en een audiovisuele set met MFO, terwijl Actress en Suzanne Ciani samen Concrète Waves brengen een ontmoeting tussen generaties elektronische muziek.
Het uitverkochte Amare wordt donker en stil als ONCEIM onder leiding van de markante Frédéric Blondy heel zacht begint te spelen. Langzaam vloeien de hypnotische patronen van Caterina Barbieri samen met die van het ensemble: zang, strijkers en blazers schuiven langs pulserende arpeggio’s. Minder strak, meer ademend en juist dat schuren houdt het spannend.
Met MFO duikt ze daarna dieper: audiovisueel, abstract, meeslepend. Lichtflarden en vormen zonder uitleg, publiek muisstil. In haar outfit zijn bloemen gestoken die ze na afloop liefdevol naar het enthousiaste publiek werpt.
De laatste act deze avond is van Actress en Suzanne Ciani die het podium pakken met Concrète Waves. Buchla-bubbels tegen rafelige beats: geen clash, maar een speels gesprek. Actress laat vallen, Ciani laat zweven: grillig, maar raak.
Die muzikale gelaagdheid uit zich ook door in de rest van het programma. De line-up van 2026 beweegt moeiteloos tussen stijlen en scènes: van de digitale collage-werelden van Oneohtrix Point Never en de rauwe energie van Kim Gordon tot de industriële intensiteit van Einstürzende Neubauten, de spirituele folk en elektronica van Beverly Glenn-Copeland en de scherpe, ritmische taal van Armand Hammer.
Wat al die namen verbindt, is niet een genre, maar een manier van luisteren. Rewire bouwt geen line-up op basis van trends, maar op spanningsvelden: tussen elektronisch en akoestisch, compositie en improvisatie, club en concertzaal.
Ook buiten de concerten staat geluid centraal. Installaties, performances en contextprogramma’s vertrekken vanuit luisteren als fysieke, sociale en soms politieke ervaring. In onder meer West Den Haag en The Grey Space wordt muziek uitgerekt, bevraagd en opnieuw gepositioneerd.
Misschien is dat wel de grootste verandering in vijftien jaar:
niet alleen de schaal, maar de diepte van hoe er geluisterd wordt.
Die ontwikkeling bleef niet onopgemerkt. Begin 2026 werd Rewire bekroond met Festivalprogramma van het Jaar tijdens de IJzeren Podiumdieren een erkenning voor een festival dat consequent kiest voor experiment, inhoud en richting.
Wat blijft, is die ene vraag.
Niet als nostalgie, maar als uitnodiging om te blijven luisteren.
What’s your memory?