Releaseparty Palermo: ruigere en intensere sound dan ooit
Heeft Palermo iets met Pasen? Net als vorig jaar koos de Nijmeegse driemansformatie voor de Stille Zaterdag om weer van zich te laten horen. Ditmaal ter ere van de release van hun nieuwe album Blackfire and the Leopard King. Een naam als een fantasy-sprookje dat verhaalt van de duistere kracht van Zwart Vuur tegenover de ruige pracht van de Panterkoning, dolend door een rauwe toendra-achtige woestenij. Niet echt een titel die in één keer blijft hangen, maar dat geldt wel voor de muziek. Rauw, duister, hard en tegelijkertijd melodieus en gevoelig.
De ontvangst begint al buiten onder de poort van het Honigterrein met dj Remy en zijn Miko-car. De route voert daarna meteen omhoog, de eerste trap op want Brebl is altijd in beweging. De vorige locatie had een vrij klein podium in een hoek boven de bar, maar nu lijkt de ruimte weer als vanouds op de eerste Brebl. Een brede zaal met het podium halverwege, achterin een verhoging met banken om te loungen, een bar in de hoek en genoeg ruimte voor het publiek om te staan, te hangen of te dansen. Dat laatste gebeurt nauwelijks, maar staan en luisteren gebeurt des te meer deze avond.
De aftrap van het concert is door CHKS, een all-female elektronisch project uit Nijmegen. Normaal gesproken staan zij met twee personen op het podium, maar dit keer doet Marjolein Peters het solo. Ook ontbreekt haar gitaar, want zij is nog herstellende van een motorcrossongeluk afgelopen najaar waar vooral haar schouder en haar handen het moesten ontgelden. Tijdens de show is daar echter niets van te merken. Enthousiast en met verve zet zij haar set neer, bestaande uit een aantal nummers van het album Diamonds uit 2024 waarop zij samenwerkte met verschillende vrouwelijke artiesten. De muziek is niet gepolijst maar geslepen, elektronisch maar niet mechanisch, gevoelig en toch scherp. En hoewel zij alleen op het podium staat, zijn haar medemuzikanten via samples aanwezig.
Dan nemen de Dead Bodies in Space and Time het podium over. In levenden lijve vormden zij al eerder het voorprogramma van Palermo, want in 2025 waren zij in Arnhem ook van de partij. Oorspronkelijk een driemansband uit Nijmegen, maar zanger/gitarist Joris Bod en drummer Teun Eikenaar zijn op zoek naar een bassist. Gelukkig is Wouter Maes in de zaal, een muzikale oude bekende die met verve de bas-ondersteuning ter hand neemt. Van je vrienden kun je het dus zeker hebben. Dead Bodies in Space and Time speelt energieke indierock met een vet psychrocksausje. De plaat die zij vorig jaar al voorzichtig aankondigden gaat er nu toch echt van komen en volgens Stijn van Oers - zanger/gitarist van Palermo die de opnames verzorgt- gaat die “echt sick worden”. Moeiteloos spelen zij de hen toegestane tijd vol met muziek die staat als een huis. Laat dat album dus maar doorkomen!
Een ontlading is het. De lichten dimmen, de ruimte voor het podium stroomt vol met vrienden, bekenden en muziekliefhebbers of een combinatie daarvan, klaar om zich omver te laten blazen door Palermo. De verwachtingen waren hoog gespannen en niemand wordt teleurgesteld. De sound is ruiger en intenser dan ooit. Rauwe melodieën smelten samen met ingetogen gezongen teksten die de dreiging alleen maar vergroten. Natuurlijk wordt naast nieuw ook oud werk gespeeld. Omdat de al eerder genoemde Wouter de toetsen op het nieuwe album heeft verzorgd betreedt ook hij het podium bij het pakkende ‘Leopard King’.
En dan is het alweer tijd voor de commercials: het nieuwe album moet natuurlijk wel getoond en liefst ook verkocht worden. Over dat laatste hoeft de band niet in te zitten. Zowel de T-shirts als het vinyl vinden gretig aftrek en de goedgevulde merchtafel is na afloop flink geplunderd. Na een dik uur is het voorbij. Nog een laatste selfie en dan napraten met het publiek. Palermo kan tevreden zijn en terugkijken op een succesvolle release. Voor wie het optreden heeft gemist liggen er vast nog herkansingen in het verschiet.
