Ratten gaan uit hun dak bij elfde editie Pauperpunk
Goed moshen met Quatsch, Steekpartij en Lothario
‘Alle ratten verzamelen!’, klinkt het in de Hall of Fame. Een oproep tot actie net voordat het Amsterdamse Steekpartij alle registers opentrekt. De oproep is niet gericht tot dovemansoren, al snel is het - vooral jonge - publiek massaal aan het moshen geslagen. De elfde editie van Pauperpunk in een overvolle Hall 90 bewijst dat punk in alle muzikale facetten springlevend is.
Pauperpunk is een driemaandelijkse avond in de Hall of Fame. Altijd gratis, meestal vooral opkomende punkbands op de line-up en langzaam uitgegroeid tot een drukbezocht evenement waar vooral veel jongeren op afkomen. Bezoekers heten ‘ratten’ en er is een bingo waar merch en setlists gewonnen kunnen worden.
Voor de oude lezers is Pauperpunk de logische opvolger van Night Birds en Humanimaal met het verschil dat Pauperpunk nog laagdrempeliger is. De elfde editie is in twee opzichten bijzonder: het is op een donderdag en niet op de standaard woensdagavond en waar eerder vooral bands uit Nederland en af en toe België op het podium stonden, is de headliner deze keer het Australische Lothario.
Aan Quatsch om de avond te openen en dat doet de band met verve. De Utrechtenaren maakten eind 2025 hun podiumdebuut, maar laten in Tilburg weinig blijken van hun relatief korte ervaring. De synthpunkband is dansbaar en opruiend en een ideale opwarmer voor wat nog komen gaat. De bandleden hebben er duidelijk zin in en dat er af en toe wat fouten worden gemaakt, draagt alleen maar bij aan de charme van de performance. Quatsch heeft een nummer staan op de Girls To The Front-compilatie en heeft alles in huis om net als eerder C’est Qui en L.A. Sagne langzaam uit te groeien tot een vaste waarde binnen de Nederlandse punkscene: de boosheid om de wereld om ons heen weten ze om te zetten tot catchy nummers.
Boos is Steekpartij ook. Het Amsterdamse viertal is geen onbekende op Pauperpunk en staat garant voor een flinke bak herrie. Een vleug nu-metal, enorm veel distortion en ook af en toe wat gitaarpartijen die doen denken aan Rage Against The Machine zetten de toon voor een half uur dat aanvoelt als een directe stomp in de maag. De aanwezige ratten vreten de geluidsmuur gretig op en band en publiek vormen een twee-eenheid van bloed en zweet.
Gaat Lothario dit overtreffen? Qua volume niet, maar de Australische punkrockers zijn wel in staat om het publiek nog meer op te zwepen tot moshen en crowdsurfen. Een rat met hanekam tracht zelfs van het lage podium het publiek in te springen. Begonnen als soloproject van Annaliese Riedlich is Lothario uitgegroeid tot een band die Ramones-achtige powerpoppunk speelt. Simpel en melodieus, doordrenkt met feministische teksten.
