Halloween is duidelijk in aantocht in Venlo. Tijdens de Popronde-avond zijn niet alleen bezoekers, maar ook de nodige muzikanten in kostuums te zien. Van een ingetogen soloproject tot een drummer verkleed als clown. Het muzikale aanbod is minstens zo veelzijdig als de outfits. En dat is precies waar de Popronde zo goed in is.
Zoals elk jaar zijn er weer een paar previews te bewonderen bij Sounds, de platenzaak van Venlo. Wendy Moore speelt een akoestische preview set, waarin haar alt-popnummers in een net wat ander jasje worden gestoken. Met haar gitaar en krachtige stem weet ze meteen de aandacht te trekken, zeker wanneer ze met een paar krachtige uithalen extra indruk maakt. Ook betrekt ze het publiek bij haar optreden door tussendoor openhartig over zichzelf te vertellen. Zo sluit ze af met ‘Tangled Wiring’, een nummer dat ze schreef over haar struggles met ADHD. Een heel fijn begin! (HB)
In datzelfde Sounds is het daarna de beurt aan The Awkward, dat met een akoestische preview set laat horen dat akoestisch zeker niet altijd rustig hoeft te zijn. De muziek zit vol geluid en energie, met genoeg speelse details om naar te kijken én luisteren. Zo hebben de bandleden hun eigen sjaals meegebracht, wordt er op de piano gefloten (?!) en gebruiken ze de gitaar af en toe net zo lief als slaginstrument. Wat vooral opvalt, is hoeveel plezier de band samen heeft. De stemmen vullen elkaar mooi aan en ondertussen wordt het publiek volop bij de set betrokken, met een vrolijk ‘lalala’ als uitnodiging om mee te zingen. Een lekker drukke, maar vooral aanstekelijke preview set. (HB)
In de Jacobskapel in Venlo brengt Brian Murphy ietsje later een heel eigen sound. Zijn lage, rauwe stem met dat fijne ruwe randje vormt de basis van de relaxte folk-popsound, die extra kleur krijgt door de bas, drums, gitaar en klarinet. Samen zorgen de instrumenten voor een mooi vol geluid. Ook op het podium oogt de band ontspannen, waarbij de gitarist zelfs vanuit zijn stoel speelt. Een fijne set waarin de verschillende instrumenten en Murphy's karakteristieke stem mooi samenkomen. (HB)
Na een korte pauze beginnen we de avond in de Nieuwe Scene, het filmhuis van Venlo. Het is meteen een bijzondere setting voor CAH, het soloproject van Cas Hieltjes, die we kennen van onder meer Go Back To The Zoo. Waar hij met die band nog op de mainstage van Pinkpop stond, zoekt hij met zijn nieuwe project een stuk dichter bij zichzelf. De muziek is intiem, elektronisch en geen uitbundige rockshow. CAH is een melancholische opening van de avond. Met ‘Be Like Water' zet Hieltjes meteen de toon. Zijn stem beweegt van diepe donkere uithalen naar hogere melodieuze zanglijnen, terwijl daaronder een fraai opgebouwd instrumentraal geheel klinkt. Opvallend is dat Hieltjes het live helemaal alleen doet. Waar zijn album met hulp van andere muzikanten wordt ingespeeld, staat hij in de Nieuwe Scene in zijn eentje. De machinale kant van CAH maakt plaats voor een menselijke versie. Dat levert ook een paar vermakelijke momenten op. “Ik weet niet hoe dit voor jullie is, maar voor mij is dit een totaal surreële ervaring”, grapt hij.
Bij een aantal nummers neemt Hieltjes de begeleiding middels het keyboard op zich. Na een kleine veertig minuten komt een einde aan een optreden dat vooral draait om sfeer en muzikaliteit. Het is bovendien het enige zitconcert van de avond. De theaterzaal is goed gevuld, al blijft er voortdurend beweging in de zaal: bezoekers komen binnen, luisteren een tijdje en vertrekken naar de volgende locatie. (NvB)
Een heel andere wereld wacht ons bij Cafe 45 Toeren. Daar staat Coalmine Canary klaar voor een optreden dat je niet bepaald rustig kunt noemen. De vijfkoppige formatie uit Eindhoven brengt een explosieve combinatie van hardcore en noise-punk, met een livepresentatie die minsten zo onvoorspelbaar is als de muziek zelf. Halloween is niet aan de band voorbij gegaan. De verkleedpartijen geven het geheel nog een extra absurdistisch randje. Vanaf het eerste nummer is het raak. De zanger stormt het publiek in en weet de aandacht van de Venlose bezoekers meteen naar zich toe te trekken. Schreeuwen, springen en rennen over het podium: stilstand lijkt geen optie. Ook de rest van de band gaat er vol in. De muziek is hard, hoekig en behoorlijk ontregelend, maar juist daardoor werkt het optreden zo goed. De ruimte voor het podium staat inmiddels behoorlijk vol en vooraan beginnen bezoekers enthousiast mee te bewegen. Het voelt voortdurend alsof er ieder moment een moshpit kan uitbreken. Die blijft helaas uit, maar aan de energie ligt het niet.
Na een kleine veertig minuten gaat het tempo even omlaag. De band laat wat meer ruimte tussen het geweld, waardoor de instrumentele kant van de muziek beter tot zijn recht komt. Lang duurt die adempauze niet: het volume gaat weer omhoog en Coalmine Canary zet de aanval voort. Wanneer de band het publiek bedankt en oproept om die energie vooral te blijven uiten, is duidelijk dat de boodschap is aangekomen. (NvB)
Om 22:00 uur is de beurt aan Competition in Take Five. De Nijmeegse vierkoppige band is inmiddels geen onbekende meer op deze Popronde-avond: eerder stond het viertal al op het programma, maar door de afzegging van Magazines is er ruimte voor een tweede optreden. En daar wordt gebruik van gemaakt. Ook Competition heeft zich voor Halloween uitgedost, al is het vooral de muziek die de aandacht opeist.
De muziek laveert tussen postpunk en indiepop, met catchy refreinen en een rafelig randje. Het is precies dat spanningsveld waarin Competition uitblinkt: toegankelijk genoeg om lekker in het gehoor te liggen, maar met voldoende tegendraadsheid om niet in al te gladde popmuziek te verzanden
De band heeft weinig met de manier waarop muziek tegenwoordig onder de aandacht wordt gebracht. Zo vermijden ze sociale media en verspreiden ze hun muziek liever buiten de algoritmes om. Tussen de nummers door wordt het publiek daar nog eens op gewezen. Na een korte politieke toespraak speelt de band energiek verder. Muzikaal wordt er genoeg uit de kast getrokken. Bij ‘Path of Least Resistance’, het enige nummer dat online te vinden is, wordt de leadzang overgenomen door de gitarist. Competition is duidelijk geen band die zich laat vastpinnen op één geluid, maar wel degelijk een eigen smoel heeft. En dat zonder een uitgebreide online aanwezigheid. (NvB)
Om 22:45 keren we snel terug naar 45 Toeren voor Eyesores. Het trio uit Harderwijk brengt stevige punkrock en heeft, net als de voorgaande bands, duidelijk werk gemaakt van Halloween. Vooral de drummer valt op: verkleed als clown lijkt hij er weinig behoefte aan te hebben om zijn plek achter het drumstel te behouden. Al vroeg in de set staat hij bovenopzijn drumstel, om vervolgens het publiek in te springen en de bar op te klimmen. Daarna keert hij terug naar zijn vertrouwde plek en speelt verder alsof er niets is gebeurd.
Het publiek kan de gekkigheid duidelijk waarderen. Naarmate de set vordert, loopt het café steeds voller en wordt de ruimte voor de band steeds kleiner. Muzikaal is Eyesores minstens zo direct als de presentatie doet vermoeden. De nummers zijn kort, stevig en worden in hoog tempo op het publiek afgevuurd. Opvallend is de rol van de basgitaar. Met slechts één gitaar zou je misschien een wat dunner geluid verwachten, maar de bassist vult de ruimte moeiteloos op. De riffs en baslijnen geven de muziek een volle, zware sound. Tijdens een break krijgt de bas bovendien even alle ruimte.
Leuk detail: eerder op de avond riepen de bands elkaar al even toe. Coalmine Canary en Eyesores lijken elkaar prima te kunnen vinden. Het zijn twee verschillende optredens, maar de gedeelde liefde voor herrie, energie en een gezonde dosis podiumgekte is duidelijk aanwezig. (NvB)
We sluiten de avond af bij De Klep, waar The Hook uit Utrecht op het overdekte terras speelt. Het is de enige buitenlocatie van de avond en dat zorgt meteen voor een andere sfeer. De band beschikt hier over een echt podium, waardoor het optreden net wat meer het gevoel krijgt van een traditionele rockshow. The Hook houdt het bij onvervalste garagerock. De linkshandige gitarist en zanger heeft zijn handen vol aan zijn gitaar. Die gitaar moet het in zijn eentje doen, maar klinkt opvallend vol. Ondanks de hoeveelheid effecten blijft het geluid helder en stevig. Pas tijdens de solo’s merk je af en toe dat een tweede gitaar ontbreekt om het geheel verder in te vullen. Dat neemt niet weg dat de band een prima bak rock neerzet.
De locatie is met ongeveer een halfvolle bezetting wat minder druk dan voorgaande cafés. Daar lijkt The Hook zich weinig van aan te trekken. De band covert ‘The Lazer’ van Personal Trainer, waar de band duidelijk maakt wat het in huis heeft. Zo blijkt ook bij hun eigen nummer ‘Casino’. Vooral de bas neemt daar even de overhand en geeft het nummer precies de extra drive die het nodig heeft. De band houdt het tempo erin en praat nauwelijks tussen de nummers door. Alleen voor een korte oproep om de single te kopen wordt het publiek even toegesproken. Daarna spelen ze weer verder. Geen uitgebreid verhaal, gewoon spelen. (NvB)
En zo eindigt een Popronde-avond die alle kanten op schiet. Van de bedachtzame orgelklanken van CAH, tot de chaotische punk van Coalmine Canary en Eyesores, en van de tegendraadse postpunk van Competition tot de rechttoe-rechtaan garagerock van The Hook. Halloween zorgt voor de nodige verkleedpartijen, maar uiteindelijk draait het in Venlo toch vooral om de muziek. De avond laat zien waarom het loont om op een Popronde-avond gewoon van kroeg naar kroeg te blijven trekken.
