Utrecht viert tijdens Popronde 2026 wederom een flinke bak muzikale diversiteit
83 acts, 38 podia en talloos gedans, gelach en genot
Donderdag 22 oktober was Utrecht aan de beurt om de talenten van de Popronde te ontvangen. 83 acts verspreid over 38 verschillende podia mochten aan een Utrechts publiek laten zien wat ze in petto hebben. Een bak diversiteit dus, met voor ieder wat wils. De redactie van 3voor12 Utrecht was erbij, en deed verslag van één van de leukste avonden van het jaar.
Nog vroeg op de avond, om 19:45, speelt in BUNK Hotels de Soendanese multidisciplinaire artiest MAHA. Deze punkact had misschien beter gepast in een donker café dan onder de hoge gewelfde plafonds van BUNK. Maar dat lijkt voor het publiek niet uit te maken; het is er al gezellig druk. Wat meteen opvalt, is dat het best wel groovy is vergeleken met een standaard punkact. MAHA speelt alleen samen met een bassist en een drumtrack. Maar ondanks dat ze maar met z’n tweeën zijn, weten ze de sfeer er goed in te brengen. Ze wisselen de punky grooves heel goed af met rauwe emotie, die vooral naar voren komt in het nummer ‘The Bombs Drop’. Als het tijd is voor het allerlaatste nummer, duikt MAHA het publiek in en ontstaat er zelfs een kleine moshpit. Helaas is die maar van korte duur als ze weer terug het podium op gaat. Dat maakt één ding duidelijk: MAHA brengt de energie die je nodig hebt. (SP)
LAHAYE, de eerste act van de avond in cultureel centrum De Kargadoor, hoorde gisteren pas dat ze in zou vallen voor Lola Louii, om 20:15. Van zenuwen lijkt op het oog echter weinig sprake bij de songwriter, wiens muziek het beste is te omschrijven als rustige, warme indiemuziek waarbij je je vanaf het eerste nummer ‘Heart on the line’ meteen op je gemak voelt. De keuze om haar artiestennaam volledig in hoofdletters te schrijven, aanvankelijk bijna onbewust gedaan, komt wellicht door het gevoel dat ze vaak over het hoofd gezien wordt, geeft ze aan in I write my name in caps. Verder springt haar eerste uitgebrachte nummer I used to be happy, dat ze schreef na inspiratie te hebben gedaan bij haar eerste schrijfkamp, er richting het einde uit. (JV)
Het is een kwartiertje later dringen bij MAYTE. De Friese en haar vierkoppige band laten bij de eerste noten de bomvolle hal van TivoliVredenburg al op de maat mee knikken. Haar dromerige pop klinkt in de studioversies misschien nog wat mild (maar prachtig), maar met band zijn de gitaren harder en de bassen dieper. De onlangs uitgekomen single 'Haw Plak' wordt stiekem al wat meegezongen. Dat het allemaal in het Fries is, maakt niets uit; de muziek gaat dwars door de taalbarrière heen. MAYTE schreeuwt, springt, headbangt. Als ze vraagt of we "een potje willen dansen" worden jassen welwillend aan de kant gelegd en bij het laatste nummer explodeert het helemaal. Ook bij het wat rustigere maar intense 'Lêste Simmerdei' hangt iedereen trouwens aan haar lippen. MAYTE en band barsten nu al uit hun voegen op het kleine podium, dus dat belooft veel goeds voor de Friese rockster-in-wording. (IB)
Om 20:30 loopt de zaal achterin STATHE al goed vol voor het Tilburgse elektronische duo The Robots Are Coming. Voor wie de twee nog niet kende, zal het enigszins een verbazing zijn dat ze slechts met z’n tweeën zijn, aangezien het podium vol staat met synthesizers, keyboards, een gitaar en microfoons, omringd door TL-buizen. Het maakt voor een redelijk klein podium, maar meer ruimte heeft The Robots Are Coming ook niet nodig. Rug tegen rug spelen ze hun set, die vol zit met Daft Punk-achtige house synths. Moeiteloos wisselen ze van plek, waardoor de hele set erg dynamisch oogt. Het publiek in Stathe danst er ook lekker op los, zelfs als het optreden iets langer dan gepland doorgaat. Hier wil je nog meer van horen. (KS)
Iets verderop staat om 20:40 een uitpuilende menigte te wachten op Merle in een door de drukte bijzonder warme en knusse Achtertuin. Merle combineert alternatieve pop met elektronische geluiden tot de interessante mix die inmiddels niet meer weg te denken is uit de muzikale tijdsgeest. Het publiek, dat jong is en de Amsterdamse wellicht nog kent als finalist van het Junior Songfestival in 2009, lijkt voor een groot deel te bestaan uit fans dat haar teksten van hitjes als Onderwater en Dansen op tafels moeiteloos meezingt. Vervolgens laat ze voor het eerst haar nieuwe nummer ‘Zwart’ horen, een samenwerking met de singer-songwriter Naudin die binnen één dag in de studio ontstond. Na afloop zoeken vele aanwezigen voldaan en bezweet even de kou van de oktoberavond op. (JV)
Iets verderop, slechts vijf minuten later, is een voormalige kerk als concertzaal een bijzonder gezicht. BUNK Hotels loopt vol terwijl de gruizige garagerock van Wilson A. tegen de hoge muren aan kaatst. Het schuurt, het wringt en het werkt. De ongemakkelijkheid maakt het af. Eerder die dag verscheen de nieuwe single ‘Underdog’, en de Popronde-show is dus meteen ook een releaseshow. Opvallend is de toetsenist, die met vette moves en een eigen, zelfverzekerde stijl de show steelt. Wie dacht dat een kerk geen plek is voor garagerock, is aan het einde van de set bekeerd. (JB)
Als zelfs na een technische storing de energie hoog blijft bij een concert, dan doe je als band iets goeds. Dit was het geval met RubinCarter (Sal Rubinstein en zijn vierkoppige band) in de Zaak om 21:00. Als drummer van rockband Queens Pleasure, wist hij eerder al stevige rocknummers neer te zetten. Nu, met zijn solo-project ontdekt Rubinstein de wat meer ingetogen kant van het indie-landschap. Alhoewel vanavond ook zeker de stevige garagerock niet mocht ontbreken, verrast Rubinstein en zijn band met melodische gitaarsolo’s, eerlijke storytelling en brengen de bassist en gitarist een diepere laag met hun tweede stemmen. Bij vlagen kun je een hint naar country ontdekken, maar toch brengt RubinCarter ons vooral een wonderlijke combinatie van indierock met een vleugje Dylan en Cohen. (JvL)
Post Ella neemt je in TivoliVredenburg mee naar een eigen wereld, en dat begint om 21:15 bij het geluid. De beats knallen er genadeloos uit, aangedreven door een mix van live en elektronische drums. Daaroverheen hangt een dikke laag reverb, en de autotune op de zang maakt het geheel een stuk dromeriger dan de harde ritmes doen vermoeden. Dat contrast werkt. Het helpt dat de band weet wie ze is: het imago en de stijl kloppen tot in de details, waardoor je je makkelijk laat meezuigen. (JB)
Iets verderop is tegelijkertijd FEMI de tweede en laatste act van de avond in De Kargadoor, die klassieke folk ondersteund door gitaren en drums maakt. Dit jaar bracht FEMI pas haar eerste EPDeadlineuit, maar ze klinkt donderdagavond met haar band als een geoliede machine die al jarenlang samen op het podium staat. Dit wordt ook versterkt door het feit dat FEMI’s geluid uitstekend past bij de akoestiek van de zaal in De Kargadoor. Met originele nummers als ‘milk song’, over de zuivelafdeling van de Albert Heijn, en ‘cool dry place’, over voedingsmiddelen die je gekoeld en op een droge plek moet bewaren, blijkt FEMI ook op tekstueel vlak een interessante en authentieke band die de komende jaren in de gaten moet worden gehouden. (JV)
Het is weliswaar een kwartiertje fietsen vanuit de binnenstad naar de nachtclub KABUL à GoGo, maar om Pensive Vivifier te kunnen zien is dat het ritje helemaal waard. Zodra de act om 21:30 begint, heb je eigenlijk geen idee waar je in beland bent. Op een soort happy hardcore-achtige beat bouncen Silva Westera en Maas van Gogh van Pensive Vivifier op en neer terwijl kleurrijke visuals je meezuigen naar een andere wereld. Het geluid klinkt een beetje hyperpop-achtig: dromerige vocalen wisselen af met distortion, dreunende bassen en autotune. Maar de muziek is maar één element van dit multimediale concert. De indrukwekkende visuals zijn een onmisbaar element in de set en spelen ook een rol in de publieksparticipatie.
Het hoogtepunt is een nummer waarin de hele zaal zich samen in een existentiële crisis bevindt; we gooien onze handen synchroon in de lucht terwijl iedereen meezingt met de tekst ‘Why am I here? What am I doing?’. Deze combinatie van existentiële angst met clubcultuur beweegt zich als een rode draad door hun performance heen. Soms combineren ze uptempo beats met rauwe saxofoon, die klinkt als wanhoopskreten. Na een speech van Silva, duikt ze het publiek in, waar ze samen een soort cypher creëren en zonder gêne beginnen te dansen. Al met al voelt het optreden als een soort internet-koortsdroom met de boodschap: wie cringe durft te zijn, is vrij. (SP)
In de zaal van STATHE is het om 21:45 even wennen aan hoe dichtbij Eyesores staat, en dan vooral aan hoe hard. De bas is zo diep dat je hem door je hele lijf voelt trillen, en daarbovenop gooit de band een hoop vuil, scheurend geluid. Storend op de beste manier, precies zoals garagepunk hoort te zijn. In de intieme setting is er geen ontkomen aan; binnen een paar nummers beweegt het hele publiek mee. Wat vooral blijft hangen is de enorme energie, die van de eerste tot de laatste noot niet één moment zakt. (JB)
Om iets voor tienen vult café Tilt! zich met broeiende Latijns-Amerikaanse en Afrikaanse sounds. Trackvogels neemt heel het café mee naar warmere oorden. De band laat ons waden in hun bijzondere mix van stijlen. Swingende percussie, pulsende bas en stroperige synths is wat het publiek in een heerlijke trance brengt. Hierbij helpt het natuurlijk ook dat de temperatuur binnen standje tropisch aantikt doordat het stamp- en stampvol is. De vijfkoppige band uit Amsterdam speelt strak en ritmisch hun instrumentale set. De verslavende psychedelische gitaarriffs zijn hierbij trouwens ook noemenswaardig. Hopelijk brengt deze tropische storm nog vele andere cafés deze Popronde in extase. (JvL)
Dit jaar is de eerste keer dat House of Hip Hop meedoet aan de Popronde, maar dat is compleet niet te merken. De zaal rondom het podium staat goed vol, er is een semi-geïmproviseerde bar en de Utrechtse pionier ReaZun praat de avond aan elkaar. Om 22:00 mag hij de Almeerse rapper JAH aankondigen. In zijn eerste nummer begint hij met veel energie en daar stopt hij de hele show niet meer mee. Toch is het flink divers. JAH is niet verlegen en durft zichzelf best te vergelijken met grote namen, zoals Michael Jackson (P.Y.T) en Kanye West. Maar goed, dat is de filosofie die bij een misfit zoals JAH hoort, zo zegt hij zelf. JAH’s slimme liefdesliedjes zijn funky, groovy en gevuld met punchlines. Zelf zingt hij: “Ik wil in haar kamer zijn”, maar voor verder iedereen in House of Hip Hop geldt iets anders: die willen precies hier zijn waar ze zijn, dansend op JAH. (KS)
Tegelijkertijd komt in BUNK Hotels Igor niet om half werk te doen. Sowieso heeft hij dit jaar al zijn tweede album (over vergeetachtigheid) uitgebracht (inclusief Spinvis-feature), maar zijn band en hij staan ook te springen om er liedjes van te spelen. Igor rapt onvermoeibaar over de prachtige muziek van zijn bandleden, die met toetsen, drums en saxofoon zijn funky filmische hiphop helemaal afmaken. Hij rapt, hij roept, hij schreeuwt, hij vertelt over zijn dokter, dokter Memoires, die hem met zijn remedie tegen vergeetachtigheid hielp om echt niets meer te vergeten. Echt waar, en hij deelt zelfs visitekaartjes van deze wonderdokter uit aan het publiek. Want bij een show van Igor doe je het samen. Hij stelt een vraag, wij steken handen op. Hij roept 'U', wij roepen 'TRECHT'. "Ik weet niet of er hier iemand wel eens op een dansfeestje is geweest," vraagt hij dan nog. Maar nadat het aanstekelijke 'Wil je oefenen' op het laatste moment ook nog over gaat in een housebeat kan iedereen in BUNK zeggen dat ze inderdaad wel eens op een dansfeestje zijn geweest. Mogen we snel weer? (IB)
In de zaal van Vogelfrei speelt om 22:15 de Utrechtse Slojay. Gewapend met zonnebril op in het halfdonker ziet hij er in ieder geval al uit als een echte funk-master met charismatische stage presence. Maar de act is niet alleen funky op het oog: vanaf het eerste moment word je meegenomen door de ritmische grooves. Los van Slojay's warme, introspectieve vocalen, die doen denken aan Frank Ocean, heeft de act alle ingrediënten voor een funky geheel: van strakke bass fills tot soulvolle saxofoonsolo’s. Het is bijna onmogelijk om stil te blijven staan. Ook gebruikt Slojay af en toe geluidseffecten van zijn keyboard. Zo horen we af en toe aan het eind van het nummer een Morgan Freeman-achtige stem ‘ohhh yeah’ zeggen. Als het stilvalt, zet hij een kort krekelgeluid aan. Het krijgt de zaal aan het lachen. Dit soort grapjes maakt hij wel vaker tijdens het concert: voor een cover van de band Shrek is Love pint hij een soort Shrek-sleutelhanger op zijn mic-stand. ‘We want more!’ klinkt na afloop, en gelukkig is er nog ruimte voor een toegift in de strakke Popronde-planning. (SP)
Om 23:00 is het aan Calis Nyarko om de Kantine af te sluiten. Het podium is op dat moment gevuld met een vijfkoppige band, die nog niet per se verklapt wat de sound is die het publiek mag gaan horen. Na het eerste nummer te hebben gedaan, legt Calis Nyarko dat zelf uit: een combinatie van zijn christelijke achtergrond en liefde voor Jezus en zijn passie voor elektronische muziek. Gospel House, dus. En daar wordt op gedanst! Nyarko en zijn band lijken zich prima te vermaken en voor het publiek geldt minstens hetzelfde. Aan het einde van de set verlaat Nyarko zijn keyboard om deze in te ruilen voor een saxofoon, wat met een luid gejoel wordt ontvangen. Het publiek praat misschien net te veel tijdens de set, maar niemand heeft geen gezellige tijd gehad bij Calis Nyarko. (KS)
En dan de laatste act bij NAR café der kunsten: de Plaag. De naam doet deze groep wel een beetje eer aan. Alsof een stel verdwaalde gabbers/hipsters/punkers het podium op is geklommen en de aux heeft overgenomen. Maar wel met een bak aan energie. En iedereen wil maar wat graag met deze plaag aangestoken worden. Dit viertal met verschillende achtergronden (stadsdichter van Dordrecht, lid van folkband, DJ, zangeres popband) spuwt hun poëtische elektro-punk de Nar in. Met zo weinig mogelijk kleren (lees: onderbroek) schreeuwt de Plaag over de money gang van Annie MG Schmidt, kotsen op de trap en de kermis. Ook spelen ze het nummer ‘snorretie’ die ze vorig jaar samen met het punkfenomeen KABOUTERTJE PUTLUCHT hebben uitgebracht: “Je denkt je bent motherf*cking prodigy. Gewoon een gozer met een snorretie.” Deze vuige teksten slaan al snel aan bij het publiek van de Nar en zweterige moshpits domineren de dansvloer. Voor even was de Nar overgenomen door hele stoute, vieze, blote Plaag. (JvL)
Gezien: Popronde Utrecht, donderdag 22 oktober 2026 @ all over Utrecht
