Popronde-talent Oliv Oliv vindt zijn geluid in de bergen van Tehran
Een interview met Olivier Terpstra
'Tehran Mountains' is het nieuwe album van Olivier Terpstra alias Oliv Oliv. Hij heeft er al meerdere op zijn conto staan, maar dit album is het resultaat van de verwerking van diepe emotionele dalen. Het is zijn meest persoonlijke plaat tot nu toe. Met een serieuze toon, grenzeloos en vol urgentie.
Ontdekken
We komen er al snel achter: Olivier is muzikant in hart en nieren. Hij kruipt al vroeg achter het keyboard, maar vindt de gitaar interessanter. Al snel is er ook een ander besef: alleen van noten spelen wordt hij niet gelukkig. ‘Ik wilde altijd naar het conservatorium, maar ben uiteindelijk Media en Cultuur gaan studeren.’ Vijf jaar lang richt hij zich daarom op filmmaken. Regisseren, camera, montage: er is zelfs een kortstondig uitstapje als presentator bij 3lab. Maar de liefde voor muziek is altijd een sluimerende interesse op de achtergrond gebleven.
Zes jaar geleden bloeit die interesse weer op en komt hij terecht in de elektronische muziek. Met name om bijbehorende sounds voor zijn beelden te maken. Inspiratie komt van David Lynch-films of Europese cinema, en loopt als een rode draad door zijn werken heen. Een reis naar Iran voor een documentaire blijkt het kantelpunt voor zowel zijn film- als muziekcarrière. ‘Daar raakte ik geïnteresseerd in de Syrische Ud-gitaar, een fascinerend instrument dat het mogelijk maakt om andere toonafstanden te spelen. Zo creëer je klanken die je op een westers instrument eigenlijk niet kan bereiken.’ Hij voelt meteen: ‘Hier wil ik dieper induiken.’ Zijn tracks zijn opgebouwd uit gegevens die hij door de jaren heen verzameld heeft. Een combinatie van ambientklanken, modulaire synthesizers en omgevingsgeluiden. ‘Mijn muziek is een ontdekkingstocht. Als ik componeer dan vanuit mijn systeem. Soms is het klassiek, dan weer elektronisch, zoals de scores in de films van Darren Aronofsky. Maar altijd met de intentie om een verhaal te vertellen. Ik kijk veel in mijn archief, werk met oude opnames, en bewaar álles’, zegt hij. ‘Ik leg ook dingen vast die op dat moment geen duidelijk doel hebben. Een paar jaar later begrijp ik ineens waar het past en krijgt het een bestemming.’
Hoop
De bedwelmende Oosterse klanken en diepe beats scheppen de juiste sfeer voor de donkere thema’s van het album. ‘Het eerste nummer verwijst naar een in brand gestoken kerkhof waar linkse activisten in de jaren 80 zijn geëxecuteerd. We vinden het mooi dat je begint vanuit een duister punt, en dan langzaam opkrabbelt. Dat was ons startpunt, en voelde logisch – ook qua geluidspalet.’
Er wordt niet alleen met toonladders geëxperimenteerd, ook de zalvende stem van Meshkat brengt de teksten tot leven. Ondanks dat je niet alles verstaat, voelt het urgent. Als een boodschap die je moet (lees: wil) ontcijferen. Elke track ontvouwt zich als een scène, die zich moeiteloos voor je geestesoog afspeelt. Filmisch, maar niet in de ondersteunende zin: hier is geen beeld nodig om het verhaal te begrijpen. Het tweede nummer is geïnspireerd op een ervaring in Iran, waar hij een meisje filmt dat in een openbaar park een Iraans snaarinstrument bespeelt – iets wat vrouwen daar officieel niet mogen doen. ‘Ze wist dat het niet mocht, maar deed het toch. Het was een vorm van verzet.’ Die scène laat hem niet los. Daarom geeft hij het instrument een plek in het album. Het zijn juist dit soort details die het album zo krachtig maken. Tehran Mountains is moody en melancholisch, maar het gelaagde verhaal over thuiskomen, of het ontbreken daaraan, is immer krachtig.
Het album verschijnt via Uncloud Editions, een label dat onlangs is gestart en waar Olivier via zijn opleiding mee in contact is gekomen. Voor de releaseshow droomt hij van een optreden in Iran, waar hij ook muzikale connecties heeft en zijn vorige EP liet masteren. ‘Ik denk eraan om daar wat shows te doen, al is dat niet eenvoudig, je kunt daar niet zomaar optreden.’
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'bandcamp'-embed.
cookie-instellingen aanpassen