Popronde Sittard 2026 is een snoeptrommel met voor ieder wat lekkers
Rondreizend festival trakteert op Friese folk en energieke punkrock, en alles wat daartussen past
In het laatste weekend van september is Sittard the place to be. Terwijl deelnemers aan het jaarlijkse Wijnfestijn massaal neerstrijken op de terrassen in de binnenstad, trekken talloze Popronde-fans van het ene podium naar de andere kroeg om jonge bands te ontdekken. Cultuurclash? Welnee. Het is voor fijnproevers van alle pluimage genieten met een grote G. Voor muziekliefhebbers viel er tijdens deze editie van Popronde in ieder geval genoeg te smullen.
Pal voor de ingang van platenzaak Music Machine staat op zaterdagmiddag een opvallend podium. Midden tussen de winkelende voorbijgangers brengt MAYTE haar alternatieve pop volledig in het Fries. Dat maakt haar optreden meteen anders dan de meeste acts die vandaag door Sittard trekken. MAYTE is de eerste Friestalige artiest in de geschiedenis van de Popronde. Haar muziek beweegt tussen alternatieve gitaarpop, folk en elektronica, met invloeden van onder anderen PJ Harvey en Tori Amos. Juist die Friese taal blijkt geen barrière te hoeven zijn. Hoewel vrijwel niemand voor Music Machine de teksten letterlijk kan verstaan, komt de boodschap wel degelijk binnen. De klank van de taal, de melodieën en de manier waarop MAYTE haar nummers brengt, zorgen ervoor dat je de muziek eerder voelt dan begrijpt. Daardoor wordt het Fries geen afstandelijke keuze, maar juist een belangrijk onderdeel van de emotie. Dat past precies bij de ambitie van MAYTE: een eigen wereld creëren waarin niet ieder woord hoeft te worden begrepen om geraakt te worden. Voor de deur van een platenzaak in Sittard lukt het haar in ieder geval om die wereld even naar Limburg te halen. (HB)
In Het Nieuwe Domein in Sittard krijgt Fabienne Julie alle ruimte om haar muziek rustig op te bouwen. De plek draagt daar subtiel aan bij: ze speelt in een museumruimte die bomvol hangt met oude lampenkappen, schots en scheef door de ruimte verspreid. Het zorgt meteen voor een bijna dromerige sfeer. Maar het is vooral de muziek waarmee Fabienne Julie die sfeer bepaalt. Haar cinematische folk klinkt melancholisch en warm, met melodieën die niet om aandacht schreeuwen maar je langzaam meenemen. Haar stem blijft dicht bij de luisteraar, terwijl de muziek zich laag voor laag ontvouwt. Daardoor voelt een nummer al snel als een klein verhaal waarin je zelf kunt verdwalen. De kracht van Fabienne Julie zit dan ook niet in grote gebaren, maar in de manier waarop ze spanning en emotie vasthoudt. Binnen het drukke programma van vandaag vormt haar optreden een moment van rust. De combinatie van haar zachte, filmische songs en de bijzondere ruimte maakt het gemakkelijk om even te vergeten dat buiten de museumdeuren de rest van Sittard gewoon verdergaat.(HB)
Bij All About Music in Sittard heeft SLOJAY weinig woorden nodig. De artiest en producer combineert indie, soul, funk en jazz tot een warme, gelaagde sound, maar tijdens zijn optreden laat hij vooral zijn muziek spreken. Dat hoeft ook niet anders: samen met zijn retestrakke band zorgt hij ervoor dat voeten meetikken en hoofden automatisch meebewegen op het ritme. Er is volop ruimte voor muzikaal vakmanschap. Een basgitaarsolo en een saxofoonsolo geven de set extra kleur, maar vooral de verschillende toetsensolo’s vallen op. Als geschoolde toetsenist lijkt SLOJAY daar volledig in zijn element. Zijn spel is soepel en technisch sterk, zonder dat het ten koste gaat van de groove. Ook van een tempowisseling of toonsoortwisseling is de band niet vies. Juist die onverwachte wendingen houden de muziek spannend, terwijl het ritme steeds overeind blijft. SLOJAY laat zien dat je voor een overtuigend optreden niet voortdurend het publiek hoeft toe te spreken. Soms zeggen een strakke band, een goede groove en een paar sterke solo’s simpelweg genoeg. (HB)
Voor een klein groepje bezoekers speelt Post Ella vandaag in Sittard. Toch is daar op het podium weinig van te merken. Elk bandlid beweegt fanatiek mee met de muziek, terwijl ook de kleding op elkaar is afgestemd. De vijf lijken daardoor niet op het podium te staan als losse muzikanten, maar als één geheel. Ook muzikaal maakt Post Ella indruk. De zangeres begint zacht en beheerst, maar kan haar stem moeiteloos openbreken in lange, krachtige uithalen. Daaronder bouwt de band een donkere, elektronische sound op, die de nummers voortdurend van spanning voorziet. Tussen de nummers door zoekt de zangeres het gesprek met het publiek. In een kort politiek praatje spreekt ze zich uit over de positie van vrouwen en queer mensen in de huidige maatschappij. Het is een moment waarop duidelijk wordt dat de band niet alleen een eigen geluid, maar ook een boodschap wil uitdragen. Dat alles maakt het verschil tussen de omvang van het publiek en de uitstraling van de band opvallend groot. De ruimte voor het podium mag dan nog bescheiden gevuld zijn, Post Ella speelt alsof er een festivalmenigte voor haar staat. De overtuiging zit niet alleen in de muziek, maar ook in de manier waarop de band zich presenteert. Vandaag is het publiek klein. De ambities van Post Ella voelen een stuk groter. Een donkere festivaltent, een groot podium, een volle zaal. Lowlands 2028? (HB)
Singer-songwriter en performer Anna Joan debuteerde in 2019 met de EP Crawl. Eerder dit jaar verscheen haar derde EP SKIN. Vanaf opener ‘TRACES’ tot afsluiter ‘CUM’ laat ze in De Breakfast Hub horen en zien wat ze allemaal in huis heeft. En dat is veel: bij Anna Joan is alles uitvergroot. Van de opvallende make-up tot het indrukwekkende schoeisel, een soort plateauzool meets stilettohak. Van dromerige indie tot duistere elektro. En van loepzuivere zang tot acrobatisch paaldansen. Achter dit muzikale en visuele spektakel schuilt een krachtige kwetsbaarheid en een dikke middelvinger naar ‘wat heurt’. Anna Joan is wars van hokjes en wisselt moeiteloos van genre. Een stukje rap in een opera-achtig nummer? Bij Anna Joan kan dat. Waar de uptempo nummers je in een dance-trance brengen, raken de kleinere liedjes je recht in je ziel. Het nog niet uitgebrachte ‘Rose’, dat ze zittend tussen het publiek ten gehore brengt, is van een zinderende schoonheid. (MV)
Café Dwaas is nou niet bepaald de meest praktische venue. Om naar en van de toiletten te gaan moet je je letterlijk over het podiumpje door de muzikanten heen wurmen. Naarmate de avond vordert, gaat dat bij sommige bezoekers steeds wankeler, waardoor met enige regelmaat iemand struikelt over een versterker of verstrikt raakt in het snoerwoud. Bij Wilson A. is het bezoek gelukkig nog redelijk nuchter. Dit vierkoppige collectief uit Haarlem brengt een mix van garagerock, elektropunk en alternatieve indie, met veel gitaar en synth. Met ‘Talk About Running’, de debuutsingle uit 2023, zet de band meteen de toon. Lekker uptempo en met veel energie. Na het meer midtempo, stonergeladen ‘I’m on TV’ moeten we helaas alweer doorrr naar de volgende act. (MV)
We haasten ons naar Schtad Zitterd voor Gus Walker. Deze 31-jarige soloartiest uit Leiden maakt reggaefusion en treedt live op met een begeleidingsband. Hij trapt de set af met de meest recente single ‘Running’ en de stemming zit er meteen in. Wat volgt, is een steady, strakke show vol vrolijke reggae met hiphop-, ska- en soulelementen en heerlijk trompetgeschal. Stil blijven staan is onmogelijk, ook doordat het spelplezier er bij de vijf guys vanaf spat. Naast nummers van zijn eerste en tot nu enige album Pink Skies uit 2023, waaronder debuutsingle ‘Come Find Me’, krijgen we ook later werk voorgeschoteld, zoals de singles ‘Peace & Quiet’ (2024), ‘Under The Sun’ (2025) en ‘Water & Fire’ (2025). Soms laidback, dan weer groovy: Gus Walker maakt er een waar feestje van. (MV)
Twee weken geleden stond Competition als last-minute vervanger op het grootste podium van Misty Fields. Vanavond staat deze vierkoppige formatie uit Nijmegen op het miniatuurpodium van Café Dwaas. De band bestaat nu zo’n anderhalf jaar en is dus relatief jong, maar de muzikanten hebben al aardig wat ervaring opgedaan in eerdere bands. Vanaf opener ‘Alone Together’ is de vakkundigheid te merken. We krijgen een heerlijke bak herrie voorgeschoteld die zich ongeveer laat omschrijven als nu-gaze, artpunk en rauwe indie, met catchy refreinen. Het viertal zweept niet alleen het publiek op, maar ook zichzelf. Uit enthousiasme wordt er de ene keer een microfoon van de standaard geslagen en de andere keer een kabel losgeschopt. Competition is letterlijk underground: ze verspreiden hun muziek vooral live en vermijden sociale media. Songs als ‘DDITA’ (ofwel ‘democracy dies in the algorithm’) en ‘Attention!’ (over uit de klauwen gelopen schermtijd) spreken voor zich. Zanger-bassist Sam Cuppen roept het publiek op om hun telefoon straks in de lokale Keutelbeek te gooien. Aan het einde van de show wordt een papieren nieuwsbriefje uitgedeeld met daarop de QR-code naar hun website. Gelukkig hebben we onze telefoon nog niet in het water gegooid, want van deze band willen we meer meer meer. (MV)
We zijn inmiddels moe maar voldaan – vooral moe eigenlijk – maar blijven toch even hangen in Dwaas voor Eyesores. Vanwege de beperkte ruimte staan we half achter een bar, waardoor er met enige regelmaat bezoekers pils bij ons bestellen. Dat stopt gelukkig, zodra het trio uit Harderwijk begint te knallen. Ook de vermoeidheid voelen we niet meer: we zijn in één klap wakker. Eyesores brengt garagepunk en punkrock, met korte nummers en veel energie. Na debuut-EP Wrong Place, Worst Time uit 2025 verscheen eerder dit jaar het album They Want To See You Fall. Van beide platen brengen de mannen in sneltreinvaart het ene nummer na het andere. Moshpits zijn bij hun optredens eerder regel dan uitzondering. Voor een moshpit is geen plek, maar een crowdsurf hier en daar blijkt prima haalbaar. Drummer Jochem Lambert steelt de show door regelmatig op te springen en door het bomvolle café te rennen. Ondanks dat we de setlist voor ogen hebben, is al snel niet meer bij te houden welk nummer aan de beurt is. We laten deze verrukkelijke herrietrein maar lekker over ons heen denderen. (MV)
